رمضان زیر سایۀ فقر؛ روایت برخی مادران نیازمند در شهر زرنج از سفره‌های خالی و کودکان گرسنه

زرنج (پژواک، ۲۰ حوت ۱۴۰۴) در حالی‌که ماه رمضان برای بسیاری از خانواده‌ها با سفره‌های رنگین افطار همراه است، در گوشه‌هایی از شهر زرنج، مرکز ولایت نیمروز زنانی زنده‌گی می‌کنند که حتا برای سیر کردن کودکان خود چیزی در خانه‌های شان ندارند؛ آنان خواستار کمک اند.

روایت‌های تلخی از برخی مادران

حفیظه (نام مستعار)، مادر شش فرزند است که سه ماه پیش دو نوزاد دوگانگی به دنیا آورده‌است. او می‌گوید، این دو کودک به دلیل کمبود غذا با مشکل سوءتغذیه روبه‌رو شده‌اند.

شوهرش برای کار به ایران رفته و به گفتۀ حفیظه، هر دو یا سه ماه تنها سه تا چهار هزار افغانی می‌فرستد؛ پولی که به گفتۀ او، برای هزینه‌های خانه، از جمله کرایه، نان، دوا و شیر خشک کودکان کافی نیست.

به گفتۀ او، به دلیل کمبود غذا شیرش کم شده و نمی‌تواند نیاز نوزادانش را برطرف کند و کودکانش از گرسنگی بیشتر شب‌ها گریه می‌کنند. حفیظه می‌گوید، برای خرید تنها یک قوطی شیر خشک مجبور شده روفرشی خانه‌اش را که حدود هزار افغانی ارزش داشت، به ۳۰۰ افغانی بفروشد.

او می‌افزاید که اکنون در خانه‌اش تنها یک کیلو آرد باقی مانده و گاهی همسایه‌ها در صورت داشتن غذای اضافی به او کمک می‌کنند. به گفتۀ وی، ماهانه سه هزار افغانی کرایۀ خانه می‌پردازد، اما چهار ماه است که به دلیل نداشتن پول نتوانسته کرایه را بدهد و صاحب‌خانه از او خواسته خانه را تخلیه کند.

حفیظه می‌گوید نمی‌داند با شش فرزندش در صورت بیرون شدن از خانه کجا خواهد رفت.

اما این تنها حفیظه نیست که نسبت فقر و بیچاره‌گی خواستار کمک می‌باشد، بلکه نادیه نوری، باشندهٔ قریۀ معصوم‌آباد شهر زرنج می‌گوید، خودش سرپرست خانوادهٔ چهارنفرۀ خود است؛ زیرا شوهرش نسبت اعتیاد، خانه را ترک کرده و دو سال می‌شود که به خانه نیامده‌است.

او که روزها و شب‌ها خیاطی می‌کند تا بتواند نفقهٔ خود و دو فرزند و پدرشوهرش را پیدا کند، می‌گوید: «در خانۀ ما گوشت و برنج پیدا نمی‌شه، حالا در ماه رمضان هیچ چیزی درست برای خوردن نداریم، در طول دو ماه یک ست گپدان میدوزم، دو هزار افغانی میشه، این را بالای ارد و روغن بدهم یا پول آب و برق و کرایۀ خانه را پوره کنم.»

خسر نادیه بوت‌دوز است و بیشتر اوقات دستان خالی به خانه بر می‌گردد.

وی از تاجران دولت و نهادهای خیریه می‌خواهد که همچو نیازمندان را شناسایی و برای شان کمک کنند.

ستاره یکی دیگر از باشنده‌گان شهر زرنج که پنج سال قبل شوهرش فوت کرده و او یگان نان‌آور خانوادهٔ ۵ نفری خود می‌باشد می‌گوید: «بیشتر شب‌ها برای سحری بیدار نمی‌شویم.»

ستاره که برای افطار چند دانه بادنجان رومی را در روغن سرخ کرده بود گفت: «در خانۀ ما هیچ چیزی وجود ندارد، همین چند دانه رومی را پخته کرده‌ام که هم افطار کنیم و هم سحری. سیر نمی‌شویم، اما مجبور هستیم؛ چون چیز دیگری برای خوردن نداریم.»

پنج سال قبل، ‌شوهر ستاره در یک حادثهٔ ترافیکی جان باخت و پس از آن او برای اعاشهٔ خانواده‌اش روزانه در خانه‌های مردم کار می‌کند و با به دست آوردن پول ناچیز مقدار نان، بوره و چای خشک را تهیه می‌کند.

ستاره ضمن شکایت از افزایش قیمت مواد خوراکی می‌کوید: «حالا دیگه توان خرید کچالو و ترکاری را هم ندارم، بیشتر شب‌ها سحری بیدار نمی‌شویم، چونکه در خانه چیزی نیست.»

او نیز می‌گوید که برخی روزها همسایه‌ها اگر غذای اضافه داشته باشند، برای‌شان می‌آورند.

ستاره از نهادهای خیریه، تاجران و مسؤولین دولتی خواست به وضعیت خانواده‌‌های نیازمند توجه کنند.

عالم دین: کمک به نیازمندان فرض است

مولوی گل‌احمد احمدی، یکی از عالمان دینی در ولایت نیمروز گفت: «زکات از ارکان اساسی دین مبارک اسلام است و بر هر مسلمان، چه مرد و چه زن، که دارای نصاب مال باشد، پرداخت آن واجب است. این یک امر شخصی یا حکومتی نیست، بلکه حکم الهی است که خداوند بر مسلمانان فرض گردانیده است.»

به گفتۀ او، اگر افراد ثروتمند با وجود داشتن دارایی، زکات خود را پرداخت نکنند، در برابر خداوند مسؤول خواهند بود.

وی با اشاره به حدیث پیامبر بزرگوار اسلام حضرت محمد (ص) گفت: «اگر کسی زکات مال خود را نپردازد، گویا آتشی در مال خود افروخته‌است؛ آتشی که به ‌تدریج برکت مال او را از بین می‌برد و پرداخت زکات و صدقه نه‌تنها سبب کاهش مال نمی‌شود، بلکه باعث برکت و افزایش آن می‌گردد.»

مولوی احمدی همچنین از تاجران و افراد توانمند خواست در ماه رمضان توجه بیشتری به خانواده‌های فقیر داشته باشند.

این در حالی است که برخی نهادهای خیر و افراد پول‌دار در ماه مبارک رمضان و سایر ماه‌ها برای نیازمندان کمک‌های را انجام می‌دهند.