چغچران (پژواک،٤ثور٩١): مسوولين دفتر ساحوى کميسيون حقوق بشر ولايت غور میگویند که حدود٩٠ درصد اطفال دراین ولایت، به کارهاى شاقه مصروف اند.
اين مطلب را فرشید غلام مقدم، مسوول حمايت انكشاف بخش اطفال دفتر ساحوى کميسيون حقوق بشر در ولايت غور، به آژانس خبرى پژواک اظهار کرد.
موصوف گفت که طبق سروى سال گذشته در١٢ماموریت نظارتی این کميسیون که با ١٨٣ تن در مرکز و ولسوالیهای دولتیار و لعل مصاحبه صورت گرفته (دو ولسوالى پرنفوس که معيار سطح ولايت قرار داده شده)، نشان ميدهد که ٩٠ فیصد اطفال، مصروف کارهای شاقه هستند.
مقدم افزود که مشکلات اقتصادى، و عدم آگاهى مردم از حقوق طفل، سبب شده تا بيشترين كارهاى شاقه توسط اطفالى داراى ٧ الى ١٦ سال سن، انجام شود.
ازدواج های قبل از وقت نیز زمینه ساز کار شاقه بالای یکتعداد اطفال اناث شده است.
مسوول حمايت انكشاف بخش اطفال دفتر ساحوى کميسيون حقوق بشر در ولايت غور گفت: دراين مصاحبه ها گفته شده است که اکثر دختران در ولایت غور، در سن طفوليت عروسى میکنند و زمانى که به خانۀ شوهر ميروند، مجبور به انجام کارهی هاى شاقه می شوند.
اما منبع، آمار دقیق ازدواج های قبل از وقت را درآن ولايت ارائه نکرد.
با اينحال معصومه انوری رئیس امور زنان غور گفت که ازدواج قبل از بلوغ دختران، در این ولایت به یک رواج تبديل شده است.
وى افزود که مشاهدات و گزارشات واصله از ولسوالیها درخصوص خشونت علیه زنان دراین ولایت، نشان میدهد که حدود ٧٠فیصد دختران، قبل از رسيدن به سن بلوغ، به ازدواج مجبور ميشوند.
خانم انورى درحاليکه فقر، بیسوادی، رواجهای مزخرف وعدم آگاهی خانواده ها از حقوق اطفال شان را عامل خشونت عليه اطفال عنوان کرد افزود: “اين دختران، زمانى که به خانۀ شوهر ميروند، مجبورميشوند كارهاى شاقه را انجام دهند.”
افزون برآن، به اساس بررسیهای این اداره، حدود ٧٠ درصد اطفال بخاطر فقر و بی خبری خانواده های شان از حقوق طفل، از رفتن به مکتب بازمانده و مجبور به انجام کار شاقه اند.
محمدطاهرپسر١٤ ساله که خودراباشندۀ ولسوالی لعل معرفی نمود، ازجمله اطفالى است که از مجبوریت در زمينهاى زراعتى، کار شاقه می نمايد و از رفتن به مکتب محروم ميباشد.
اين طفل، به پژواک گفت که پدرش فوت کرده، ٣ برادر کوچک و يک خواهر دارد و به علت مشکلات اقتصادى، از مکتب بازمانده و همراه با برادران ٩ ساله و١١ساله و مادرش، مصروف کارهاى زراعتى است.
محمدطاهر درحاليکه نگرانى درسيمايش نمايان بود، گفت: “بايد مکتب ميرفتم؛ اما پدرم فوت شد و مجبور استم کار کنم و نان پیدا کنم.”
وى درحالیکه از شرایط زنده گی اش، متأثر به نظر میرسید، گفت: “وقتی دیگه بچا ره می بینم که مکتب میرن، غمگین میشم.”
عبدالقادرپسر ١٣ ساله يکى ديگر از اين اطفال است که در قریه قطس شهرچغچران، پیشۀ چوپانى را اختیار نموده است.
وى که همه روز، مصروف چرانیدن مواشی مردم در دامنۀ کوه ها است گفت که ٢برادر و دوخواهرش همراه پدرش، در زراعت کار ميکنند.
به گفتۀ اين پسر، وضعیت اقتصادی خانواده اش خراب است، پدرش نمیتواند همه نیازمند یهای فاميل شانرا رفع نماید؛ مجبوراست کار نماید.
عبدالقادر افزود که ١٥٠ رأس گوسفند را از بهار تا خزان میچراند و در مقابل چراندن هرگوسفند، ٧٠افغانی به دست می آورد.
وی درحاليکه چوپانى را کار مشکل خواند گفت: “هر روزه، ده کوها رمه ره بردن و آوردن، کارسخت اس؛ امامجبوراستم.”
يکتعداد اطفال برعلاوۀ اينکه در مزرعه مصروف کارهاى شاقه اند، دربخشهاى ديگر نیز به انجام چنين کارها مجبور ساخته ميشوند.
سخی ١٢ ساله باشندۀ مرکز غور که لباسهاى چرکین به تن داشت، و دستها و رويش باکار در مستريخانه سياه شده بود، گفت: “٤ سال قبل پدرمه افرادمسلح کشتن، فعلاً نان آور خانه نداريم؛ مجبورم شاگرد مسترى شوم و براى مادر و دوبرادرم نفقه پيدا کنم.”
