کميسيون حقوق بشر: در افغانستان ۱۱۲۶ کودک زیر ۱۹ سال، به کرونا مبتلا شده اند

کابل (پژواک، اول قوس ۹۹): یافته‌های تازه نشان می دهد که در افغانستان ۱۱۲۶ کودک زیر ۱۹ سال، به ویروس کرونا مبتلا شده و از اثر بحران کرونا، رقم کودکان نیازمند در کشور از ٥،٢٦ میلیون به  ٨،١٢ میلیون طفل رسیده است.

از جمله ۳۸ هزار تن مبتلا به بیماری کووید -۱۹ در افغانستان، بیش از ۱۱۲۶ کودک زیر ۱۹ سال می باشند.

راضیه صیاد کمیشنر کمیسیون حقوق بشر افغانستان، امروز به خبرنگاران در کابل گفت که این کمیسیون، تحقیقی را در این مورد به مناسبت روز جهانی کودک (هشتم نوامبر) انجام داده است.

منبع افزود که تا پنجم ماه میزان سال روان، ۳۸۶۴۱ تن در افغانستان به بیماری یادشده مبتلا شده بودند که از این میان، ۱۱۲۶ تن (۲.۹٪) آنان طفل بوده اند.

او گفت که که از این میان، ۸۵ تن (۷.۵٪) اطفال زیر ۷ سال، ۱۹۰ تن (۱۶.۹٪) زیر ۱۳ سال و ۸۵۱ تن (۷۵.۶٪) دیگر زیر ۱۹ سال بوده‌اند.

وى هم‌چنین افزود که از میان ۱۱۲۶ طفل که به این بیماری مبتلا شده‌اند، ۶ تن جان ‌باخته اند که یک تن از فوت‌شدگان، دختر و ۵ تن دیگر پسر بوده‌اند.

این تحقیق هم‌چنین نشان داده است که در برنامه‌های آگاهی‌دهی از خطرات کرونا و راه‌های جلوگیری از ابتلا به ویروس کرونا به‌خصوص در میان اطفال، مشکلاتی وجود داشته است.

منبع به‌عنوان نمونه می نویسد که در ماه‌های اول سال ۱۳۹۹، تعداد ۲۹ فیصد باشندگان ولایت فاریاب، از دسترسی به معلومات مورد نیاز در این زمینه محروم بوده‌اند.

وی در اشاره به بحران کرونا و تغذیۀ اطفال گفت که نتایج تحقیقات انجام‌یافته توسط نهاد محافظت از اطفال، روشن کرده است که پس از شیوع بیماری کرونا، تعداد اطفال مبتلا به سوءتغذیه افزایش‌ یافته و عملاً ۲.۹ میلیون طفل زیر پنج سال، با سوءتغذیۀ حاد مواجه می‌باشد.

کمیسیون نوشته است: «قبل از بحران کرونا ۵.۲۶ میلیون طفل در افغانستان، به کمک‌‌های انسانی و بشردوستانه نیازمند بودند؛ اما با شیوع ویروس کرونا، حالا ۸.۱۲ میلیون طفل نیازمند کمک‌‌های بشردوستانه است.»

در اين تحقیق، به دسترسی اطفال به آموزش در جریان بحران کرونا هم اشاره شده که یافته‌های نهاد محافظت از اطفال، نشان داده است که در جریان بحران کرونا، نزدیک به ۱۰ میلیون طفل، از رفتن به مکتب و دسترسی به آموزش‌های علمی بازماندند.

منبع خاطر نشان کرده است که آموزش‌های آنلاین وزارت معارف نیز مؤثریت چندانی نداشته و به دلایلى مثل فقر خانواده‌ها، نبود انترنت در منطقه و نبود برق مورد نیاز دستگاه‌های تيليفون و کمپیوتر، تعداد زیادی از متعلمان نتوانسته‌اند از این برنامه استفاده کنند.