کابل (پژواک، ۲۳ جدی ۹۵):یافتههای یک تحقیق تازه انستیتیوت مطالعات استراتیژیک افغانستان نشان میدهد که نبود ارادۀ جدی سیاسی و دخالت خارجی، از عوامل عمده ناکامی تلاشهای صلح در کشور بوده است.
محمد قاسم وفاییزاده، تحلیل گر انستیتوت مطالعات استراتیژیک افغانستان امروز در یک نشست خبری در کابل، یافته های این تحقیق را که با عنوان «بررسی گفتوگوهایی صلح در افغانستان در چهاردهه» تهیه شده است، اعلام کرد.
وی گفت که بر پایه این تحقیق، نبود ارادۀ جدی برای صلح از سوی امریکا و متحدانش و دولت افغانستان، ضعف در ساختارهای حکومت پیرامون صلح، دخالت کشورهای همسایه و نبود راهبرد و تعریف روشن از صلح، ازعوامل بازدارنده عمده در روند صلح افغانستان بوده است.
وفایی زاده افزود که این تحقیق در جریان هفت ماه و ضمن صحبت با ۳۲ شخصیت سیاسی و تاثیرگذار دخیل در روند صلح و جنگ تهیه شده است.
به گفته وی، این بررسی ها با در نظرداشت تنوع قومی، نژادی، زبانی، مذهبی و توازن جنسیتی، روند مصالحه و آشتی ملی افغانستان صورت گرفته است.
در این گزارش آمده است: «نبود ارادۀ جدی ازسوی دولت افغانستان و متحدان بین المللی، رفتن به نشانیهای اشتباه برای تامین صلح، تکیه بیش از حد روی پاکستان برای تامین صلح، نبود راهبرد مشخص و تعریف روشن از صلح، عدم شناخت درست از عوامل جنگ با طالبان، دخالت کشورهای همسایه، عدم شفافیت پروسه صلح، هراس در داخل حکومت برای آمدن طالبان و ضعف ساختارهای دولتی در پیوند با صلح میباشد .»
رقابت قدرتها، حضور افراط گرایان، منازعههای قومی، سیاستهای قومی رهبران سیاسی افغان، فساد، بیعدالتی و فقر از دیگر عوامل ناکامی روند صلح بیان شده است.
محمد قاسم وفاییزاده در عین حال تصریح کرد که نبود نهادی مشخص در پیوند به گفتوگوهای صلح با طالبان و دیگر گروههای مخالف مسلح نیز در بینتیجه ماندن این روند نقش داشته است.
به گفته وی، برای رسیدن به صلح در کشور نیاز به اجماع داخلی و منطقه یی میباشد.
عبدالحکیم مجاهد، مشاور شورای عالی صلح در حاشیه این نشست گفت که در پروسه صلح دولت افغانستان و طالبان از شرایط سخت و سنگینی را مطرح می کنند.
وی گفت که مطرح شدن این گونه شرایط به ویژه از سوی طالبان و برخی مسایل دیگر سبب شده است که روند صلح در کشور موفقیت چندانی نداشته باشد.
login or register a new account.
