مادر بی‌سرپرست در فراه روزهای دشوار زنده‌گی خود را در زیر خیمۀ کنار جاده سپری می­کند

فراه (پژواک، ۲۰ سرطان ۱۴۰۱): مادری دارای دو دختر متاهل در فراه از چهار سال به اینسو در یک خیمۀ کنار جاده زنده­گی مملو از فقر و رنج را سپری می­کند و از حکومت درخواست کمک می­نماید.

این زن کهنسال «خور بی­بی» نام دارد و باشند­ۀ اصلی قریۀ «هزکی» ولسوالی بالابلوک ولایت فراه می­باشد.

او به آژانس خبری پژواک گفت: «شوهرم یک فرد عادی بود؛ ده سال می­شود، فوت کرده­است؛ من قبل از این در قریه زنده­گی می­کردم؛ اما چهار سال می­شود که به شهر آمدم و کنار جاده تنها زنده­گی می­کنم.»

او می­گوید، دارای دو دختر می­باشد، اما آنان عروسی کرده‌اند و اکنون در ایران به سر می­برند.

خور بی­بی کنار جاده در نزدیکی پارک ناحیۀ اول شهر فراه برای خود خیمه زده­ و زیر آن زنده­گی می­کند.

او که زیر خیمۀ کهنه و فرسوده نشسته بود، افزود: «حکومت و یا کدام تاجری به من کمک نکرده­است؛ گاهی اوقات یگان راهروی که از این اینجا می‌گذرد، نان خشک یا 10 تا 20 افغانی به من می­دهد و به آن اکتفا می­کنم.»

موصوف گفت، از پدر و برادر نیز محروم است و از پدر و یا شوهر دارایی به گونۀ میراث نیز برایش باقی نمانده که اکنون از آن استفاده کند.

وی افزود، مادرش نیز بی­ سرپرست بود و با  او یکجا در اینجا زنده­گی می­کرد، اما مادرش نیز دو سال قبل فوت کرد و اکنون در تنهایی زنده­گی می­کند.

امید ۲۰ ساله که همسایۀ خور بی­بی می­باشد می­گوید، این زن کهنسال هیچ خویشاوندی ندارد؛ بی سرپرست است؛ گاهی اوقات باشنده‌گان روستایش نزد او می­آیند و دوباره از نزدش می‌روند.

همچنان خور بی­بی گفت، بزرگترین امیدش این­ است که پاسپورت دریافت کند و به دیدن دخترانش به ایران برود.

از سوی دیگر، ملا نیک­محمد تندر عثمانی، رئیس امور مهاجرین این ولایت به پژواک گفت، آنان به تمام افرادی که می­خواهند به مناطق خود برگردند، کمک می­کنند.

او می­گوید که حکومت برای این افراد محل بودوباش موقت و غدا را نیز فراهم می­کند.