کابل (پژواک، ۲۴ دلو ۹۸): حالت جنگی و مشکلات کشور، منطقه ای به نام “پل سوخته” در کابل را به محل زنده گی افرادى مبدل کرده است که مرگ تدریجی، زنده گی و آرزوهای صلح آنها را تهدید میکند.
لباسهای پاره، پاره و موهای ژولیده معتادین که در پایتخت کشور زیر این پل نشه میکنند و بیشتر آنها در این هوای سرد زمستان، شب و روز خود را سپری مینمايند، توجه مردم را به خود جلب میدارد
با توجه به این وضعیت معتادین، ممکن برخیها احساس کنند که این کتلۀ از مردم، ممکن است برای شکستاندن خمار شان تنها در فکر به دست آوردن مواد مخدر باشند، اما چنین نیست؛ قلبهای آنان نیز پر از درد و شکوه از وضعیت جنگی و ناامن کشور شان میباشند، جنگ را عامل عمدۀ اعتیاد و وضعیت ناگوار خود میخوانند و میگویند که تامین صلح در کشور، آرزوی بزرگ آنها است.
محمد ریحان یک تن از باشنده گان مرکز ولایت میدان وردک که ۲۸ سال سن دارد، از جمله این افراد است.
ریحان که لباس های کهنۀ سفید و دو واسکت چرکین را به تن داشت، در حالى از زیستگاه خود در پل سوخته بيرون شد که تازه اشعه های آفتاب، بالای زمین پخش شده بود.
او با دیدن تیم خبری آژانس خبری پژواک، ایستاد شد و بعد از مکثی خطاب به این تیم گفت که خبرنگاران، گزارشهای از معتادین تهیه و پخش نکنند و حکومت برای مردم فرصت های کاری را ایجاد نماید.
وی افزود:«حکومت جلو جنگ را بگیرد، جنگ سبب بدبختی ما گردیده است.»
ریحان که به گفتۀ خودش از چهار سال بدینسو معتاد به مواد مخدر است و اکنون از هیروئین نیز استفاده میکند، در ابتدا حاضر به مصاحبه با آژانس خبری پژواک نمی شد؛ اما زمانیکه فهمید در خصوص صلح با وی مصاحبه داریم، آماده به این مصاحبه شد. (ویډیو)
او که با دستان لرزان خود چشمانش را لمس و پاک میکرد، گفت که برای فراموش کردن دردهای جنگ و حاصل کردن سکون در زنده گی، به اعتیاد رو آورده است.
وی بدون ارایه جزئیات گفت که پدرش با مرگ طبيعى فوت کرده است؛ اما برادر بزرگش در اثر انفجار ماین در میدان وردک کشته شد و سپس خانواده او به پاکستان مهاجرت کرد و پس از چند سال دوباره به کشور برگشت.
چشمان ریحان از اشک پُر شد و پس از یک لحظه سکوت گفت که برادرش، برای وی سرمایۀ کلان بود و پس از مرگ برادرش، دوستان دیگرى را نیز از اثر جنگ از دست داد، که خبر مرگ آنها در زمان مهاجرت بالای ذهن او تاثیر بد بسیار میکرد.
ریحان که از اثر هوای سرد، لب هایش میلرزید، گفت، همین دردها بود که او را به دنیای اعتیاد کشاند و در گودال بدبختیها فرو رفت.
این جوان که با زبان انگلسی نیز صحبت کرده میتواند، گفت که از پوهنځی کمپیوترساینس یک پوهنتون خصوصى در پشاور فارغ شده است. وی بار بار از جنگ شکایت میکرد و افزود:«اگر جنگ و بدبختی نمی بود، حتماً کار و وظیفه میداشتم، در خانه و قریۀ خود میبودم، در این جا زیر پل چه میکردم؟»
در اين حال، اشک از چشمانش جاری شد و افزود که برای یک سال در کورس زبان انگليسی به صفت استاد ايفاى وظیفه کرده است و بسیار امیدها برای زندگی داشت؛ اما «جنگهای ویرانگر» تمام آرزوهایش را با خاک یکسان کرد.
