کابل (پژواک، ۳۱ سنبله ۱۴۰۵): آریا صدیقی، پس از آنکه نتوانست تحصیلات عالی خود را در رشتۀ مورد علاقهاش ادامه دهد، هنر شبکهکاری را آموخت و فعالیتش را با ساخت چند تابلو برای خودش آغاز کرد؛ اما این کار بهتدریج به فعالیت مشترک او و خواهرش تبدیل شد و اکنون آنان در کنار حضور در نمایشگاهها، تابلوهای سفارشی نیز میسازند.
آریا صدیقی ۲۲ ساله میگوید، پس از ختم مکتب و فراهم نشدن زمینۀ ادامۀ تحصیل، به کارهای هنری علاقهمند شد و تصمیم گرفت هنر شبکهکاری را فرا بگیرد.
او میگوید که به رشتۀ ژورنالیزم علاقه داشت، اما نتوانست تحصیلات عالی خود را در این رشته ادامه دهد.
صدیقی میافزاید که پس از آشنایی با شبکهکاری، این هنر را نزد یکی از دوستانش آموخت و حدود شش ماه برای یادگیری آن وقت صرف کرد.
او میگوید: «وقتی پیش استادم یاد میگرفتم، فقط میخواستم چند تا تابلو برای خودم بسازم، ولی از همان چند تابلو، کارم به اینجا رسید و امروز تابلوهای زیادی برای مشتریها ساختهام.»
آغاز کار با سرمایۀ اندک
آریا فعالیتش را با کمتر از شش هزار افغانی آغاز کرد؛ اما به گفتۀ او، با گسترش کار و تنوع محصولات، هزینۀ خرید مواد خام مورد نیاز آنان در برخی موارد به ۱۳ هزار افغانی میرسد.
او افزایش قیمت مواد خام را یکی از چالشهای اصلی فعالیتشان میداند و میگوید با وجود این مشکلات، تلاش دارند کار خود را ادامه دهند.
در جریان فعالیت آریا، خواهر کوچکترش، آیدا که در رشتهٔ قابلگی درس میخواند، نیز به این هنر علاقهمند شد و به او پیوست.
آریا میگوید: «زمانیکه به خانه میآمدم و خواهرم کارهای مرا میدید، او هم علاقهمند شد که با من کار کند و اینگونه شد که در حال حاضر با همدیگر کار میکنیم. او کار را از من یاد گرفت.»
به گفتۀ آریا، اکنون سه سال میشود که با خواهرش در بخش شبکهکاری فعالیت دارد.
آیدا صدیقی نیز میگوید که علاقهاش به این هنر زمانی بیشتر شد که شوق و علاقۀ خواهرش را هنگام کار مشاهده کرد.
او میافزاید که در سه سال گذشته در کنار آریا فعالیت داشته و از کار مشترکشان رضایت دارد.
نمایشگاه؛ فرصتی برای شناخت بازار
آریا میگوید، زمانیکه فعالیتشان را آغاز کردند، در سطح ابتدایی قرار داشتند؛ اما با همان توانایی توانستند در یک نمایشگاه صنایع دستی حضور پیدا کنند.
به گفتۀ او، حضور در نمایشگاهها برای آنان تنها فرصت فروش نبود، بلکه زمینهای برای شناخت سلیقۀ مردم و آشنایی با خواستههای مشتریان نیز فراهم کرد.
او میافزاید که پس از شرکت در نمایشگاهها متوجه شدند مردم بیشتر به چه نوع طرحها و تابلوهایی علاقه دارند و آنان نیز تلاش کردند محصولاتشان را متناسب با سلیقۀ مشتریان تولید کنند.
آریا میگوید که پس از این تجربه، تصمیم گرفتند فعالیتشان را ادامه دهند و در کنار تابلوها، محصولات متنوعتری نیز تولید کنند.
سفارشهای مشتریان در فضای آنلاین
این دو خواهر اکنون تابلوهای دیواری و رومیزی، جاکلیدی و برخی وسایل تزئینی را با استفاده از چوب و در طرحها و نقشهای مختلف تولید میکنند.
