کابل(پژواک، ١٢ميزان٩١): شمارى از پايوازان در شفاخانۀ ملالى زيژنتون کابل مى گويند بعضى اوقات براى ملاقات با مريضان بسترى خود، مجبور ميشوند به مستخدمين شفاخانه پول بپردازند.
شفاخانۀ ملالى زيژنتون، يکى از برزگترين شفاخانه هاى ولادى نسايى در سطح کشور مى باشد، که به گفتۀ مسوولين، روزانه حدود ١٥٠ مريض از مرکز و بعضى ولايات مرکزى، به اين شفاخانه مراجعه مى کنند.
همه روزه صدها تن پايواز مريض در سه محل مخصوص پايوزان مردانه و زنانه، در شفاخانۀ يادشده منتظر مى باشند.
نورضيا خانم ٤٢ ساله يکتن از اين پايوزان که عروسش در بخش ولادى شفاخانه بستر شده است، گفت: “هيچ پايوازا ره پيش مريضش نمى مانن؛ دو دفعه پنجاه – پنجاه روپيه به دو خاله (مستخدم) دادم تا پيش دخترخود رفتم و همرايش کمک کدم.”
همچنان فخريه ٥١ ساله باشنده قلعه زمانخان شهرکابل، که همراه با سه زن ديگر روى کمپلى در حويلى شفاخانه نشسته بود، گفت که وى و سه تن يادشده، پايواز يک مريض مى باشند.
فخريه که دخترش پس از عمليات جراحى در اتاق عاجل بستر بود، گفت: “تا حالى، چند دفعه پيسه داديم و رفتيم احوال دختره گرفتيم؛ اگه پيسه بتيم، خاله ها بسيار رويۀ خوب مى کنن و اگر پيسه نتيم، اجازه داخل شدن ره نميتن.”
آنها از مسوولين شفاخانه تقاضا دارند که مانع داخل شدن پايوازان، به اتاق هاى مريضان نشوند؛ تا از گرفتن پول پايوازان جلوگيرى شود.
اما داکتر نسرين اورياخيل رييس شفاخانه ملالى زيژنتون گفت که براى ملاقات پايوزان با مريضان، همه روزه از ساعت چهار تا پنج عصر وقت تعيين شده است.
موصوف، داخل شدن بار بار پايوازان به اتاق هاى مريضان را، خلاف معيارهاى صحى خواند.
به گفتۀ وى، نياز نيست که پايوازان روزانه چندين بار با مريضان ملاقات داشته باشند؛ زيرا از سوى داکتران و ساير کارکنان موظف شفاخانه، به مادران و نوزادان رسيدگى مى شود.
به گفتۀ وى، در ٢٤ ساعت ١٥٠ مريض نسايى و ولادى، به اين شفاخانه مراجعه مى کنند که هرکدام آنها با خود از يک، تا چهار تن پايواز مى داشته باشند.
به گفتۀ اورياخيل، داخل شدن روزانه چندين بار اين تعداد پايوازان به اتاق هاى مريضان، سبب سکتگى در کار داکتران و همچنان داخل شدن مکروب به داخل اتاق ها مى شود؛ زيرا اکثر پايوازان حفظ الصحه را مراعات نمى کنند.
وى افزود که اکثر پايوازان، با بوت هاى ملوث به مکروب، داخل شفاخانه مى شوند، اطفال را با خود مى آورند و پوست ميوه و غيره را در داخل دهليزها و اتاق ها مى اندازند.
رييس اين شفاخانه، به يکتن از کارگران شفاخانه که مصروف پاک کردن روى دهليز بود، اشاره کرده گفت: “کارگران ما مجبور هستند که پس از وارد شدن يک پايواز، روى دهليز را پاک کنند.”
موصوف افزود که در صورت نياز، از طريق اتاق معلومات با پايواز مريض تماس گرفته مى شود.
اورياخيل علاوه کرد: “از همين جا (اتاق معلومات) براى شان نسخه را مى دهيم و دوا را گرفته به مريض انتقال مى دهيم؛ پس به پايوازى که هر لحظه با مريض باشد، هيچ ضرورت نيست.”
منبع، در مورد اخذ پول از جانب پرسونل خدماتى شفاخانه از پايوازان، گفت که براى تمام پرسونل خود به خصوص پرسونل خدماتى، هدايت داده است که از پايواز و مريض پول اخذ نکنند.
اما موصوف افزود: “خود مريض و پايواز، تخلف مى کنند و براى پرسونل پول مى دهند که با اين کار شان، براى ما مشکل مى آفرينند.”
داکتر اورياخيل، از مردم خواست تا تلاش داخل شدن به اتاق هاى مريضان از طريق دادن پول به کارکنان را نکنند.
وى از مردم خواست که اگر شکايت داشته باشند، در صحن حويلى اين شفاخانه صندوق شکايت موجود است؛ مى توانند که شکايت خود را به مسوولين اين شفاخانه برسانند.
اما کارکنان خدماتى، گرفتن پول از پايوازان در بدل اجازۀ ورود به شفاخانه را رد مى کنند.
کريمه يکتن از کارگران شفاخانه ملالى زيژنتون گفت که مستخدمين، در بدل اجازه دادن به اتاق هاى مريضان، از پايوزان پول نمى گيرند؛ اما شمارى از فاميل ها وقتى که طفل شان به دنيا مى آيد، براى کارگران شفاخانه يک مقدار پول را به عنوان “شيرينى” مى دهند.
وى علاوه کرد: “شب و روزکارمى کنيم، به مريضان رسيدگى مى کنيم، ليکن بازهم پايوازها از ما راضى نيستن، شکايت مى کنن؛ رييس صاحب براى ما گفته که در بين روز، برى پايوازها اجازه نتيم؛ اما يگان پايوازها ره که اجازه نميتيم، همراى ما رويۀ بسيار خراب مى کنن.”
شمارى از پايوازان نيز از عرضۀخدمات اين شفاخانه، اظهار رضايت نموده مى گويند که کارکنان خدماتى شفاخانه، از آنان پول تقاضا نکرده اند.
ذکيه ابراهيمى کارمند وزارت امور زنان، که خانم برادر شوهرش در این شفاخانه بستر بود، گفت: “هيچ ضرورت نيست که يک پايواز، هر لحظه به ديدن مريض خود به داخل شفاخانه برود؛ چرا که داکتران، نرس ها و مستخدمين، به مريض به خوبى رسيدگى مى کنند.”
