شبرغان(پژواک،٢٠دلو٩٣): زنان و دختران بيش از یکصد خانواده اى که بر اثر جنگ بين مخالفان مسلح و نيروهاى دولتى در ولايت جوزجان بيجا شده اند، از طريق آموزش حرفه خودکفا مى گردند.
مسوولان محلى ميگويند که در مجموع حدود ٥٠٠ خانواده از سه سال بدينسو، از ولسوالى هاى درزآب و قوش تپه به علت جنگ به شبرغان مرکز جوزجان بيجا گرديده و بيشتر آنان در خانه هاى کرايى زيست دارند.
براى اين خانواده ها علاوه بر آنکه درهرسه ماه، مواد غذايى کمک ميشود، زمينۀ آموزش حرفه براى تعدادى از آنان نيز فراهم گرديده است.
يکى ازاين برنامه ها، آموزش زنان دربخشهاى گلدوزی، چرمه دوزی، قالین بافی وخیاطی درمرکز آموزش فنی و حرفوی رياست کار و امور اجتماعى جوزجان است.
انجنیر محمد یعقوب “غفوری” مسوول اين مرکز میگوید که بيش از يکصد زن و دختر در اين دورۀ آموزشى شش ماهه، حرفه مى آموزند.
وى به آژانس خبرى پژواک گفت که برای شاملين کورس؛ درختم هرماه پنجاه کیلوگندم، شش کیلونخود، چهار لیتر روغن و یک کیلو نمک طعام نیز توزیع میگردد.
غفورى علاوه کرد که در ختم دورۀ آموزشى، وسايل کار نيز داده مى شود تا حرفه هاى مورد نظر خود را تعقيب نموده و گسترش بدهند.
مسوول مرکز آموزش فنی و حرفوی گفت که زنان شامل پروگرام، مربوط به خانواده های بی بضاعت بوده و بیشترین آنان راکسانى تشکيل ميدهد که بنابرجنگ بين طالبان و نيروهاى دولتى، از ولسوالی های قوش تپه و درزاب به شبرغان آمده اند.
زنان ميگويند که چنين برنامه هاى آموزشى، در قسمت بازتوانی اقتصادی آنها موثر واقع ميگردد.
سعدیۀ ٢٥ ساله که براثر جنگ از ولسوالی درزآب، بيجا شده، گفت که آنها در وضعیتی درشهر شبرغان زندگی میکنند که همه هست و بود خود را از دست داده اند.
وى افزود که از اینکه در اینجا خیاطی مى آموزد، خوش است و حداقل از اين حرفه ميتواند برای خود و خانواده اش کمک کند.
سعديه که تا صنف هفتم درس خوانده و بعداً مکتب را بنابر مشکلات اقتصادى رها نموده، علاوه کرد: “قبلاً با مادرم قالین می بافتم و تا اندازه اى مشکلات اقتصادى ماحل ميشد وحالى میخواهم که خیاطی بیاموزم، کالاى زنانه جور کنم و نفقه پيدا کنم.”
فریده ١٨ ساله که با خانوادۀ خود از ولسوالی قوش تپه به شبرغان آمده است، گفت که آموزش قالين بافى هم برای خودش و هم برای خانواده اش مفید است؛ زيرا در خانواده نُه عضوى شان پدر با دو برادرش روزها بخاطر پیدا کردن لقمه نانی مزدورکاری میکنند و عوايد آنها تکفل خانواده را نمى کند.
اين دختر که صنف يازدهم مکتب است، گفت که با استفاده از رخصتی ها، از این کورس استفاده اعظمی میکند و میخواهد که قالين باف ماهر شود.
وى علاوه کرد که بعد از فراغت از دورۀ قالين بافى، دختران ديگرى را نيز دراين عرصه آموزش خواهد داد تا کار و بار خودش و ديگران توسعه پيدا کند.
فريده گفت: “ما مربوط به خانواده های جنگ زده استیم و کورس هاى خياطى و ديگر کورس ها برای ما و خانواده های ما اهمیت فراوان دارد.”
این نخستین پروگرام آموزش حرفه نیست که برای خانواده های بی بضاعت راه اندازی میگردد؛ امسال دو پروگرام دیگر نیز برای ١٧٠ تن در بخش های خیاطی، قالین بافی، حلبی سازی و نجاری راه اندازی گردیده بود که ٧٠ تن آنها را زنان تشکیل میداد.
مسوول مرکز آموزش فنی و حرفوی گفت: “چنين برنامه هاى آموزشى، زنان و مردان خانواده های بی بضاعت و جنگزده را قادر میسازد تا آنها آهسته آهسته به طرف خودکفایی بروند و از مشکلات اقتصادی که دامنگیر شان است رهایی يابند.”
وی علاوه کردکه برای حدود دوصد زن ديگر نيز پروگرام آموزشی را پلان نموده اند که در آینده نزدیک عملی خواهد شد.
مرکز آموزش فنی و حرفوی، در سال ١٣٨٣ درشهر شبرغان ایجاد گردیده و تا کنون بيش از١٠ هزار تن را که اکثر آنان زنان و دختران بى بضاعت بوده اند، در بخش های مختلف حرفه، آموزش داده است و فعلاً تعدادى از آنها در نواحی مختلف شهر شبرغان مصروف کار اند.
