کابل- باميان (پژواک،٢٥سرطان ٩٣): شمارى از خيمه نشينان درشهرکابل و مغاره نشينان باميان ميگويند که درماه مبارک رمضان، با آب ونان خشک افطار ميکنند و در سحرى با نان و چاى روزه ميگيرند و دولت و نهادهاى کمک کننده، آنها را به فراموشى سپرده اند.
شمار بیجا دگان درشهرکابل، به بیش از پنجهزار تن میرسد که در نواحى مختلف شهر کابل، در زیر خیمه ها و خانه های گلی زندگی میکنند. بيشتر این خانواده ها از هفت سال بدينسو، از ولایات مختلف به علت جنگ و ناامنی، به کابل پناه آورده اند.
آنها درمناطق چهارراهى قنبر، پروان سوم، قصبۀ ميدان هوايى، بگرامى، ارزان قيمت، عقب تپۀ پنجصد فاميلى خيرخانه مينه و چمن ببرک زندگى ميکنند؛ اما تعدادى از آنها ميگوند که رمضان را در عالمى از مشکلات و با کمبود مواد غذايى سپرى مينمايند.
خيمه نشينان چمن ببرک خيرخانه مينه که تعداد شان به حدود هفتصد تن ميرسد، ميگويند که در ماه مبارک رمضان، روزۀ شانرا با نان خشک و آب افطارميکنند و تا حال هيچ ارگان و يا اشخاص متمول، آنها را کمک نکرده اند.
مدينه، مادر شش طفل که هشت سال قبل شوهرش را که در ولايت کاپيسا سربازبود، از دست داده واز آنوقت تا حال، در زير خيمۀ سوزان اين ساحه زندگى ميکند، گفت که يک دختر و دو پسرش از مارکيت نزديک محل، پياز و کچالو گدايى ميکنند و يکى از پسران ديگرش، پلاستيک ميفروشد و ازينطريق امرار معيشت ميکنند.
وى به آژانس خبرى پژواک گفت: “ماه رمضان سر ما سخت تير ميشه، اتو وخت هايى هم ميشه که چيزى نمى باشه و روزۀ خوده با آب و نان خشک افطار ميکنيم.”
اين خانم بى بضاعت افزود: “يکنفر اس که هميالى سر دسترخوانش ده ها قسم خوراکه اس؛ مگر يکنفراس که هيچ چيز نميافه، حتى نان خشک که همرايش روزه خوده افطارکنه.”
مدينه که آه پرسوزى از سينه کشيد، افزود که روزه در حال ختم شدن است، اما نه دولت و نه کدام موسسه و تاجر، سراغ آنها آمده است.
مهرو گل ٤٥ ساله که در زير خيمۀ چمن ببرک همراه با چهار طفلش زندگى ميکند، ميگويد که شوهرش در شهر کابل کراچى ران بود و با ميوه و ترکارى که ميفروخت، نفقۀ فاميلش را تهيه ميکرد؛ اما وى را موتر زد وکُشت.
وى که در بلاکها کالا شويى ميکندو نفقۀ اولادهايش را پيدا ميکند، درحاليکه به سوى بلاک هاى څارندوى خيرخانه مينه اشاره ميکرد و دو نوت بيست افغانيگى را که از درک کالا شويى به دست آورده و در کف دستش فشار ميداد، گفت: “هميالى ده خيمىىۀ ما غير از دو کمپل، يک توشک و دوتا لياف چيزى ديگه نيس ؛ نى ديگ داريم و نى کاسه…”
مهرو گل افزود که در ماه مبارک رمضان، بدون يک بسته خرما، کسى براى شان چيزى نداده ولازم است که تاجران و اشخاص پولدار در فکر فقرا و مساکين و خانواده هاى بى بضاعت باشند و آنها را يارى رسانند.
اين مادر علاه کرد که بعضى اوقات، با همين خرما افطار ميکنند و اگر خرما نباشد، با آب و نان و يا نان وچاى افطار مينمايند.
سيد احمد شاه نيکزاد، رئيس نشرات جمعيت هلال احمر که وظيفۀ اين جمعيت کمک با بينوايان است؛ در رابطه با کمکهاى شان در ماه مبارک رمضان گفت که نسبت نبود بودجه، نتوانسته اند که تا کنون با بيجا شدگان و خيمه نشينان شهر کابل، مساعدت نمايند.
وى علاوه کرد که آنها در تلاش اند تا بودجه اى را فراهم نموده و تا آخرماه مبارک رمضان، با خيمه نشينان کمک نمايند.
همچنان خانجان الکوزى، معاون اتاق تجارت گفت که آنها در شهرهاى کابل، مزارشريف، هرات و کندهار پلان دارند تا يکمقدار مواد خوراکى را با بيجاشدگان و مستحقين کمک کنند، اما مشخص نساخت که با خيمه نشينان کابل مساعدت نموده اند يا خير؟
در عين حال، شماری از مغاره نشینان شهر باميان ميگويند که روزه را با خوردن نان خشک و چای در سحری، با مشکل سپرى ميکنند.
بيش از دوصد خانواده به علت بى سرپناهى در مغاره هاى اطراف مجسمه هاى مخروبۀ بودا که در زمان بوديزم( قرون ٢-٥ ميلادى) ساخته شده، زندگى ميکنند.
آنان ميگويند که کار نیست و توانايى خرید گوشت، ميوه وحتى کچالو را نداشته و مجبوراند که با نان خشک و آب افطار کنند.
با آنکه بامیان یکی از حاصلخیزترین ولایات است؛ اما فعلاً کچالو از پاکستان وارد اين ولايت ميشود و فی سیر کچالو ٣٠٠ افغانی است.
دولت حسین، یکی از مغاره نشینان منطقه سنگ چسپان گفت: “به سختی میتانم نان خشک هشت سر عيالم را پيدا کنم، وختى ده بازار برى مزدورکارى ميرم، کار پيدا نميشه.”
اين مغاره نشين ميگويد که پول ذخیره هم ندارد، فقط از بعضی دکانداران، به قرض سودا گرفته وروزه را با اولادهايش با شکم نيمه گرسنه ميگذراند.
محمد حسین یکی دیگر از مغاره نشینان گفت: “سياسراى ما از زمينا، سبزى مى چينن وآنرا بولانى ميکنن، که این سبزی هم به نان کمک میشه و اقلاً اولادايمه گشنه نمى مانن.”
وى علاوه نمود که برخى شب ها به علت نبود غذا، سحرى بيدار نمى شوند و شکم گرسنه روزه ميگيرند.
اين مغاره نشينان ميگويند که هنوز دولت و یا موسسات به آنها کمک نکرده و آنها را به فراموشى سپرده اند.
عبدالرحمن احمدی سخنگوی والى باميان گفت که متاسفانه امسال ادارۀ محلى، بودجه ای برای کمک به مغاره نشینان ندارد؛ اما ابراز اميدوارى نمود که نهادهای خیريه، کمکهای خود را برای مستحقین ارائه نمایند و بخصوص برای مغاره نشینان که واقعاً نیاز شدید به کمک دارند.
