فرد معلول: بخاطرپيدا کردن پول عروسى ٤ عضو بدنم را در ايران از دست دادم

 ميمنه (پژواک، ٨ جدى ٩٨): یک مرد ٤٠ سالۀ فاريابى که دو دست و پاهايش را در جريان کار در ايران از دست داده، مى گويد که به سبب فقر و بيکارى و نبود امنيت در کشور، براى به دست آوردن پول عروسى اش راهى ديار بيگانه گرديد؛ اما با از دست دادن چهارعضو بدنش به وطن برگشت و اکنون بار دوش خانواده اش مى باشد.

اين باشندۀ ولسوالى خواجه سبز پوش ولايت فارياب، حميدالله نام دارد که روزانه در گوشه يى ازشهر ميمنه، مصروف تگدى مى باشد.

 پاى صحبت حميدالله زمانى نشستيم که در کناريکى از سرک هاى  شهرميمنه نشسته و از عابرين درخواست کمک ميکرد.

با نخستين نگاه به وى، او را فرد آرام يافتم؛ اما نگاه هايش حکايت از درد بى درمان درون سينه ميکرد. 

حميدالله درحاليکه با تبسم به خواستم لبيک گفت و حاضرشد تا لحظاتى را هم صحبت شويم،  نخست  در مورد اينکه چگونه دستان و پا هايش را از دست داد؟ گفت: "ده سال پيش زمانى که تازه نامزاد شده بودم، خانوادۀ نامزادم درخواست ٤٥٠ هزار افغانى طويانه کردند، مه به او اندازه پول نداشتم و از دهقانى پوره کردن اين اندازه پول کار آسان نبود، مجبور شدم که براى پيدا کردن اين مقدار پول به ايران بروم."

وى درحاليکه آه پرسوز از سينه اش بيرون کرد، به صحبت هايش ادامه داده گفت: "در شهر تهران یک ونيم سال مشغول کارهای شاقه ساختمانی بودم که از قضا و قدر، يکى از روزها در جریان کار با کیبل عمومی برق برخورد کردم و از دو منزل پايين افتادم."

حميدالله که بغض گلويش را ميفشرد و توان ادامه صحبت را کم کم از دست ميداد، براى چند لحظه مکث کرد؛ اما دوباره با ظاهر آرام به صحبت هايش ادامه داد و گفت: "بعد از چندين روز وقتى چشمانم را باز کردم، ديگه يک انسان نيمه جان بودم؛ چون برخوردم با کيبل برق  و افتادنم از دو منزل، باعث قطع شدن هر دو دست و پايم شده بود." 

اين مرد فاريابى گفت که هرچند با چنين وضعيت که ديگرتوان کارکردن را نداشته و تمام آرزو هايش را برباد شده خوانده بود؛ اما پدر نامزادش او را از ايران به افغانستان انتقال داد و پس از صحت ياب شدن، مراسم نکاح دخترش را با حميدالله انجام داد.

حميدالله درحاليکه لبخند ميزد، گفت که ثمرۀ اين وصلت شان، پنج  پسر بين سنين هفت تا دو ساله مى باشد.

وى که از وضعيت صحى اش رنج مى برد و با  ادامه صحبت هايش دانه هاى اشک درگونه هايش جارى ميشد، گفت: "آدم باغرورى بودم، سخت ترين کارها را انجام مى دادم؛ اما از کسى پول تقاضا نمى کردم، از گدايى خوشم نمى آمد، اکنون مجبورهستم که گدايى کنم تا که خانم و اولادهايم گرسنه نمانند." 

حميدالله درحاليکه مانع جارى شدن اشک هايش شده نمى توانست، گفت: "جنگ‌ ما را تباه کرد، اگر درکشور ما صلح و آرامی می بود، هرگز به خاطر کار و پیدا کردن پول به ایران نمی رفتم، شاید دست و پاهایم قطع نمی شد و امروز يک انسان سالم مى بودم."

وى جنگ را عامل بدبختى خودش و ميليون ها افغان ديگر دانسته افزود: "مثل مه صدها و هزاران مردان ديگرى هستند که زهر تلخ جنگ را چشيده و زندگى ناکام و ناخوشايند را پيش مى برند."

login or register a new account.