عید در سایۀ فقر؛ خانواده‌ای در کابل چشم‌به‌راه کمک

کابل (پژواک، ۲۵ حوت ۱۴۰۴): در حالی‌که تنها سه روز به عید سعید فطر باقی مانده و بسیاری از مردم برای تجلیل از این روزها آماده‌گی می‌گیرند، خانواده‌های فقیری نیز وجود دارند که چشم‌به‌راه کمک‌اند تا بتوانند لقمه نانی برای فرزندان‌شان فراهم کنند.

در میان آنان، زرافشان، زنی که شوهرش فلج است، می‌گوید که وضعیت اقتصادی خانواده‌اش به حدی دشوار شده که حتا توان تهیۀ نیازهای ابتدایی زنده‌گی را ندارند.

زرافشان پنجاه ‌ساله، باشندهٔ منطقهٔ «کوه چهل‌دختران» شهر کابل و یگانه نان‌آور خانوادهٔ هفت‌نفرهٔ خود، می‌گوید، شش سال پیش زمانی که مکتب سیدالشهدا در منطقۀ کوه چهل‌دختران کابل هدف حمله قرار گرفت، شوهرش سراسیمه به سوی مکتب رفت؛ اما در مقابل مکتب انفجار دیگری رخ داد و او زخمی شد و با وجود تداوی‌های زیاد تا امروز دست‌ها و پاهایش فلج باقی مانده‌است.

او که مادر چهار دختر و یک پسر است، در مورد تأمین مخارج خانواده‌اش گفت: «در خانه‌های مردم لباس می‌شویم، پشم می‌ریسم و بادام می‌شکنم، تا بتوانم لقمه نانی برای فرزندانم پیدا کنم.»

زرافشان که برای اجرای عملیات موسی، شوهرش خانهٔ خود را فروخته، می‌گوید که در حال حاضر در یک خانهٔ کرایی زنده‌گی می‌کند.

به گفتۀ او، در این سال‌ها هیچ حمایت دوامداری از سوی نهادها یا افراد دریافت نکرده‌اند و تنها کمک کوتاه‌مدتی برای چند ماه از طریق نمایندۀ محل به آنان رسیده‌است.

وی می‌گوید: «چند ماه برای ما ماهانه حدود ۲۹۰۰ افغانی کمک می‌دادند؛ اما پس از آن، این کمک نیز قطع شد.»

زرافشان با اشاره به فرارسیدن عید سعید فطر گفت که در همین شش سال در هیچ عیدی نتوانسته برای فرزندانش لباس جدید خریداری کند، میوه و کلچهٔ عیدی بخرد، بیشتر پوشاک خانواده‌اش از کمک مردم و لباس‌های کهنه و نو دیگران تأمین می‌شود.

با وجود تمام مشکلات، او همچنان به بهبود شوهرش امیدوار است و می‌گوید: «اگر شوهرم خوب شود، زنده‌گی ما دوباره جور می‌شود.»

در همین حال، موسی نمی‌تواند راه برود و دست و پاهایش را حرکت بدهد و حتا صدا نیز به‌گونۀ درست نمی‌شنود. او با صدای ضعیف و چشمانی پر از اندوه از وضعیت زنده‌گی‌اش سخن می‌گوید.

اشک‌های موسی که پیهم می‌ریخت، گفت: «ما مستحق کمک هستیم، ما هیچ چیز نداریم، وضعیت خانۀ ما را ببین؛ خانه هم کرایی است، هر جایی که توانستند دست ما را بگیرند، برای ما کمک بزرگی است، در همین رمضان یک کمک شد؛ یک بندۀ خدا یک بوجی آرد آورد، آن هم خوب شد.»

وی با اشاره به فرارسیدن عید می‌گوید، در حالی‌که بیشتر خانواده‌ها برای فرزندان‌شان لباس نو می‌خرند و خوراکی‌های گوناگون تهیه می‌کنند، آنان توان تهیۀ هیچ‌ یک از این چیزها را ندارند.

او از تنهایی و ناتوانی جسمی خود چنین می‌گوید: «وقتی تنها می‌شوم، دلم عقده می‌گیرد، با خود می‌گویم خدایا چرا از همان روز اول جانم را نگرفتی تا این همه زحمت و بدبختی را نمی‌کشیدم.»

در همین حال، مفتى شمس‌الرحمن فروتن، يک‌ تن از عالمان دين مى‌گويد: «کمک و مساعدت با فقرا، مساکین و مردم بی‌بضاعت در هر وقت فضلیت دارد، خصوصاً در ماه مبارک رمضان زیاد فضلیت دارد، رسول (ص) می‌فرماید: کسی‌که به روزه‌دار افطار می‌دهد، خداوند متعال به افطاردهنده مثل اجر و پاداش روزه گیرنده را می‌دهد، غیر از این‌که از اجر و پاداش روزه گیرنده چیزی کم شود.»

فروتن در ادامه گفت، هر کس مکلفیت دارد که برابر با توان خود با فقرا کمک کند، الله متعال در مقابل با همان اندازه برایش اجر و پاداش می‌دهد.