کابل (پژواک،٦جدى٩١): شمارى از آگاهان امور به اين باوراند که تقبيح ٦جدى روز تجاوز شوروى وقت بر افغانستان، به دليل ادامۀ جنگ در کشور و نبود علاقمندى حکومت کمرنگ شده است.
قشون ۱۲۰ هزارنفری شوروی سابق؛ مجهز با تانک، جنگنده ها و تجهیزات جنگی پيشرفته در ششم جدی سال۱۳۵۸، بر افغانستان تجاوز نمود و ببرک کارمل را به اریکۀ قدرت نشاند.
این تجاوز آشکار که قیام های مسلحانه در هرکنج و کنار کشور را در قبال داشت، تا ده سال دوام کرد و بعد از شکست فاحش قشون سرخ، افغانستان را در ۲۶ دلو سال ۱۳۶۶ ترک کردند.
در دورۀ اشغال ده ساله، افغانستان به ویرانه مبدل شد. بیش از یک میلیون افغان کشته، ده ها هزار تن معلول و میلیونها تن مجبور به مهاجرت به کشورهای همسایه و سایر ممالک گرديد.
مقاومت مردم افغانستان، خسارات سنگین مالی و جانی را بر متجاوزین نیز وارد نمود. طبق آمار نشر شده در این دوره، بیش از ۱۴۴۵۰ سرباز شوروی کشته شد، ۴۹۹۸۰ تن زخم برداشت و ۳۳۰ تن لادرک گردید.
جنرال بوریس گروموف، آخرین افسر ارتش شوروی وقت بود، که از پل آمو عبور کرد و به عقب ننگریست.
امروز(٦جدى)، مصادف با ۳٣ مین سالروز تجاوز قشون سرخ اتحاد شوروی سابق بر افغانستان است؛ اما تقبيح این روز، با گذشت زمان کمرنگ شده است.
در زمان جهاد، مردم افغانستان عليه قشون متجاوز شوروى وقت، مجاهدين در کمپ هاى مهاجرت در پاکستان و ايران طى گردهمايى هاى بزرگ، شش جدى را تقبيح مى کردند.
در حکومت مجاهدين، بعد از سال ١٣٧٠ نيز در کابل و شهرهاى بزرگ کشور، اين روز در گردهمايى هاى نسبتاً بزرگ تقبيح ميشد؛ اما اکنون همچو گردهمايى ها نهايت کمرنگ شده است.
قاضى محمدحسن حقيار يک تن از کارشناسان امور سياسى، ٦ جدى را روز سياه در تاريخ افغانستان خوانده گفت که اين روز، تهداب روزهاى بدتر در تاريخ کشور مى باشد.
به گفتۀ موصوف، بايد هم حکومت و هم مردم افغانستان، اين روز را هرسال طى محافلى خاص، تقبيح نمايند.
حقيار افزود: “متاسفانه که پس از شکست قشون سرخ شوروى وقت و پيروزى جهاد، مجاهدين به خاطر رسيدن به قدرت، به جان يکديگر افتادند و خون ريختاندند و تا امروز، ريختن خون مردم افغانستان خاتمه نيافته است.”
به گفتۀ وى؛ مشکلات يادشده، آمدن نيروهاى خارجى به افغانستان، و ادامۀ جنگ در کشور از عواملى است که مردم جنايات روس ها را از ياد برده اند.
حقیار علاوه کرد: “امريکايى ها آمدند و کارهايى کردند که روى سياه را سفيد ساختند؛ وحشت اينها، کشتن آنها نسبت به روس ها زياد بود. “
به گفتۀ وى، حکومت مسووليت دارد که ششم جدى را طى محافلى تقبيح کند؛ اما علاقمندى به اين کار ندارد.
حقيار افزود: “کسانى در دستگاه حکومت قرار دارند که با روس ها روابط نزديک و صميمى دارند و نمى خواهند که با تقبيح کردن چنين روز، روس ها را آزرده بسازند.”
همچنان فيض الله جلال استاد پوهنځى حقوق و علوم سياسى پوهنتون کابل مى گويد: “متاسفانه حکومت افغانستان به حدى غرق در فساد است که اينگونه روزها از يادشان رفته و همچنان حکومت افغانستان کوچکترين علاقه به مفاخر ملى ندارد.”
وى گفت که از ٢٨ اسد روز استراداد استقلال افغانستان، با شان و شوکت تجليل ميشد؛ اما حکومت طى سال هاى اخير، از اين روز نيز بسيار به سردى تجليل مى کند.
جلال افزود: “حکومت ما کوشش مى کند که هيچ کس را خفه نسازد، اگر ششم جدى را تجليل کنند، باز روس ها خفه مى شوند و اگر روز ٢٨ اسد را تجليل کنند، حکومکت انگليس خفه مى شود.”
وى گفت که ششم جدى و هفت ثور سال ١٣٥٧ (روز کودتاى حزب دموکراتيک خلق افغانستان) دو روز سياه در تاريخ افغانستان مى باشد و بد بختى مردم افغانستان، از همين دو روز آغاز يافته است.
به گفتۀ موصوف، بايد همچو روزها طى محافل و گردهمايى ها، هم از سوى مردم و هم از سوى دولت تقبيح گردد.
صفت الله صافى سرپرست مرکز رسانه هاى حکومت مى گويد که به دليل نبود امکانات مالى و وجود مشکلات امنيتى، مراسم تقبيح ششم جدى تدوير نمى شود.
وى به پژواک گفت که در عقب اين موضوع، هيچ انگيزۀ سياسى وجود ندارد.
صافى به حملۀ مخالفين مسلح دولت در سال ١٣٨٧ بر مراسم تجليل از جشن پيروزى مجاهدين (٨ ثور ١٣٧١) اشاره نموده گفت که بزرگترين عامل نبود همچو محافل، مشکلات امنيتى مى باشد.
در حملۀ يادشده؛ فضل الرحمن څمکنى نماينده مردم پکتيا در ولسى جرگه کشته شد و دو تن ديگر زخم برداشت.
مراسم تجليل از روز استراداد استقلال کشور، روز پيروزى مجاهدين و غيره نيز بعد از اين رويداد، کمرنگ شده است.
زريالى نوابى سخنگوى وزارت اطلاعات و فرهنگ مى گويد که وزارت اطلاعات و فرهنگ، همه ساله ششم جدى را در حد امکانات خود از طريق راديو تلويزيون و جرايد دولتى، تقبيح مى کند.
