برخی باشنده‌گان مناطق دورافتادۀ هرات: برای درمان راهی طولانی و پُرهزینه را طی می‌کنیم

 هرات (پژواک، ۱۴ اسد ۱۴۰۴): در قریه‌های دورافتادۀ‌ ولسوالی‌های هرات، جایی که مردم با فقر، نبود امکانات و فاصله‌های طولانی از مراکز درمانی دست‌وپنجه نرم می‌کنند، نبود خدمات صحی به یکی از چالش‌های جدی زنده‌گی روزمره بدل شده‌است.

نورگل، باشندۀ قریۀ پشت‌جوی ولسوالی انجیل که مدت‌هاست از یک بیماری رنج می‌برد، می‌گوید: «بیکارم، کار نیست، زمین دهقانی چندان حاصل نمی‌دهد و در این وضعیت بد اقتصادی نمی‌شود، چطور خودم یا مریض خود را شهر ببرم.»

موصوف از حکومت می‌خواهد تا در زمینۀ ایجاد مراکز صحی در ولسوالی‌های دوردست اقدام کند تا مردم بتوانند به‌موقع مریضان خود را به مراکز صحی منتقل و تداوی کنند.

شمعون، باشندۀ ولسوالی پشتون زرغون که یک مریض را برای تداوی به شهر هرات آورده می‌گوید: «در منطقۀ‌ ما نه داکتر است، نه دوا، نه کلینیک. مردم با چشمان خود می‌بینند که عزیزان‌شان بخاطر یک مریضی ساده از دنیا می‌روند. پدر یک خانواده‌ همسایه ما بخاطر نبود دوا و مرکز صحی، بینایی‌اش را از دست داد.»

موصوف افزود، در ولسوالی پشتون زرغون صدها خانواده در فاصله‌های دور از مرکز ولسوالی و خدمات صحی سکونت دارند.

او نیز بر این باور است که مناطق دورافتاده به خدمات صحی نیاز جدی دارد و باید این خدمات باید تنها محدود به مراکز ولسوالی‌ها نباشد.

نامبرده افزود:«این درد تنها درد ما نیست، در ولسوالی‌های اطراف هم همین وضعیت است، نه کلینیک داریم، نه داکتر. مریضی‌ها زیاد شده، اما کسی نیست کمک کند.»

همچنان، صدیق‌احمد یکی از باشنده‌گان ولسوالی زاول این ولایت می‌گوید: «در قریه‌های ما حتی یک کلینیک هم وجود ندارد، اگر کسی بیمار شود، باید به ولسوالی شیندند برود، اما بیشتر مردم توان پرداخت کرایۀ موتر و هزینه‌های درمان را ندارند.»

به‌گفتۀ او، بی‌کاری و وضعیت بد اقتصادی باعث شده‌است که بسیاری از مردم از انتقال مریضان‌شان به شهر یا ولسوالی‌های دیگر برای تداوی صرف‌نظر کنند.

در همین حال، آگاهان امور اجتماعی تأکید می‌کنند که دسترسی به خدمات صحی، از حقوق بنیادین هر شهروند است و حکومت همراه با نهادهای همکار باید تلاش کند تا این خدمات را به‌گونهٔ گسترده و قابل دسترس، به‌ویژه در ولسوالی‌ها و مناطق دورافتاده، فراهم سازد.

گلاب حیدری، یک تن از آگاهان امور اجتماعی، وضعیت کنونی در مناطق دوردست را «اسف‌بار» توصیف کرده و تأکید می‌کند که حکومت باید برای مردم این مناطق، خدمات ابتدایی صحی مانند کلینیک‌های محلی رایگان، تیم‌های سیار صحی و خدمات آمبولانس‌های اضطراری فراهم سازد.

به‌گفتۀ وی، نبود خدمات ابتدایی صحی نه‌تنها سلامت فردی را به خطر می‌اندازد، بلکه زمینه‌ را برای گسترش بیماری‌های خطرناک فراهم می‌سازد.

کارمندان صحی نیز تأیید می‌کنند که بسیاری بیماران از مناطق دوردست، تنها زمانی به شفاخانه‌ها می‌رسند که وضعیت‌شان وخیم شده و گاهی دیگر کاری از دست داکتر ساخته نیست.

کارمندان صحی نیز می‌گویند که بسیاری از بیماران مناطق دوردست، تنها زمانی به شفاخانه‌ها مراجعه می‌کنند که وضعیت‌شان وخیم شده و در مواردی دیگر کاری از دست داکتر ساخته نیست.

حدید رسولی، کارمند صحی یکی از شفاخانه‌های خصوصی می‌گوید که در صورت گسترش بیماری‌های ساری در مناطق دوردست، فاجعه‌ای انسانی رخ خواهد داد؛ زیرا به‌گفتۀ وی، نه تنها مردم بی‌بضاعت‌ اند، بلکه از مراکز صحی نیز بسیار دور هستند.

با این حال، ریاست صحت عامۀ هرات می‌پذیرد که در حال حاضر در برخی از ولسوالی‌ها، مراکز صحی یا وجود ندارد و یا هم اگر وجود داشته باشد، نیاز به ارتقا دارد.

داکترغلام محمد حنیفی، معاون ریاست صحت عامه ولایت هرات ضمن بیان این مطلب گفت، تیم‌های صحی سیار در برخی مناطق فعال‌اند، اما کافی نیستند، به‌ویژه در مناطق کوچی‌نشین که دسترسی به این تیم‌ها نیز محدود است.

او کمبود نیروی بشری و نبود بودجه را از عوامل عمده ناکامی در گسترش خدمات درمانی در مناطق دوردست عنوان کرده و از نهادهای بین‌المللی خواستار همکاری برای ایجاد مراکز صحی جدید بخصوص در مناطق دورافتاده شد.