شیما یوسفزی، زنی در کابل که سالها با افسردهگی دستوپنجه نرم کرده، اکنون با تولید مربا، ترشی و خشک کردن سبزیجات، نهتنها مصارف خانوادهاش را تأمین میکند، بلکه محصولاتش مشتریانی در داخل و خارج از کشور دارد.
شماری از زنان در نیمروز که در پی خشونتهای خانوادهگی با مشکلات روانی مواجه شدهاند، از کمبود خدمات رواندرمانی در این ولایت ابراز نگرانی کرده و خواستار توجۀ جدی حکومت در این زمینه شدهاند.
فریبا حسینی، دختر جوانی در شهر کابل که پس از محدودشدن آموزش دختران، هنر رُماندوزی را بهصورت آنلاین فرا گرفته، اکنون نهتنها صنایع دستی تزئینی متنوعی را به بازار عرضه میکند، بلکه این هنر را به دختران دیگر نیز آموزش میدهد.
خانمی در شهر شبرغان، مرکز ولایت جوزجان با ایجاد کارگاه خیاطی برای دهها زن برگشته از ایران، زمینهٔ کار را مساعد نمودهاست. او میگوید، در صورت حمایت، کاروبارش را گسترش داده و زنان بیشتری را به کار خواهد گرفت.
در دل کوههای سر به فلک کشیدۀ دایکندی، جایی که خدمات انترنتی و امکانات آموزشی محدود است، شماری از دختران و زنان با استفاده از اپلیکیشنهای مختلف آموزشی، مهارتهای تازهای آموخته و راهی نو برای پیشرفت علمی و مسلکی خود گشودهاند.
GET IN TOUCH
NEWSLETTER
SUGGEST A STORY
PAJHWOK MOBILE APP