او میگوید که هنوز با دختری نامزد نشده و پنج عضو خانواده اش (مادر، سه برادر و یک خواهر) را در حالى از سه سال بدینسو ندیده است که در نزدیکی پل سوخته در خوشحال خان مینه شهر کابل، زنده گی میکنند.
ریحان افزود که تا یک زمان، خانواده او برای پیدا کردن وی تلاش داشت؛ اما از سه سال به این طرف خانواده اش خبری از او ندارد و وی نیز از حال خانواده اش بیخبر است.
ریحان که اشک برچهرۀ دودآلودش جارى بود، گفت:«من پسر مادرم استم، مادر پسران خود را دوست میداشته باشد، هیچگاه نمیخواهد پسر باسوادش معتاد و شب و روز زیر پل باشد.»
وی با اشاره به وضعيت و موهای آویزان خود گفت، به خاطری به خانه اش نمیرود که از یک سو از همسایه هایش خجالت میشود و از سوی دیگر با این حالتی که دارد، هیچ درد خانواده اش را دوا کرده نمی تواند.
او اظهار امیدوارى کرد که اگر صلح در کشور تامین شود، از یک سو تداوی خواهد شد و از سویی هم میتواند کار پیدا کند و بعد با خانواده اش نیز یکجا شود و زنده گی تازه را آغاز نماید.
ریحان افزود:«اگر خداوند مهربان رحم کرد و در کشور ما صلح تامین شد؛ برای بازسازی و آبادی کشور و خانواده ام، اگر کار دیگری نباشد، دست کم جارو خو کرده میتوانم.»
وی گفت:«صلح برای همه حایز اهمیت است، ما امروز زير پل زندانی هستیم، پرنده گان نیز در قفس آرزوی تامین صلح و آزادی را دارند، صدا میزنند و آزادی میخواهند.»
این جوان افزود که صلح به خاطرى برای معتادین مهمتر از دیگران است که اگر صلح باشد، تداوی میشود، برای شان فرصتهای کاری ایجاد شده میتوانند؛ اما اگر جنگ ادامه یابد، به دلیل بیکاری شمار معتادین به گونۀ روزافزون افزایش خواهد یافت.
او میافزاید:«اگر صلح تامین نشود، آیندۀ ما مرگ خواهد بود، برخیها در جنگ کشته خواهند شد و تعدادی هم به سبب اعتیاد به مواد مخدر، زنده گی شان را از دست خواهند داد.»
ریحان آرزومند صلح است و از رهبران کشور خود صلح میخواهد و صلح و صحتمندی را بزرگترین آرزوهای خود میداند.
همه آرزوی صلح را دارند
صلح، تنها آرزوی ریحان نبوده، بل اکثریت معتادین افغان نیز مانند هموطنان دیگر شان خواهان صلح اند و تامین صلح در کشور، یگانه آرزوی شان میباشد.
رفیع الله باشندۀ اصلی ولایت لوگر که ۲۴ سال سن دارد، از جمله کسانى است که با معتادین دیگر در این هوای سرد زمستان، در کوچه های شهر کابل سرگردان میباشد.
زمانیکه از او پرسیدم صلح می خواهد یا خیر؟ اشک از چشمانش جاری شد و گفت: «صلح؟ صلح کی نمی خواهد، کسی هم است که خواستار صلح نباشد؟»
شیرآغا یک تن از باشنده گان شهر کابل که ۳۲ سال سن دارد و با معتادین در خیمههای ساخته شده از پلاستیک و تکه های کهنه در دریای کابل زنده گی میکند، گفت، صلح میخواهد.
وی که اجازه نمیداد عکسش گرفته شود، لباس های کهنه بر تن داشت و در موهای آشفتۀ خود دست میزد، نیز گفت که صلح آرمانش میباشد.
