چاريکار (پژواک، ٢ميزان ٩٤): جوانى که ولايت آبايى اش لغمان را ترک و با خانواده اش در پروان زندگى میکند، میگوید که براى عيد آمادگى ندارد؛ زيرا او براى رفع نيازمندى هاى اوليۀ فاميلش نيز محتاج کمک است.
محمد دل ٢٦ساله باشنده اصلی ولسوالی علیشنگ ولایت لغمان، چهار سال پيش با خانواده اش به منطقه دولانۀ مرکز ولايت پروان آمده است.
وى مشکلات امنيتى و خشک شدن آب زمين شان در عليشنگ لغمان را دليل بيجا شدن خانواده خود از لغمان به دولانه میخواند.
او با دو پسر یک دختر و یک خانم، سه برادر کوچک، دو خواهر، پدر و مادرش در یک حويلی کهنه که دیوارهایش ريخته است ودو اتاق نمناک وکهنه دارد، زندگى مىکند.
اين جوان، از آلام زندگى شکايت دارد و ضمن اشاره به لباسهاى کنده و کهنه کودکان خانواده گفت که به دليل فقر و بيچارگى، هیچ نوع آماده گی برای عید نگرفته است.
محمددل افزود که براى پيدا کردن کار به چوک چاريکار مى رود؛ اما در يک هفته تنها دو يا سه روز موفق به پيدا کردن کار مىشود و روزانه ٣٠٠ افغانى میگيرد.
همچنان وى گفت که دو برادر کوچکش در بازار کراچى رانى میکند و روزانه هر کدام حدود پنجاه افغانى پيدا میکند.
وى افزود که نه تنها براى عيد آمادگى ندارد، بلکه مشکلات زندگى سبب شده است که عيد را فراموش کند؛ زيرا رفع مشکلات ضرورى و اوليه فاميل ١٣ نفره با اين عايدى که دارد، کار دشوار است.
موصوف خاطرنشان کرد که ماهانه دو هزار افغانى کرايه خانه میپردازد و وى با اين عايدى که دارد، تنها پول نان خشک را پيدا کرده میتواند.
محمددل گفت که برخى همسايه هاى او که زمين دار هستند، فاميل او را بعضى اوقات کچالو، باميه و برخى محصولات ديگر زراعتى کمک میکنند.
او که سخت اندوهگين به نظر میرسيد، گفت: "برادارن کوچکم زياد گفتند که در عيد، براى شان کالا بسازم اما پول به دستم نيامد."
او به ديگدان گلى که در آن از هيزم استفاده میکند اشاره کرده افزود: "از اینکه پول نداریم، از گاز استفاده کرده نمیتوانیم، از چوب و خس و خاشاکى که اطفال ما از بيرون میآورند، استفاده میکنیم."
login or register a new account.
