کابل (پژواک، ۱۸ میزان ۱۴۰۵): فاطمه جعفری در نوجوانی افغانستان را ترک کرد و نزدیک به ده سال در ایران گذراند؛ اما یک‌ونیم سال پیش به کشور برگشت؛ او که اکنون در کابل در یک کافه کار می‌کند، گفت که بازگشت به کشور احساس راحتی برایش داشته‌است.
اژانس خبری پژواک در این برنامۀ «آینۀ زن»، فاطمه جعفری، دختری را معرفی می‌کند که پس از بازگشت به افغانستان، حدود یک‌ونیم سال می‌شود که در شهر کابل در یک کافه کار می‌کند.
مهاجرت؛ رؤیای ناتمام تحصیل و حس دلتنگی
جعفری در سن ۱۴ سالگی همراه با خانواده‌اش به ایران مهاجر شد؛ او در آن زمان صنف هشت مکتب بود؛ اما به دلایل مختلف نتوانست به آموزش خود ادامه دهد.
وی می‌گوید که در دوران کودکی و نوجوانی آرزو داشت مهماندار طیاره شود و با سفر به کشورهای مختلف، جهان را ببیند؛ اما به دلیل شرایط مهاجرت نتوانست درس را تمام کند و به هدفش دست یابد.
با این حال، بازماندن از تحصیل مانع تلاش فاطمه برای پیشرفت در زنده‌گی نشد. او در دوران اقامت در ایران، حرفه‌های آرایشگری و خیاطی و نیز مهارت آماده‌کردن قهوه را آموخت.
فاطمه افزود که در دوران مهاجرت احساس راحتی نمی‌کرد و همواره آرزو داشت روزی به وطنش بازگردد.
جعفری گفت: «وقتی به افغانستان برگشتم، حس خیلی خوبی داشتم، احساس کردم که به خانۀ خودم برگشته‌ام، احساس راحتی می‌کردم، هیچ‌وقت از بازگشتم به کشورم پشیمان نیستم.»
او می‌افزاید: «مهاجرت در سن نوجوانی، زمانی که تازه با جامعه آشنا می‌شویم، برایم اتفاق افتاد، واقعاً سخت بود؛ چون از جامعۀ خودت وارد جامعۀ دیگری با لهجه، فرهنگ و مردم متفاوت می‌شوی.»
بازگشت به کشور؛ انتخاب مسیری برای پیشرفت
فاطمه که در ایران نیز به مدت یک‌ونیم سال در یک کافه کار می‌کرد، پس از بازگشت به افغانستان تصمیم گرفت این شغل را ادامه دهد.
او می‌گوید که در محیط کاری‌اش احساس راحتی می‌کند و هر روز مهارت بیشتری می‌آموزد.
فاطمه در اوقات فراغت نیز از طریق یوتیوب، روش آماده‌کردن انواع قهوه را می‌آموزد تا مهارت‌های مسلکی خود را ارتقا دهد.
موصوف افزود: «من شغل‌های زیادی را انتخاب کردم؛ مثل خیاطی و آرایشگری، اما زمانی که وارد کافه شدم، دیدم که مسیر من دقیقاً همین است، از کارم و جایی که کار می‌کنم، واقعاً لذت می‌برم.»
او که به این شغل علاقه‌مند است و برای مسلکی‌شدن در آن تلاش می‌کند، گفت: «شاید هنوز یک باریستای (کسی که قهوه آماده می‌کند) کاملاً حرفه‌ای نشده باشم، اما می‌توانم در کنار باریستاها بنشینم و خودم را باریستا بگویم.»
فاطمه تنها زن شاغل در این کافه نیست؛ به گفتۀ او، دو زن دیگر نیز با وی همکار هستند.
او می‌گوید که حضور کارکنان زن در این کافه سبب شده‌است زنان و دختران بیشتری به آن مراجعه کنند؛ زیرا با دیدن کارکنان زن، احساس بیشتر راحتی می‌کند.
