طفل يتيم: در روز جدا شدن از همصنفى هايم بسيار گريه کردم

کندهار(پژواک، ٢٣جوزا ٩٥): عتيق الله  پسر يازده ساله، همه روزه در هواى گرم مصروف کار در يک مسترى خانۀ فابريکه سراى شهر کندهار است، او لباس چرکين و کهنه بر تن دارد و چهره اش عرق آلود است.

اين طفل ميداند که در اين عمر بايد کار نکند؛ اما ميگويد که مرگ پدرش او را مجبور کرده که کار نمايد و از دو خواهر و مادرش نيز سرپرستى کند.

پدر اين طفل، حدود ٩ سال پيش درحملۀ گروهى انتحارى و انفجار موتربمب از سوى مخالفين مسلح بالاى محبس کندهار کشته شده است.

در جريان اين حمله، ده ها فرد ملکى کشته و مجروح گرديدند و صدها محبوس فرار نمودند.

عتيق الله به آژانس خبرى پژواک گفت او در آن زمان خيلى کوچک بود، چيزى نمى دانست؛ اما مادرش ميگويد که پدرش در منطقۀ سرپوزه که در کنار محبس کندهار موقعيت دارد، نانوايى داشت و همراه با افراد بيشتر، در حملۀ مخالفين مسلح کشته شد.

او افزود که در زمان حيات پدرش، در يک خانۀ کرايى سکونت داشتند؛ اما بعد از مرگ او در يک اتاق، در خانۀ پدر کلانش سکونت اختيار کرده اند.

به گفتۀ موصوف، حالا همراه با دو خواهر و مادرش در خانۀ پدرکلانش زندگى دارند.

او گفت که مادرش سه سال قبل وى در يک مکتب داخل کرد و تا صنف دوم درس خواند؛ اما بعداً مجبور شد که مکتب را رها و کار کند.

اين کودک يتيم افزود: "آن روز را هيچ وقت فراموش نخواهم کرد که مادرم مرا از هم صنفى هايم جدا کرد و در يک  مستريخانه با يک مسترى شاگرد شدم، در آن روز خيلى زياد گريه کردم و به مادر خود گفتم که اين کار را نمى کنم و مکتب ميخوانم؛ اما مادرم با گريه گفت که حالا شديدا درً مجبوريت هستیم و  به کار تو نياز داريم."

به گفتۀ او، همچو روزها بسيار کم آمده که او با خوشى به سوى کار رفته باشد، هر صبح با چشمان پُر از شک از خانه مى برايد.

عتيق الله گفت: "کارهاى مسترى خانه خيلى سخت است، کار خود را هيچ خوش ندارم؛ چرا که تمامى روز لباس چرک پوشيده و با استاد خود کار موترسازى انجام ميدهم؛ اما در جريان کار از لت و کوب و سخنان توهين آميز او شديداً رنج ميبرم."

موصوف افزود که همه روزه در يادش مى آيد که اگر پدرش زنده مى بود، هيچگاه همچو سختى ها را تحمل نمى کرد و زحمت ها را نمى ديد، مانند ساير اطفال به مکتب مى رفت.

موصوف که چشمانش پر از اشک شده بود، گفت که به آرمان آن روز هستم که از اين کار چتل و سخت نجات يابم و فقط درس بخوانم.

اما به گفتۀ او، کسى نيست که وى را به اين آرمانش برساند؛ چرا که پس از مرگ پدرش دوستان و حکومت، هيچ کمکى با آنها نکرده و فراموش شده اند.

اين طفل افزود که همه روزه بعد از تمام شدن کار، از استاد پنجاه افغانى ميگيرد و  به خانه ميرود؛ اما کدام روز که کار زياد باشد، هشتاد يا صد افغانى نيز ميدهد و اين پول را به مادر خود ميدهد، تا براى آنها نان خشک و ساير مواد خريدارى کند.

مادر اين طفل گفت که اگر شوهرش زنده مى بود و يا مجبوريت نمى داشت، هيچ وقت حاضر نبود که او  و پسرش کار کنند.

موصوف، داستان قتل شوهرش را به آژانس خبرى پژواک بيان کرد و گفت: "شوهرم در نزديک محبس کندهار نانوايى داشت، اوايل صبح به سوى کار مى رفت و در نيمۀ شب پس به خانه مى آمد، او اين کار سخت را به خاطر من و اولادهايم انجام ميداد؛ اما ظالمان بر وى رحم نکردند و او را در يک انفجار خيلى قوى شهيد کردند."

او افزود که از شوهرش دو دختر و يک پسر يتيم مانده اند،  فعلاً در خانۀ پدرش زندگى ميکنند و او براى سکونت شان يک اتاق داده است.

به گفتۀ او، زندگى پدرش نيز چندان خوب نيست که از آنها مواظف و محافظت کرده بتواند؛  از همينرو مجبور است که همراه با پسرش يکجا کار کند.

او گفت که شب و روز را با خود يک کرده، علاوه بر اين کار خانه و پرورش اولادهايش  را نيز بر عهده دارد، مهره دوزى ميکند، از دکاندار يخن هاى خامکى و دوخته هاى ديگر به کرايه ميگيرد، بعد ماه ها کار  پنج يا شش هزار افغانى مزد ميگيرد و توسط اين پول، بسيار به سختى نيازهاى خود را بر آورده مى کنند.

او افزود که در اوايل، دو دختر و يک پسرش را به مکتب داخل کرده بودند؛ اما وضعيت خراب اقتصادى باعث شد که پسرش از مکتب خارج کرده و کار نمايد؛ اما دخترانش تا کنون نيز در مکتب درس ميخوانند.

به گفتۀ او، در فقر و بيچارگى، از سه اولاد خود سرپرستى ميکند و تا کنون هيچ کمکى با وى صورت نگرفته و در مشکلات زندگى تنها مانده است.

اين، اولين خانوادۀ کندهار نيست که وضعيت زندگى آن، به علت جنگ ها بهم خورده و از آنها خوشى و سکون را گرفته است، بلکه هزاران خانواده ديگرى نيز وجود دارند که اعضاى شان را به علت جنگ ها از داست داده و آنها را براى ابد بدبخت کرده اند.

مقامات امنيتى کندهار ميگويند که حملۀ دسته جمعى بر زندان کندهار، خيلى دلخراش بود که نه تنها خسارات مالى و جانى وارد نمود، بلکه در اثر آن بيش از هزار زندانى که در قتل مردم و ساير جرايم دخيل بودند، فرار کرده اند.

او افزود که از اين رويداد، سال ها ميگذرد و امکان دارد که شمارى از عاملين آن به چنگ قانون سپرده شده و يا هم برخى از آنها در جريان جنگ ها کشته باشند.

صميم خپلواک سخنگوى والى کندهار، گفت که حکومت در همچو موارد، با قربانيان يک اندازه کمک ميکند و امکان دارد که با اين خانواده نيز در آن زمان  کمک صورت گرفته باشد.

اما موصوف همچنان افزود که همچو کمک ها، رنج هاى مردم را با خوشى تبديل کرده نمى تواند.

موصوف گفت که ادارۀ ولايتى کندهار تلاش دارد که هموطنان پولدار کشور را تشويق نمايد که با قربانيان جنگ زده ها کمک کنند و تا حد ممکن به آنها دست يارى و همکارى دهند.

اعضا

You need to subscribe to view the full article. Please login or register a new account.