کابل (پژواک، ۱۰ ثور ۱۴۰۲): شماری از نهادهای مدنی در نامهیی به سرمنشی سازمان ملل نوشتهاند که مردم افغانستان چشم امید به گفتگوهای دوحه دوخته اند و انتظار دارند که این گفتگوها مشکلات و دشواریهای کشور را از میان بردارد.
قرار است نشست دوحه فردا و پس فردا (یازدههم و دوازدهم ثور) به رهبری انتونیو گوتیرش، سرمنشی سازمان ملل متحد برگزار شود.
شماری از نهادهای مدنی با ارسال نامهیی به انتونیو گوتیرش نگاشتهاند که نهادهای جامعۀ مدنی افغانستان خواهان حضور معنیدار در هر گونه گفتگوها با «طالبان» به عنوان حاکمان کنونی افغانستان اند.
در این نامه که در پای آن لوگوهای ۶۳ نهاد مختلف مدنی درج شده، آمدهاست افغانستان در حالی که یک دورۀ دشوار و حساس تاریخی خویش را پشت سر میگذارد، سازمان ملل و کشورهای عضو آن «با شهامت اخلاقی زیادی میخواهند تا نقشه راهی را برای به رسمیت شناختن طالبان طرح کنند.»
منبع میافزاید، باور دارند که باید نمایندهگان عرصههای مختلف اجتماعی افغانستان در این گفتگوها به گونۀ معنادار و فعال سهم داشته باشند تا این گفتگوها در افغانستان مورد استقبال قرار گیرند و در این صورت روند گفتگوها میتواند فراتر از دوحه قدم بگذارد.
بر بنیاد نامه، نهادهای جامعۀ مدنی افغانستان میخواهند در مورد تضمین حقوق اساسی زنان و مردان افغانستان نه تنها اطمینان حاصل کنند؛ بلکه در آینده باید در امر نظارت تأمین حقوق زنان و مردان نقش مهمی داشته باشند.
در نامه آمدهاست: «ما نهادهای جامعۀ مدنی در افغانستان در ۲۰ ماه اخیر نه تنها شاهد وضعیت جاری تسلط طالبان بودهایم؛ بلکه تا اندازهیی بر وضعیت جاری تاثیرگذاری داشتهایم. چنان که با وجود شرایط دشوار کاری ما توانستهایم در عرصههای مختلف مدنی فعالیت داشته باشیم. چنان که میتوان از کمکهای بشردوستانه، فعالیتهای انکشافی، تلاش برای صلح اجتماعی و حتی فعالیتها در راستای حقوق بشر را نام برد.»
نهادهای یادشده تذکر دادهاند، مهمترین نقشی که آنها ایفا کردهاند، تعامل دوامدار آنان با مقامهای حکومت سرپرست افغانستان بودهاست؛ چیزی که به آنها اجازه داده تا در بارۀ آزادیهای اساسی گفتگو کنند و برنامههای بشردوستانه، انکشافی و فعالیتهای خود در راستای صلح ادامه دهند.
منبع نوشتهاست: «ما در جریان تعامل و گفتگوی خود با طالبان درسهای مهمی آموختهایم. شریک کردن این درسها با شما که در دوحه در مورد کشور ما و جایگاه آن در جامعۀ بینالملل گفتگو میکنید، بسیار مهم و ارزنده است.»
به باور آنان، انزوای افغانستان به مردم افغانستان آسیب میرساند؛ چنانچه این انزوا حضور جامعۀ بینالملل و کمکها به افغانستان را کاهش میدهد.
با این حال، در نامه تذکر رفتهاست که انزوای افغانستان هرگز سبب تغییر معنادار در رهبری حکومت کنونی افغانستان نخواهد شد.
به گفتۀ آنها، افغانستان به شدت تحریم شده، برای امنیت داخلی کشور و امنیت منطقوی هرگز مفید نخواهد بود و جامعۀ بینالملل باید این زمینه را فراهم سازد تا این کشور به سیستمهای مالی بینالمللی در ارتباط بماند.
نهادهای یادشده نوشتهاند که سرمایهگذاری در بخش خصوصی ادامه یابد و جامعل تجارتی کشور در مرکز مشارکت با مؤسسات مالی بینالمللی، شرکای خصوصی و دولتها قرار داشته باشد.
منبع افزودهاست: «جامعۀ مدنی در داخل کشور استقامت فوقالعادهیی را از خود نشان میدهد. با وجود مشکلات و فضای دشوار کاری، هر یک از ما توانستهایم، یک فضای حیاتی برای اجرای کارهای خود پیدا کنیم. این امر نشان میدهد که هنوز امکان پیشبرد کارهای معنادار و سودمند وجود دارد.»
آنها در ادامه مینویسند: «باید یادآور شد که ما برای وادار کردن مقامات به پاسخگویی توانایی قابل توجه داریم که این امر میتواند با جامعۀ بینالملل طالبان را بیشتر زیر فشار قرار بدهد. افزون بر این، ما میتوانیم با حمایت دوامدار شما به برنامههای نجات دهنده و حیاتی خود ادامه دهیم.»
در نامه نوشته شده که افغانستان نه تنها به کمکهای بشردوستانه، بل به برنامههای انکشافی ضرورت دارد که بدون برنامههای انکشافی سقوط خواهد کرد.
منبع در ادامه گفتهاست: «در این صورت نیاز افغانستان به کمکهای بشردوستانه در آینده بیشتر خواهد شد. مؤسسات ملی و بینالمللی و بخش خصوصی نقش مهم و سازنده در برنامههای انکشافی، ارایۀ خدمات اساسی، ایجاد کار و ایجاد اعتماد در بین مردم ، بازی میکند.»
به باور آنها، برای ایجاد تغییر پایدار در حقوق بشر، نیاز به سرمایهگذاری در تقویت نهادهای جامعۀ مدنی در داخل کشور بوده، سرمایهگذاریها باید به کسانی برسد که در داخل افغانستان برای یک جامعۀ عدالت محور و فراگیر کار میکنند، نه به گروههای خارج از افغانستان.
آنها خاطر نشان ساخته، نهادهایی که در داخل کشور کار میکنند و بهتر در مورد مشکلات جامعۀ خود میدانند و در عین حال بهترین آمادگیها را برای یافتن راهحلها داشته میتوانند.
این نهادها گفتهاند که در این روزها شهروندان افغانستان چه در داخل کشور و چه در بیرون چشم امید به گفتگوهای دوحه دوختهاند و انتظار دارند که گفتگوهای دوحه مشکلات و دشواریهایی را که در برابر افغانستان قرار دارد، از میان بردارد.
