باميان (پژواک،٥ عقرب٩٣): با آنکه باميان داراى نیروی کاری کافى است؛ اما به علت نبود زیربنای اقتصادی، حتی یک کارخانۀ تولیدی و صنعتی دراين ولايت وجود ندارد.
ریاست اتاق تجارت بامیان، به این باور است که عدم حمایت بخش سکتور خصوصی از طرف دولت، باعث گرديده که فعالیت متشبثین خصوصی رشد نکند.
علی رضا حسن زاده مدیر عامل ریاست اتاق تجارت بامیان؛ نبود زیربنای اقتصادی مانند سرک، برق و پارک صنعتی را از عواملى میداند که فابريکه های تولیدی در این ولایت ایجاد نشود.
وی به آژانس خبرى پژواک گفت با آنکه در بامیان، هم ظرفیت محلی وجود دارد و هم کارگر ارزان پیدا میشود تا درکارخانه هاى تولیدی شغل داشته باشند؛ اما حکومت کوچکترین توجه در بخش حمایت از سرمایه گذاری نکرده است.
حسن زاده علاوه کرد که آنها در سالهای قبل، مکتوب رسمى به مقام ولايت فرستادند تا در زمینه ایجاد پارک صنعتی اقدام نماید؛ اما مقام ولایت، زمینى را در یک صحرا برای ریاست اتاق تجارت پیشنهاد کرد که پارک صنعتی را درآنجا در نظر بگیرد.
مدیرعامل ریاست اتاق تجارت بامیان گفت که اين منطقه ٢٠ کیلومتر از شهر باميان فاصله داشته و محل مناسب برای پارک صنعتی نیست و باید برای پارک صنعتی، زمینى در نظر گرفته شود که حداقل کسانی که در آنجا سرمایه گذاری میکنند؛ به خدمات آب، سرک و بازار دسترسی داشته باشند.
شماری از تاجران میگوند که به علتى سرمایه گذاری نمیتوانند که زمینۀ سرمایه گذاری وجود ندارد.
مرتضی یکی از تاجران کچالو در بامیان گفت که دولت، باید زمین در اختیار تاجران و سرمایه گذاران قرار بدهد و موضوع برق را حل نماید تا سرمایه گذاری کنند.
وی افزود که اگر برق صنعتی وجود نداشته باشد، چطور یک تاجر میتواند فابریکه ايجاد کند و یا حداقل به سرمايه گذارى علاقمند شود.
اين تاجر گفت: “اگر دولت زمینی را در یک قرارداد درازمدت در اختیار من قرار بدهد، میتوانم ده ها هزار تُن کچالو را براى يکسال نگهداری نمایم و ذخایر استندرد بسازم؛ اما هیچ زمینۀ کاری برای تاجران وجود ندارد؛ ازهمين رو سرمایه گذاری در بخش کارخانه ها صورت نمیگیرد.”
اين در حالى است که کچالوى باميان در سطح کشور شهرت خاص دارد و مسوولان زراعت ميگويند که بيش از نصف کچالوى کشور، از همين ولايت تامين ميگردد.
حاصلات سال گذشتۀ باميان٢٥٠ هزارتُن کچالو بود؛ اما امسال حاصلات به ٢٧٠ هزار تُن میرسد که توسط تاجران و بخش های خصوصی از بامیان خریداری و به کشورهای آسیای میانه مانند تاجکستان و ترکمنستان نيز صادر میگردد.
مدیرعامل ریاست اتاق تجارت بامیان گفت: “در واقعيت امر، دولت پالیسی مشخص حمایتی از فابريکه های تولیدی روی دست ندارد؛ به همین علت است که متاسفانه در افغانستان اکثریت فابريکه ها یکی پس از دیگری ورشکست شده و کارشان تعطیل میگردد.”
حسن زاده افزود که چندی قبل، از تولیدات وصنایع محلی هندوستان ديدن کرد و در آنجا از کمترین ظرفیت محلی خود کارگرفته و دولت شان، زمینۀ سرمایه گذاری را برای سرمایه گذاران خود فراهم ساخته؛ اما در افغانستان متاسفانه به متشبثین خصوصی و محلی اهمیت داده نمیشود.
در سالهای قبل، سه کارخانۀ تولید چیپس با حمایت موسسات در بامیان ايجاد گرديد که صدها تن به شمول زنان مصروف کار بودند؛ اما این کارخانه ها هم پس از مدت کوتاهی، دست از فعالیت برداشتند.
محمد قاسم ریيس شوراى اجتماعی آهنگران مرکز باميان، که یکی از این کارخانه ها را با هزینه ادارۀ اسکان بشر ملل متحد(هبیتات) ساخته بود، گفت که به علتى نتوانستند از این کارخانه استفاده کنند که در قدم اول برق وجود نداشت و دیگر اینکه کارگر مسلکی پیدا نشد که کارخانۀ چيپس پزی را به پیش ببرد.
وی افزود درحالیکه ٤٢ هزار دالر بر این کارخانه سرمایه گذاری شده بود؛ اما فعلاً تعطیل است و از آن استفاده نمیشود.
جعفر يکتن از شهريان باميان گفت: “مه هفت عضو خانواده دارم و ده شهر مزدورکارى ميکنم که يکروز کار پيدا ميشه و روز ديگه نميشه.”
وى افزود که اگر فابريکه هاى توليدى وجود داشته باشد، نه تنها براى افراد بيکار و مزدورکار، زمينۀ اشتغال پيدا مى شود، بلکه صنعت کشور رشد ميکند و دولت نيز عايد مى نمايد.
عزیزالله متین آمر تنظیم فعالیت های ریاست اقتصاد بامیان گفت که بامیان نسبت به اکثر ولایات، وضعیت اقتصادی پایین دارد که عوامل مختلف باعث شده تا مردم آن، با مشکلات اقتصادی دست وپنجه نرم کنند.
وی افزود که موقعيت جغرافیايی این ولایت، سبب گرديده که مردم آن که ٩٠ درصد زراعت پیشه اند، شش ماه کار نمایند و شش ماه دیگر بیکار باشند. دیگر اینکه در بامیان بدون شغل زراعت، حتی یک کارخانۀ تولیدی ویا صنعتی که اشتغالزا باشد، وجود ندارد.
متين گفت که نبود زیرساخت های اقتصادی مانند برق، سرک و شهرک صنعتی، باعث گرديده که حدود ٧٠ درصد مردم بامیان فقیر بمانند و تعدادی هم زیر خط فقر قرار گیرند و در بخش اقتصادی رشد نکنند.
