“خانوادۀ قربانى حملۀ انتحارى زندگى پُرمشقت را سپرى ميکند”

کندهار (پژواک،١٨ حوت ٩٤): طفل ده ساله در شهرکندهار که پدرش را در يک حملۀ دسته جمعى از دست داده، ميگويد که در حيات پدرش زندگى پُرمشقت داشت؛ اما بعد از مرگ پدرش با رنج ها و مشکلات زياد رو به رو شده است.

اين طفل، وکيل احمد نام دارد و ميگويد که به شمول حکومت، هيچ کس به آنها کمک نکرده، همراه با مادرش، يک برادر و پنج خواهر زندگى خيلى سخت را سپرى ميکنند.

اين طفل به آژانس خبرى پژواک گفت که پدرش يک سال قبل، در جريان حملۀ دسته جمعى بر مقام ولايت در دروازۀ عيدگاه کشته شد.

حدود يک سال قبل(١٨ سرطان سال ١٣٩٣خورشيد) حملات گروهى همزمان بر ساختمان هاى ولايت کندهار و قوماندانى امنيۀ اين ولايت صورت گرفت که طى آن ٢٢ مهاجم، ٤ فرد ملکى و ٥ پوليس کشته شدند و ٩ فرد ملکى و ٧ پوليس جراحت برداشتند.

اختر محمد نيز شامل قرباينان اين رويداد بود که با کشته شدن او، خانم و هفت اولادش بى سپرست  شده اند.

وکيل احمد پسراين قربانى که ده سال سن دارد، يک برادر و پنج خواهر ديگر نيز دارد که از او خردتر ميباشند.

او گفت: "پدرم در همان روز از نانوايى، نان سرد را به نصف قيمت خريدارى کرده بود، نخست يک انفجار بزرگ صورت گرفت و بعداً حملۀ گروهى بر ولايت آغاز شد، پدرم نيز در اين انفجار کشته شد."

موصوف افزود که خانواده اش در آن زمان نيز در فقر قرار داشت؛ چرا که پدرش از طرف شب در داش هاى خشت پزى کار ميکرد و هنگامى که از طرف چاشت به خانه مى آمد، از کدام نانوايى نان سرد را نصف قيمت به آنها ميخريد و توان خريدارى نان گرم را نداشت.

به گفتۀ وى، علاوه بر اين، کسى بر آنها رحم  نکرد و با گرفتن پدرش، زندگى شان تلخ تر گرديد.

او گفت که پدرش بعد از اين روز، براى سه روز لا درک بود و آنها از مرگ و زندگى او معلومات نداشتند؛ اما  جسدش بعد از تلاش هاى زياد در شفاخانۀ ميرويس يافت شد.

اين طفل ده ساله، از يک خاطرۀ زندگى خود در حيات پدرش يادآور شده گفت: "خوب به يادم است که اکثراً در خانه هاى ما نان نبود، ما از گرسنگى شديد گريه ميکرديم، بعداً مادرم ما را به خانۀ همسايه ها روان ميکرد و آنها نان ميدادند."

وی افزود که بعد از مرگ پدرش، خود وى نيز مجبور شد که کار کند، تا به خواهران و مادر بيمارخود يک لقمه نان پيدا کند.

موصوف با تاثر گفت: "شب و روز مصروف پرورش گاوها در  يک خانه ميباشم، ماهانه سه هزار کلدار عايد دارم و به خانۀ خود، دو يا سه ساعت مى آيم و در وقت متباقى مصروف کار ميباشم."

موصوف از حکومت و ثروتمندان خواست که دربخش تهيه کردن يک سرپناه آنها را کمک کنند و اگر بجاى کار زمينۀ تعليم برايش مساعد گردد، يک آرزوى بزرگ زندگى اش بر آورده خواهد شد.

پاکيزۀ هشت ساله، دختر خانوادۀ اين قربانى نيز با گريه به پژواک گفت که بعد از مرگ پدرش، روز خوشى را نديده است.

موصوف گفت که بعداز مرگ پدرش، مادرش به مريضى عصبى دچار شده که در اثر آن، زندگى آنها تلخ و خانه اش به زندن مبدل گرديده است.

موصوف از حکومت خواست که مادرش را تداوى کند و براى خودش زمينۀ رفتن به مکتب را مساعد سازد که از احتياج ديگران رهايى يابد.

آغا شيرين ماماى اين اطفال گفت که خود وى نيز خيلى فقير است، در خانۀ کرايى زندگى ميکند و مصروف کار روزمزدى است؛ اما علاوه بر خانواده اش، بار يک خانوادۀ بى سرپرست ديگر نيز بر شانه او قرار گرفته است.

موصوف به پژواک گفت که بعد از مرگ اخترمحمد، به بيوه و هفت طفل او در خانۀ خود يک اتاق داده است.

وى افزود که اخترمحمد شوهر خواهرش سال ها قبل در ولسوالى ژيرى سکونت داشت؛ اما به علت جنگ ها به شهر کندهار کوچ کرده و در منطقۀ لويه وياله شهر کندهار، سکونت اختيار کرده بود.

به گفتۀ وى، او يک شخص بسيار غريب و فقير بود، در داش هاى خشت پزى در بدل پول بسيار اندک کار ميکرد، در همان روز به اطفال خود از يک نانوايى دروازۀ عيدگاه، نان سرد ميگرفت که بر ساختمان ولايت حمله صورت گرفت که طى اين رويداد کشته شد.

او نيز گفت بعد از گذشت سه روز از اين رويداد، جسد اخترمحمد را در شفاخانۀ ميرويس يافت که به اين ترتيب از کمکى نيز محروم شد، که به خانوادۀ قربانى صدهزار افغانى و به خانوادۀ هر زخمى پنجاه هزار افغانى داده ميشود.

آغا شيرين افزود که براى کمک با اين خانوادۀ بى سرپرست، به قوماندانى امنيۀ عريضه داد؛ اما آنها در پاسخ گفتند که عريضۀ شان به مرکز فرستاده ميشود و نتيجۀ آن بعداً معلوم خواهد شد.

موصوف با گله ازحکومت گفت که اين خانوادۀ بى سرپرست را فراموش کرده و تاکنون هيچ نوع کمکى با آنها انجام نداده است.

اعضا

You need to subscribe to view the full article. Please login or register a new account.