کابل (پژواک، ٢ ميزان ۹۴): حدود ۴۵ هزار بیجا شده داخلی در کابل زندگی میکنند؛ اما این آوارگان میگویند که به دلیل شرایط سخت زندگی و فقر، عید را فقط به "نام" میشناسند و از خوشیهای آن بیبهره هستند.
بسم الله جان، ۵۰ساله یکی از باشندگان کمپ چهارراهی قنبر مربوط ناحیه پنجم، به آژانس خبری پژواک گفت که با تحمل مشقت زیاد با شش عضو خانوادهاش در زیر خیمه زندگی میکند.
وی افزود که هشت سال میشود به دلیل جنگ و بیکاری، از هلمند به کابل آمده و در این مدت زندگی بسیار سختی را سپری کرده است.
بسم الله جان با اشاره به تجلیل از عید قربان گفت: «دو پسر و سه دختر پسرم، از من خواستند تا برای شان لباس نو بخرم اما نتوانستم. ما حتی قدرت خرید قربانی را هم نداریم تا عید خود را تجلیل کنیم.»
این باشنده کمپ قنبر با ناراحتی افزود: «احساس میکنم پدر خوبی نیستم و روزگار با ما موافقه نمیکند تا در ایام عید، حد اقل برای فامیل خود لباس نو و یا غذای خوب تهیه نمایم.»
وی خاطر نشان نمود که کار ثابت ندارد و تنها با کار روزمزد و گلکاری، خرج خانوادهاش را به مشکل پیدا میکند.
ننگیالی ۴۵ ساله که چهار پسر و یک دو دختر دارد و از ولسوالی کجکی هلمند به این کمپ آمده است گفت: «فقیر و بیبضاعت که هم گرمی و سردی را در زیر خیمه های کمپ تیر میکند، عید ندارد.»
وی افزود: «یگانه چیز که مرا زیاد رنج میدهد، دیدن اطفالم در روز عید است؛ من نمیتوانم برای آنها عیدی بدهم؛ تنها توانستهام یک بوری آرد را به ۱۶۵۰ افغانی و یک قوطی روغن را به ۱۲۵۰ بخرم تا گرسنه نباشند.»
محمد قربان ۳۵ ساله باشنده اصلی ولایت غزنی، از جمله باشندگان کمپ ریگریشن کمپنی با اشاره به فقر و تنگدستی خود گفت: «ما سال هاست که عید نداریم و عید را فراموش کردهایم.»
وی افزود: «هر روزی که اشک اولادهایم را نبینم و یک لباس مناسب به تن شان باشد آن برای روز برایم عید است.»
زبیده دختر ۱۳ ساله که در کنار یک خیمه در این کمپ با شماری از دیگر دختران بازی میکرد گفت: «ما در خانه چیز نداریم، در عید پدرم برای ما کالای نو نخریده است، ما عید نداریم.»
وی افزود که پدرش بیکار است و تنها برادر کلانش در منطقه کمپنی کراچی دارد و پول نان خشک آنها را پیدا میکند.
login or register a new account.
