کابل (پژواک)- دفتر هماهنگی کمک‌های بشردوستانۀ سازمان ملل متحد (اوچا) می‌گوید که نزدیک به ۱۶ میلیون تن در افغانستان با ناامنی شدید غذایی روبه‌رو اند و بر ضرورت تداوم کمک‌های بشردوستانه به مردم این کشور تأکید کرده‌است.
براساس گزارش منتشرشدۀ دفتر سازمان ملل متحد در جنیوا، اولگا چریوکو، نمایندۀ اوچا، روز سه‌شنبه (۲۰ اکتوبر) در یک نشست خبری از کابل گفته‌است که وضعیت بشری افغانستان با نزدیک‌شدن فصل زمستان نگران‌کننده‌تر می‌شود.
وی افزوده‌است که در ماه‌های سپتمبر و اکتوبر سال روان میلادی، ۱۵.۹ میلیون تن، معادل نزدیک به یک‌سوم نفوس افغانستان، با ناامنی حاد غذایی در سطح بحرانی یا شدیدتر روبه‌رو بوده‌اند.
به گفتۀ او، پیش‌بینی می‌شود که در سال آینده بیش از چهار میلیون کودک شش‌ماهه تا پنج‌ساله در افغانستان به درمان سوءتغذیۀ حاد نیاز پیدا کنند.
چریوکو با اشاره به سفرهای اخیرش به مناطق جنوبی و شمال‌شرقی افغانستان گفته‌است که بحران غذایی این کشور تنها به کمبود مواد غذایی ارتباط ندارد، بلکه فقر، نبود عواید کافی و دسترسی محدود به خدمات اساسی از عوامل عمدۀ آن به‌شمار می‌روند.
وی تصریح کرده‌است که هرچند بارندگی‌های مناسب و افزایش حاصلات زراعتی به بهبود وضعیت کمک کرده، اما یک فصل برداشت خوب نمی‌تواند زیان‌های ناشی از چندین سال خشک‌سالی را جبران کند.
او افزوده‌است که مواد غذایی در بازارهای افغانستان موجود است، اما میلیون‌ها تن به‌دلیل مشکلات اقتصادی توانایی خرید آن را ندارند.
نمایندۀ اوچا همچنان نسبت به پیامدهای محدودیت‌های آموزشی و کاری زنان و دختران در افغانستان ابراز نگرانی کرده‌است.
چریوکو تأکید کرده‌است که سوءتغذیه تنها ناشی از کمبود مواد غذایی نیست، بلکه وضعیت صحی مادران، دسترسی به خدمات صحی، تنوع غذایی، آموزش و فرصت‌های درآمدزایی نیز در آن نقش دارند.
او با تأکید بر ضرورت ادامۀ کمک‌های بشردوستانه گفته‌است که افغانستان در کنار کمک‌های اضطراری، به سرمایه‌گذاری دوامدار در بخش‌های زراعت، معیشت روستایی، بازارهای محلی، اشتغال‌زایی، سیستم‌های آبرسانی، خدمات صحی و تغذیه نیاز دارد.
وی همچنان خواستار فراهم‌شدن فرصت‌های مشارکت اقتصادی برای زنان شده‌است.
نمایندۀ اوچا هشدار داده‌است که نهادهای کمک‌رسان باید پیش از فرارسیدن زمستان اقدامات لازم را روی دست گیرند، نه زمانی که خانواده‌ها تمام امکانات خود را برای ادامۀ زندگی از دست داده باشند.
او در پایان گفته‌است که کمک‌های بشردوستانه می‌توانند جان انسان‌ها را نجات دهند، اما تنها سرمایه‌گذاری دوامدار و فراگیر در بخش‌های معیشت، خدمات اساسی و فرصت‌های اقتصادی می‌تواند وابستگی مردم افغانستان به کمک‌های اضطراری را کاهش دهد.
