کابل (پژواک، ۸ میزان ۱۴۰۳): همزمان با روز جهانی ناشنوایان، استادان انستیتوت مسلکی ناشنوایان در کابل بر حمایت بیشتر از این قشر، آموزش زبان اشاره به خانوادهها و فراهمسازی زمینههای بهتر آموزشی و کاری برای ناشنوایان تأکید میکنند و میگویند که کمبود استادان مسلکی و مواد درسی و مشکلات ارتباطی از چالشهای آنان است.
روز جهانی ناشنوایان هر سال در ۳۰ سپتامبر گرامی داشته میشود؛ این روز با هدف افزایش آگاهی دربارۀ حقوق، نیازها، آموزش، مشارکت اجتماعی و فرصتهای برابر برای افراد ناشنوا و کمشنوا نامگذاری شدهاست.
در این روز همچنان بر اهمیت دسترسی ناشنوایان به آموزش، خدمات اجتماعی، فرصتهای کاری و ارتباط مؤثر، از جمله از طریق زبان اشاره، تأکید میشود.
با ناشنوایان با احترام رفتار شود
نجیبالله رضایی، یکی از استادان انستیتوت مسلکی ناشنوایان در کابل، روزگاری خودش در همین انستیتوت درس خوانده و اکنون بهعنوان استاد نقاشی به شاگردان ناشنوا آموزش میدهد.
رضایی میگوید که هشت سال است در این انستیتوت بهعنوان استاد ایفای وظیفه میکند و از رشتۀ روانشناسی ناشنوایی در کابل فارغ شدهاست.
او میافزاید که به دلیل علاقۀ زیاد به هنر، فعالیت بهعنوان استاد در بخش نقاشی را انتخاب کردهاست.
به گفتۀ رضایی، شاگردانی که در این انستیتوت ثبتنام میکنند، علاقۀ زیادی به هنر دارند و استادان آنان را برای آموزش به بخش هنر معرفی میکنند.
او میگوید که در این بخش نقاشی، شبکهکاری و هنرهای تجسمی به شاگردان آموزش داده میشود.
رضایی از نهادهای دولتی میخواهد که در بخش آموزش و گسترش زبان اشاره بیشتر کار کنند.
او میگوید که ناشنوایان در مکانهای مختلف، از جمله شفاخانهها، مکاتب و دکانها با مشکل ارتباطی مواجهاند؛ زیرا بسیاری از مردم زبان اشاره را نمیدانند.
به گفتۀ او، در چنین شرایطی، ناشنوایان مجبور میشوند مترجم با خود داشته باشند یا خواستهها و مشکلات خود را بهصورت کتبی برای دیگران توضیح دهند.
رضایی از مردم نیز میخواهد با ناشنوایان با احترام رفتار کنند، آنان را مورد تمسخر قرار ندهند، به صحبتها و خواستههایشان توجه کنند و زبان اشاره را بیاموزند؛ بهویژه والدینی که فرزند ناشنوا دارند.
آرزوی ادامۀ تحصیل
رحمتالله، متعلم صنف دوازدهم انستیتوت مسلکی ناشنوایان کابل، در بخش هنر، بهویژه نقاشی فعالیت میکند.
او میگوید که علاقۀ زیادی به نقاشی دارد و بیش از سه سال است که در این بخش فعالیت میکند.
به گفتۀ رحمتالله، او هر روز روی یک تا دو تابلو کار میکند و شماری از آثارش از سوی ادارۀ انستیتوت در نمایشگاهها به نمایش گذاشته شده است.
موصوف خواستار برگزاری نمایشگاههای بیشتر برای ناشنوایان است تا بتوانند آثارشان را به نمایش بگذارند.
او میگوید که پس از فراغت از انستیتوت، قصد دارد وارد پوهنتون شود و رشتۀ مورد علاقهاش را در بخش هنر ادامه دهد.
یک استاد: سکتور خصوصی از ناشنوایان حمایت کند
محمدابراهیم کلیوال، یکی از استادان انستیتوت مسلکی ناشنوایان کابل که ۱۳ سال است در بخش آموزش ناشنوایان فعالیت میکند، میگوید که در این انستیتوت برای ناشنوایان سهولتهایی فراهم شده و آنان تحت آموزش قرار دارند؛ اما این قشر به حمایت بیشتر نیاز دارد.
