کابل)پژواک،٦ اسد ٩٣): برخى شهريان کابل، در تهيۀ ميوه و لباس هاى متنوع براى عيد، پول زياد خرج مى کنند؛ اما فقراى شهر تلاش دارند تا دست کم چاى و بوره براى پذيرايى مهمانان عيد داشته باشند.
افغان ها، با پوشيدن لباس جديد، بعد از اداى نماز عيد؛ براى تبريکى عيد به خانه هاى دوستان مى روند و مهمانان را در منازل شان، با انواع ميوه ها و کيک و کلچه پذيرايى مى کنند.
همه ساله، مردم قبل از رسيدن عيد، مواد مورد ضرورت شان را خريدارى مى کنند. به همين دليل در روزهاى اخير در بازارهاى شهر کابل ازدحام مردم بيشتر شده است.
ايمل باشندۀ کارته نو شهر کابل، يک تن از جمله کسانى است که در پل باغ عمومى شهر کابل، براى روزهاى عيد ميوه خريدراى مى کند.
وى که چندين کارتن و خريطه پر از انواع ميوه ها را در موتر نوع پرادوى خود جابجا مى کرد، در جواب سوالى به آژانس خبرى پژواک گفت: “در کُل شاید تا ٢٠ هزار افغانى ميوه خشک و تازه، کيک و کلچه و غيره براى عيد خريد کرده باشم.”
وى افزود که برعلاوۀ انواع خوردنى ها، هر کدام اعضاى خانواده هشت نفرى او نيز دو يا سه جوره لباس براى عيد خريدارى کرده است.
وى در مورد اينکه در کنار خريدارى هاى زياد براى عيد، فقرا را نيز به ياد دارد يا خير؟ گفت: “خویش و قوم ما زياد است، مجبور هرچيز را زياد بگيرم… رواج است که براى عيد بايد لباس هاى نو داشته باشيم؛ اما يگان فقير و بيچاره را هم کمک مى کنم؛ نه خير يادم نرفته.”
این در حالی است که بس گل ١٣ ساله اى که با مادر خود در چهارراهى پل سرخ شهرکابل گدايى مى کند، گفت: “پولى که پيدا مى کنيم، براى نان و چاى ما نميشه، براى عيد هيچ چيزى نگرفتيم.”
وى که زياد علاقمند گفتگو با خبرنگار نبود و دست هاى معصوم و کوچکش را به طرف عابرين دراز مى کرد و مى گفت: “روزهای عید است، کمک کنيد، خيرات بتين، ثواب تان میشه و…”
بس گل که حين گدايى، از شدت گرمى در سايۀ ديوارى پناه گرفته بود، گفت: “عيد از پيسه دارا است، غريبا عيد ندارند، کتى کالاى کهنه و نان چاى عيد نميشه… روزى که براى ما نان و بوره برسه، امو روز براى ما عيد است.”
وى که پدرش يک سال پيش فوت کرده است، افزود که او و مادرش، روزانه دو صد افغانى جمع مى کنند که حتى کفايت نيازمندى هاى اوليۀ فاميل شش نفرۀ آنها را نمى کند.
اين دخترک گدا که لباس کهنه و چرکين بر تن داشت، به مردمى که در يکى از فروشگاه ها مصروف خريدارى لباس بودند، اشاره کرده افزود:”دل مه هم ميشه که به همى رقم مغازه ها برم و برى خود کالاى نو بخرم، خو پول نداريم.”
مادر بس گل که در کنارش نشسته بود و نخواست نامش در گزارش ذکر شود، گفت که شوهرش حدود يک سال پيش، از اثر بيمارى سرطان فوت کرده و زندگى خيلى مشقت بار دارد.
وى افزود که خشو، دو دختر بزرگتر از بس گل و دو پسر کوچکتر از او دارد و “زندگى را با ذلت و خوارى” پيش مى برد و از بيچارگى گدايى مى کند.
موصوف در مورد آمادگى هاى عيد گفت: “از پيسه گدايى، آمادگى عيد گرفته نميشه، مه يک مادر هستم، بسيار عذاب مى کشم که براى اولادهايم هيچ چيزى گرفته نمى توانم.”
اين مادر درد ديده افزود که باز هم تلاش مى کند تا در روزهاى عيد، براى مهمانان خود دست کم چاى و بوره داشته باشد.
شکيبا ١٢ ساله دختر ديگرى است که روزگار، اورا مجبور به گدايى کرده است.
وى که پاکت پلاستکى دردست داشت و در پل باغ عمومى شهرکابل، از ميوه فروشى ها ميوه جمع مى کرد گفت: “کسى که پيسه داره برى عيد کالاى نو مى سازه، دل مه هم ميشه که کالاى نو بخرم، خو پيسه ندارم.”
شکيبا که لباس کنده، کنده بر تن داشت و زياد خسته به نظر مى رسيد، افزود که دو خواهر و يک برادر کوچکتر از خود دارد و همۀ آنها ناگزيراند در روزهاى عيد، از لباس نسبتاً کهنه اى که همسايۀ آنها کمک کرده است، استفاده کنند.
موصوف که از چندين دکان درساحۀ يادشده مقدارى کشمش، نخود و سيميان جمع کرده بود، افزود: “همى ره برى عيد ما مى برم که خواهرک ها و بيادرکم بخورن.”
شکيبا که در شهر کهنۀ کابل، دريک خانه کرايى زندگى مى کنند، گفت که پدرش مزدورکار است و اکثر روزها بى کار مى باشد.
محمد حسن ١١ساله باشندۀ بازارکمپنى شهر کابل، يک تن ديگرى است که روزگار مانع رسيدن به آرزوهاى کودکانه اش شده است.
وى که در عقب زيارت شاه دو شمشيره(ع) شهر کابل، برادر ١٨ ساله اش را در بوت پالشى همکارى مى کند، گفت علاقه ندارد که در ايام عيد، به خانه دوستانش براى جمع کردن عيدى برود.
حسن که پيراهن تنبان نصوارى رنگ کهنه و آلوده با رنگ بوت بر تن داشت، درمورد اينکه چرا عيدى جمع نمى کند؟ گفت: “کالاى نو نساختيم، کل کالايم همى رقم کنده، کنده است، شرم است، مردم خنده مى کنند.”
حسين برادر حسن، گفت که پدرش نسبت تکليف عصبى توانايى کار را ندارد، عايد روزانه وى و برادرش، حدود ٢٠٠ افغانى مى باشد که به مشکل کفايت مواد اوليه روزمرۀ فاميل شش نفرۀ آنها را مى کند.
وى علاوه کرد: “مه هم زياد ناراحت هستم که به فاميل خود لباس نو خريده نتوانستم؛ اما از توانم بالا است.”
محمدحسن حقيار يک تن از عالمان دين، ثروتمندان را مکلف به کمک با فقرا مى داند و از تمام کسانى که توان کمک دارند، مى خواهند که در ماه مبارک رمضان، بيشتر با فقرا و نيازمندان کمک کنند؛ زيرا خداوند (ج) به کسانى که در اين ماه مبارک کار ثواب را انجام مى دهند، ٧٠ مرتبه بيشتر از ديگر ماه هاى سال اجر مى دهد.
حقيار، با خبرى از حال غربا و مساکين را يکى از حکمت هاى روزه دانسته، افزود:”وقتى روزه مى گيريم، بايد تمام ارکان روزه را ادا کنيم؛ اگر ما توانايى کمک را داريم، ولى با مساکين کمک نمى کنيم، پس روزۀ ما روزۀ واقعى نيست.”
