کابل (پژواک۱۰ سنبله ۹۶): بیجاشدگان داخلی در شهرکابل، خواهان کمک از حکومت در راستاى مشکلات اقتصادى و بيکارى هستند و می گویند که چالش هاى زندگى، فرصت تجليل از عيد را به آنها نمى دهد.
در چهارراهی قمبر مربوطات ناحیه پنجم شهر کابل، حدود يک هزار فامیل در زیر خیمه و خانه های گلی، از حدود هشت سال بدينسو زندگی می کنند. اکثریت اين خانواده ها باشندگان ولایات مختلف به ویژه هلمند و کندهار می باشند.
حاجی تراب ملک اين محل بيجاشده ها و باشندۀ اصلى ولايت هلمند، به آژانس خبرى پژواک گفت که باشنده هاى اين محل، عيد را تجليل کرده نمى توانند.
او افزود: "کسی می تواند عید را تجلیل بکند که کالاى نو جور کرده بتواند، قربانی بکند، میوه بخرد، ما نان خوردن خود را نداریم، همگی ما بیکار هستیم، دولت و موسسات هم با ما کمک نکرده است."
موصوف گفت: "با کمک کردن چند سیر آرد، چوب، کمپل و ترپال مشکل ما حل نمی شود؛ اگر حکومت می خواهد که دست ما از گدایی و انتظار کمک دیگران جمع شود برای ما زمینۀ کار را مساعد کند."
شمس الدین ۴۵ ساله باشندۀ ديگر هلمند که اکنون در اين محل با خانواده خود زندگى مى کند، گفت زمانی که در هلمند زندگی می کرد، عید را با پوشيدن لباس های نو، تهیه غذاها و میوه هاى متنوع تجلیل می کردند؛ اما حالا حتی توان تهیۀ نان سه وقت خانواده اش را ندارد.
موصوف نیز افزود: "نه دولت کمک می کند و نه بخاطر حل مشکل ما کدام کاری را انجام می دهد که ما منتظر کمک دیگران نباشیم، اگر به واقعیت دولت می خواهد همراۀ ما کمک بکند، برای ما زمینۀ کار را فراهم کند، به روزها جوانان ما می روند در چوک ها بخاطر کار ایستاد می شوند؛ اما برای شان کار پیدا نمی شود."
شماری از بیجا شدگان دیگر در این محل نیز نظر مشابه داشتند و گفتند در صورتی که حکومت، خواهان کمک برای آنها می باشد، بهتر است که زمینۀ کار را برای آنها فراهم نماید.
ده ها خانواده بيجا شده در پروان دوم شهر کابل نيز در خيمه ها و خانه هاى گلى زندگى مى کنند.
حفیظ الله یک تن از اين بيجا شده ها که باشنده اصلى ولسوالی تگاب کاپیسا می باشد گفت: "روزی برای ما عید است که سه وقت نان داشته باشیم، حالا مزه عید رفته، شب و روز جان می کنیم؛ اما یک لقمه نان را به دست آروده نمی توانیم."
او نيز افزود که برخى اوقات دولت و يا موسسات خيريه، آنها را کمک مى کنند؛ اما با کمک کردن مقدار مواد غذایی، مشکل بیجا شدگان حل نمی شود و باید حکومت و موسسات، زمینۀ کار و اسکان براى آنها فراهم نمایند.
بی بی حلیمه ۶۵ ساله که خانواده اش در اين محل زندگى می کند گفت: "دو بچیم کشته شدند، ما مجبور شدیم که از تگاب کوچ کنیم، جایی دیگر نداشتیم که بریم، همین جا آمدیم و از یک سال می شود که زندگی می کنیم."
login or register a new account.