به گفتۀ وی، ایجاد صنوف ویژه برای ناشنوایانی که توانایی صحبت کردن دارند و فراهمسازی سیستم ترانسپورتی، از جمله سهولتهایی است که برای ناشنوایان در این انستیتوت فراهم شده است.
او میافزاید که یکی از نگرانیهای شاگردان این بوده که پس از فراغت چه خواهند کرد و آیا میتوانند وارد پوهنتون شوند یا زمینۀ کار برایشان فراهم خواهد شد؛ اما اکنون آنان میتوانند از طریق امتحان کانکور شامل مؤسسات تحصیلات عالی شوند.
به گفتۀ کلیوال، انستیتوت مسلکی ناشنوایان کابل تا صنف چهاردهم شاگردان را آموزش میدهد و شماری از فارغان سال گذشته نیز در ولایتها به عنوان استاد مقرر شدهاند.
اما او میگوید که کمبود معلمان مسلکی، مواد درسی و نبود آب آشامیدنی صحی از مشکلات موجود در این انستیتوت است.
کلیوال از سکتور خصوصی میخواهد که در بخش قرطاسیه و مواد درسی با شاگردان ناشنوا همکاری کند.
برای خانوادههای ناشنوایان صنفهای زبان اشاره برگزار میشود
عصمتالله بریال، سرمعلم انستیتوت مسلکی ناشنوایان کابل میگوید که این انستیتوت در سال ۱۳۷۳ هجری شمسی در شهر کابل تأسیس شده و شاگردان از صنف آمادگی تا صنف چهاردهم در آن آموزش میبینند.
به گفتۀ او، در کنار آموزشهای درسی، صنفهای رشتههای عملی و حرفهای نیز برای شاگردان در نظر گرفته شده است.
بریال میگوید که شاگردان پس از ختم صنف دهم وارد بخشهای مسلکی میشوند و در صنفهای سیزدهم و چهاردهم نیز در دو رشتۀ گرافیک دیزاین و نقاشی آموزش میبینند.
او میافزاید که جلب و جذب شاگردان در سال جاری خوب بوده و امسال حدود ۴۱ شاگرد در صنفهای بالاتر جذب شدهاند. همچنین ۴۰ شاگرد از مکاتب دیگر به این انستیتوت سه پارچه کردهاند.
به گفتۀ بریال، دختران نیز شامل این روند هستند و از صنف اول تا ششم، در زمانهای جداگانه در این انستیتوت آموزش میبینند.
او میگوید که در حال حاضر ۳۶ استاد در این انستیتوت مصروف تدریس هستند که ۱۱ تن آنان مرد و متباقی زن هستند.
بریال میافزاید که شماری از شاگردان این انستیتوت پس از فراغت توانستهاند در بخشهای مختلف، از جمله مطبعهها و گالریهای نقاشی زمینۀ کار پیدا کنند.
بربنیاد معلومات او، در دوم میزان سال جاری در مقر ادارۀ تعلیمات تخنیکی و مسلکی امتحان کانکور برگزار شد که ۱۷ تن از شاگردان این انستیتوت در آن اشتراک کردند.
او میافزاید که این امتحان در سه ولایت دیگر، از جمله هرات، جلالآباد و بلخ نیز برگزار شده و در آن شاگردان نابینا و ناشنوا اشتراک کردهاند و قرار است شماری از آنان به پوهنتون راه پیدا کنند.
بریال یادگیری زبان اشاره برای بسیاری از خانوادههای ناشنوایان را ضروری میداند و میگوید که ممکن است خانوادهها نتوانند بهراحتی با فرزندان ناشنوای خود ارتباط برقرار کنند.
به گفتۀ او، ادارۀ تعلیمات تخنیکی و مسلکی برای حل این مشکل برنامهای را راهاندازی کرده که براساس آن، یک روز در هفته به خانوادههای ناشنوایان زبان اشاره آموزش داده میشود.