شیرآغا افزود:«مه حتی کار هم برای خود نمیخواهم؛ اما صلح به خاطری میخواهم که کشور ما آرام شود، اگر جنگ ادامه داشته باشد، صدها جوان دیگر نیز معتاد به مواد مخدر می شوند و زنده گی همۀ آنها تباه میشود.»
سروی آژانس خبری پژواک که در ولایات کابل، فراه، هرات، کندهار، ننگرهار و بلخ با ۱۳۰ معتاد به موادمخدر از هجده هم تا ۳۰ ماه جدی سال جاری از طریق مصاحبه های رو در رو انجام شده، نشان میدهد که ۷۰ درصد معتادین، مشکلاتى که از اثر جنگ به میان آمده است را علت عمدۀ اعتیاد به مواد مخدر میدانند و تقریباً همۀ آنها برای نجات از مشکلات و بدبتختیها، خواهان تامین صلح در کشور شان میباشند.
٩٤ درصد از اشتراک کننده گان سروی؛ صلح را بسیار مهم و دو درصد آنها کم مهم خوانده اند؛ اما چهار درصد آنها میگویند که صلح مهم نیست.
همچنان از هر ده تن مصاحبه شوندهها، هفت تن
گفته اند که مشکلات ناشی از جنگ از جمله بیکاری، مشکلات اقتصادی و مهاجرت ها، آنها را مجبور به رو آوردن به استفاده از مواد مخدر کرده اند؛ اما سه تن دیگر آنان میگویند که «دوستان بد» سبب رو آوردن شان به مواد نشه آور شده اند.
همچنان، به اساس یافته های سروی،از هر ده تن، هفت تن از حکومت خواهان تامین صلح و کار شده اند؛ اما سه تن دیگر گفته اند که حکومت در مورد تداوی آنها به گونۀ لازم و جدی اقدام کند.
جنگ، جامعۀ نادرست؛ و جامعۀ نادرست معتادین را به وجود می آورد.
شرف الدین عظیمی استاد پوهنځی روانشناسی پوهنتون کابل میگوید که جنگهای طولانی افغانستان، باعث مشکلات گونه گون از جمله امنیتی، اقتصادی و اجتماعی شده است.
به گفتۀ او، زمانیکه در یک جامعه جنگ و ناامنی باشد، سهولتها برای زندگی کردن و رفع نیازهای انسانها مساعد نمیشود، سلامتی جامعه از بین میرود و در چنین جامعه، برخی افراد بنا بر مشکلات و رنجها رو به اعتیاد میآورند.
عظیمی افزود: «اگر صلح تامین شود و جنگ پایان یابد، هیچ کس مجبور به ترک کشور نخواهد شد، همۀ مردم به مصروفیت های شان توجه خواهند کرد و ناآرامی از همه مردم دور خواهد شد.»
وی گفت که با آمدن صلح، چالشها به گونۀ تدریجی کاهش پیدا خواهد کرد و در ضمن، افراد معتاد به مواد مخدر نیز از نشه نجات خواهند یافت و مانند افراد دیگر جامعه به زندگی شان ادامه خواهند داد.
به باور عظیمی، انسان سالم رو به اعتیاد نمی آورد؛ اگر در یک جامعه صلح و ثبات تامین باشد، هیچگاه کسی دست به اعتیاد نخواهد زد؛ زیرا اعتیاد، تلاش رای به دست آوردن سکون است.
بر اساس گزارش، در افغانستان که بزرگترین کشور تولید کنندۀ مواد مخدر در جهان است، سروی تازه در مورد شمار معتادان انجام نشده؛ اما سروی سال ۲۰۱۵ میلادی نشان میدهد که در این کشور، ۳.6 میلیون تن که یازده درصد کُل نفوس کشور را تشکیل ميدهد، معتاد به مواد مخدر هستند.
تماس با ما
خبرنامه
ارسال گزارش
اپلیکیشن موبایل پژواک