اين طفل که پرزه های ثقيل و سنگين وسايط را حمل ميکرد، درحاليکه نفس خود را تازه ميکرد، افزود که روزانه برايش ١٠٠ افغانى مُزد میدهد.
وی گفت: “مُزدم کم است؛ اما مجبورم قناعت کنم؛ زیرا دیگر کدام مدرکی ندارم.”
شمار ديگرى اطفال در قرا و قصبات این ولایت، از کوه ها بُته جمع کرده و با فروش آن در بازار، پول به دست می آورند و تعداد دیگرى در کارهاى ساختمانى مصروف اند.
محمدعظیم ١٢ ساله، باشنده قريۀ بادگاه شهر چغچران، يکى از اطفالى است که بته را از کوه، غرض فروش به بازار منتقل میکند.
اين طفل گفت که پدرش را در جنگ های گروه طالبان از دست داده، يک برادر کوچک و يک خواهر دارد و به علت مشکلات اقتصادى، از رفتن به مکتب باز مانده است.
وی گفت که همه روزه، بابرادر ١١سالۀ خود، به کوه رفته، بته هارا جمع آوری کرده و براى فروش به با زار انتقال میدهند.
به اساس معلومات گل احمد عثمانی رئيس كار و امور اجتماعى غور؛ نود درصد مردم آن ولايت زراعت پيشه و مالداراند.
موصوف افزود که بخاطرنبود امکانات لازم، نميتوانند کورسهای حرفوى برای آموزش اطفال دایر نمایند.
درحاليکه دفتر ساحوى کميسيون حقوق بشر ولايت غور میگوید که حدود٩٠ درصد اطفال دراین ولایت، به کارهاى شاقه مصروف اند؛ اما عثمانی گفت به اساس سروی سال گذشتۀ این اداره، طور تخمین ٧٠فیصد اطفال مشغول كارهاى شاقه، بخصوص در بخش زراعت و مالدارى هستند.
درعین حال کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان، وضعیت اطفال را در سراسر کشور نگران کننده میدانند.
نجیب الله ببرک زی، هماهنگ کنندۀ بخش تعلیمات حقوق اطفال در کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان گفت: “هرنوع کار که مانع رشد جسمی، روانی، تعلیم و تربیۀ اطفال شود، کارشاقه است.”
وی به پژواک گفت که وضعیت اطفال در سراسر کشور نگران کننده است و ولایت غور، از جمله ولایاتی است که اطفال درآنجا به استثنای تعدادى محدود، به حقوقی که باید دسترسى داشته باشند، ندارند.
ببرک زی با تأیید اظهارات کارمند آن کمیسیون در ولایت غور، افزود که در آن ولایت اکثر اطفال به کارهای زراعتی، آب آوردن از فواصل دور، چوپانی، شاگردی در ورکشاپها و دستفروشی مصروف اند، که همۀ این کارها، از نظر کنوانسیون حقوق طفل، کار شاقه است.
به گفتۀ ببرک زی تعداد محدودى اطفال که در این ولایت مکتب میروند، آنها بعد از وقت مصروف همچو کارها هستند.
وی علاوه نمود که عوامل عمدۀ این مشکل، فقر و ناآگاهی خانواده ها از حقوق طفل است.
ببرک زی اظهار داشت که عاید اکثر والدین، کفایت مصارف خانواده را نمیکند و آنها از مجبوریت اطفال شان را در مقابل مزد اندک، به کار شاقه می گمارند.
موصوف در ارتباط به از دواجهای قبل از بلوغ دختران گفت که این مشکل بشمول ولایت غور، در برخی ولایات دیگر نیز وجود دارد.
ببرک زی تأیید نمود که عروسی دختران کم سن، در ولایت غور بیشتر است.
وی این مشکل راناشی ازعدم آگاهی خانواده ها از اضرار صحی و اجتماعی همچو پیوند ها، اخذ طویانۀ هنگفت و ازدواجهای مزخرف دانسته وگفت: “همچو ازدواجها، علاوه از اینکه غیرقانونی است، مثل کار شاقه، مانع رشد فزیکی، روانی و تعلیم و تربیۀ طفل می شود.”
وی علاوه کرد که ارقام دقیق همچو عروسی ها تاکنون تثبیت نشده و این کمیسیون، بررسی های خودرا در مورد آغاز نموده است.
ببرک زی افزود که مسوولیت این کمیسیون، نظارت از رعایت حقوق اطفال، آگاهی دهی در این مورد به والدین، رسیده گی به قضایای نقض حقوق اطفال و ارائه گزارش و پیشنهادات به دولت است و دولت مسوولیت دارد، که با در نظرداشت گزارشات و پیشنهادات این کمیسیون غرض بهبود وضعیت اطفال اقدام نموده و از کارکرد خود، به کنوانسیون حقوق طفل گزارش دهد.
این درحالیست که به اساس فیصلۀ کنوانسيون بين المللى حقوق بشر، اطفال از هرگونه تعرض مصوون بوده، کارشاقه بالای آنها منع است و آنها حق دارند تعليم نمايند و به حيث افراد تعليم يافته، مصدر خدمت درجامعه شوند.
افغانستان در سال ١٣٧٣با عقد پروتوکولهای کنوانسیون حقوق طفل، مکلفیت دارد تا شرایط مناسب را غرض پرورش و تعلیم و تربیۀ اطفال، مهیا کرده و از مصروفیت آنها به کارهای شاقه، جلوگیری نماید.