آریا میگوید محصولاتشان را در صفحۀ انستاگرام به نمایش میگذارند و از این طریق نیز سفارش دریافت میکنند.
او میافزاید که زمان آمادهسازی هر تابلو به نوع کار و سفارش مشتری بستگی دارد و بیشتر آثار آنان بر اساس سفارش ساخته میشود.
به گفته آریا، در برخی موارد کارهای خطاطی را خودشان انجام میدهند و در موارد دیگر، متن یا طرح مورد نظر مشتری را چاپ کرده و آن را روی تابلو آماده میکنند.
او میگوید که آنان بیشتر تلاش میکنند متنهایی را برای تابلوها انتخاب کنند که در وصف وطن باشد.
آریا میافزاید که شبکهکاری تنها به ساخت تابلو محدود نیست و با استفاده از این هنر میتوان طرحهای متنوعی، از جمله چهره افراد، را نیز آماده کرد.
او میگوید که در حال حاضر آموزش ساخت عینک با استفاده از این هنر را نیز دنبال میکند و امیدوار است در آینده محصولات بیشتری تولید کند.
آریا میگوید: «هیچگاهی فکر نمیکردم که روزی کارم اینقدر وسعت پیدا کند.»
کاهش نمایشگاهها و تأثیر آن بر فروش
آریا میگوید که نمایشگاهها در معرفی و فروش آثارشان نقش مهمی داشتهاند؛ اما با کاهش برگزاری این برنامهها، فروش محصولات آنان نیز با دشواریهایی روبهرو شدهاست.
او میافزاید که وضعیت اقتصادی مردم نیز بر خرید آثار هنری تأثیر گذاشتهاست؛ زیرا با وجود علاقه برخی مردم به صنایع دستی، شماری از خانوادهها توان خرید این محصولات را ندارند.
با این حال، آریا میگوید که احساس میکند علاقه و توجه مردم به هنرهای دستی و حمایت از هنرمندان نسبت به گذشته بیشتر شدهاست.
آروزی گسترش کارگاه
آریا اکنون یکی از اتاقهای خانهاش را به محل کار خود اختصاص داده و میگوید که قصد دارد در آینده کارگاه بزرگتری در بیرون از خانه ایجاد کند.
او میافزاید که کارگاه فعلی را نیز حفظ خواهد کرد؛ زیرا برخی سفارشها در زمانهایی انجام میشود که امکان کار در بیرون از خانه وجود ندارد.
آریا هدف خود و خواهرش را گسترش فعالیت در بخش صنایع دستی، تولید محصولات متنوعتر و ایجاد زمینه کاری گستردهتر عنوان میکند.
او از دختران میخواهد برای یادگیری هنر و حرفه تلاش کنند و میگوید: «فعلاً هر دخترخانم نیاز دارد که یک کاری، یک هنری را یاد بگیرد و وقتش را ضایع نکند و یک کاری را شروع کند.»
آیدا نیز میگوید که در سه سال گذشته مردم از هنر آنان حمایت کردهاند و علاقهمندی مشتریان به تابلوهایشان افزایش یافتهاست.
او میگوید: «در این سه سال، خوشبختانه مردم ما از هنر ما حمایت کردند و واقعاً از کار ما راضی استیم و مردم به تابلوهای ما علاقهمند شدهاند.»
داستان آریا و آیدا تنها داستان موفقیت دو دختر جوان نیست؛ در کابل و سایر ولایتهای کشور، زنان و دختران زیادی با یادگیری هنر و حرفههای مختلف، تلاش میکنند فرصتهای کاری برای خود ایجاد کنند و در تأمین هزینههای خانواده سهم بگیرند. برای بسیاری از آنان، یک هنر یا مهارت میتواند از یک مصروفیت ساده آغاز شود، اما به منبعی برای درآمد، استقلال کاری و امید به آینده تبدیل شود.
