کابل (پژواک،١٤دلو٩٣): يک مطالعۀ تحقيقى تازه نشان ميدهد که فشاراقتصادى، ناامنى و عدم موجوديت دورنماها براى آيندۀ روشنتر، از انگيزه هاى اساسى است که اطفال، افغانستان را ترک ميکنند و به تنهايى به سفرهاى دشوار و پرمخاطره ميروند.
اين تحقيق تحت عنوان “چرا اطفال به مسافرت هاى بدون همراه مبادرت ميورزند ؟” از سوى واحدتحقيق وارزيابى افغانستان (AREU) باتمويل کميشنرى عالى سازمان ملل متحددر امورپناهندگان (UNHCR) درظرف يک ونيم سال انجام شده و با ٦٨ تن از اقشار مختلف در کابل، ننگرهار، باميان و پکتيا مصاحبه صورت گرفته است.
يافته هاى اين تحقيق نشان ميدهدکه اطفال بدون همراه که افغانستان رابه قصداروپا و سايرکشورهاى صنعتى ترک ميکنند، با خطرات و آزارو اذيت هاى تکاندهنده مواجه ميشوند.
براساس اين تحقيق، حدود ٣٦٠٠ طفل افغان که اکثريت شان را پسران تشکيل ميداد، درسال ٢٠١٣ ميلادى دراروپا تقاضاى پناهندگى نمودندکه اين رقم درسال ٢٠١٢ به ٥٧٠٠ تن ميرسيد؛ اما رقم سال گذشتۀ ميلادى نشاندهندۀ کاهش در ميزان مهاجرت ها نبوده و در حقيقت تعداد زيادى ازاين اطفال که در راه سفر ميباشند، تقاضاى پناهندگى نمى نمايند.
اين مطالعۀ تحقيقى نشاندهندۀ آن است که عدم موجوديت دورنماهابراى آينده روشنتر، ناامنى، ميزان بلندعدم موجوديت فرصتهاى کارى ودسترسى ناکافى به خدمات اجتماعى، عواملى است که اطفال افغانستان را ترک ميکنند و به تنهايى به سفرهاى دشوارو پرمخاطره ميروند.
مطالعه نشان ميدهداطفالى که بدون همراه سفر مينمايند، عموماً بين ١٣تا١٧سال و اکثريت آنها پسران بوده و مهمترين مراکز سفرآنان را اسلام قلعهۀ هرات و زرنج نيمروز تشکيل ميدهد. فرستادن اطفال معمولاً ازطرف خانواده هاى شان اتخاذميگردد؛ درحاليکه دراکثرموارد، خانواده هااز خطرات سفرهاى بدون همراه آگاهى دارند.
ميراحمدجوينده معاون واحدتحقيق و ارزيابى افغانستان، درنشست خبرى امروز گفت اطفالى که بدون همراه سفر نموده اند، بيشترين آنان از طريق ايران به ترکيه و يونان و بالاخره به اروپا رفته اند.
وى با ابرازنگرانى گفت: “اين اطفال در جريان راه خطرات متعدد را متحمل ميشوند، مورد آزارو اذيت قاچاقبران ولت وکوب وشکنجه پوليس قرار ميگيرند وحتى در بسيارى موارد با تجاوزات فزيکى و جنسى مواجه ميگردند.”
گفتنى است که ماهانه صدها افغان به شمول خانواده هايى که اطفال شانرا همراه خود دارند، از طريق ترکيه به يونان و کشورهاى اروپايى پناهنده مى شوند که برخى اوقات کشتى در بحر غرق شده و سبب مرگ شان ميگردد.
محمدنادر فرهاد سخنگوى دفترکميشنرى عالى سازمان ملل متحددرامور پناهندگان دراين نشست گفت که فرصت هاى امرار معيشت و برنامه هاى آموزشى مسلکى براى اطفال و جوانان، يک نياز است تاجلو مهاجرت ها گرفته شود.
وى علاوه کردکه درسال ٢٠١٣ ميلادى ٤٤ درصدمجموع اطفالى که درخواست پناهندگى داده اند، افغان بوده اند و درشش ماه اول سال ٢٠١٤ حدود ١٩ هزار افغان به شمول اطفال، درخواست پناهندگى در ٤٤ کشورصنعتى داده بودندکه اين در مقايسه به سال ٢٠١٣ افزايش را نشان ميدهد.
دراين گزارش، ازدولت افغانستان خواسته شده است که کمپاين اطلاع رسانى در مورد خطرات ناشى از سفرهاى بدون همراه اطفال را راه اندازى کرده و تلاش کندتا براى آموزش اطفال از طريق شبکه هاى جوانان و رسانه هاى اجتماعى، از شيوه هاى خلاقانه کار بگيرد.
همچنان از کشورهاى ميزبان تقاضاگرديده تاوخامت اوضاع امنيتى دربعضى مناطق افغانستان را مدنظربگيرند؛ درمواردى که عودت اطفال به افغانستان مطرح ميشود، ارزيابى هاى همه جانبه پيرامون خطرات و بررسى اينکه آيا عودت در راستاى منافع علياى طفل مى شود يانه؟ صورت بگيرد.