به گفتۀ فاطمه، مسئولین این کافه تلاش دارند از دختران حمایت کنند و زمینه‌ای برای نمایش توانایی‌ها و هنرهای آنان فراهم سازند.
او می‌افزاید که چند روز پیش نیز نمایشگاه نقاشی در این کافه برگزار شده بود که دختران در آن حضور گسترده داشتند.
به گفتۀ وی، بخشی از کافه نیز به مطالعۀ کتاب اختصاص داده شده‌است و مشتریان می‌توانند هنگام حضور در آن، از این فرصت استفاده کنند.
فاطمه در کنار کار در کافه، به‌صورت آنلاین زبان ترکی نیز می‌آموزد. او می‌گوید که به دلیل مشغله‌های کاری، فرصت شرکت در صنف‌های آموزشی حضوری را ندارد.
حمایت خانواده و آرزوهای آینده
فاطمه از حمایت خانواده‌اش نیز یاد می‌کند و می‌گوید که پدر و مادرش در تمام مسیرهایی که انتخاب کرده، از او حمایت کرده‌اند.
به گفتۀ وی، زمانی‌که خانواده‌اش دیدند او از عهدۀ کار در کافه برمی‌آید، حمایت آنان از وی بیشتر شد.
سید محمدرضا جعفری، برادر فاطمه جعفری، گفت که اعضای خانواده‌اش همواره از مسیری که خواهرش انتخاب کرده است، حمایت می‌کنند.
جعفری تلاش‌های خواهرش را در این مسیر ستود و گفت که به‌عنوان یک برادر، برای فاطمه و تمام دختران سرزمینش آرزوی موفقیت دارد.
فاطمه جعفری: دختران از آرزوهای‌شان دست نکشند
جعفری می‌گوید که مانند بسیاری از افراد، آرزو دارد روزی کسب‌وکار و مکان شخصی خودش را داشته باشد؛ اما در حال حاضر، بیشتر به سفر و آشنایی با کافه‌های مختلف در کشورهای جهان علاقه‌مند است. جعفری می‌افزاید که برخلاف تصور معمول دربارۀ دشواری کار در کافه، از فعالیت در این محیط لذت می‌برد و هرچه شمار مشتریان بیشتر باشد، انگیزه و لذت او از کار نیز افزایش می‌یابد.
فاطمه در پایان، برای دختران افغانستان پیامی دارد: «از آرزوهایتان دست نکشید و آن مسیر را شروع کنید، مطمئن باشید اگر با توکل به خداوند شروع کنید، به آن می‌رسید.»
مسؤول کافه: هدف ما حمایت از استعدادها و توانایی‌های زنان است
سید سرور علیزاده، مسؤول کافۀ ، به پژواک گفت که تصمیم استخدام دختران در این کافه با هدف فراهم‌کردن زمینۀ کار برای زنان در محیطی مستقل و با توجه به جدا بودن بخش زنان و مردان گرفته شده است.
به گفتۀ او، بخش زنان این کافه به‌گونه‌ای مستقل فعالیت می‌کند و تمام امور آن، از تهیۀ قهوه گرفته تا ارائۀ خدمات گارسونی، توسط زنان انجام می‌شود.
علیزاده افزود که در حال حاضر، سه دختر در این کافه کار می‌کنند که دو تن آنان مهماندار و یک تن دیگر قهوه ساز است.
او گفت که زنان از این کافه استقبال خوبی کرده‌اند و مشتریان زن از حضور در فضایی که تمام امور آن توسط زنان انجام می‌شود، رضایت دارند.
وی همچنان گفت که هدف آنان تنها فراهم‌کردن زمینۀ کار برای زنان نیست، بلکه می‌خواهند با گسترش فعالیت‌های خود و ایجاد شعبه‌های بیشتر، از استعدادها و توانایی‌های زنان، به‌ویژه زنانی که در ولایت‌ها به امکانات و فضای مجازی دسترسی محدودی دارند، حمایت کنند تا آنان بتوانند توانایی‌های‌شان را به نمایش بگذارند و زمینۀ مناسبی برای فعالیت‌های خود پیدا کنند.
داستان فاطمه جعفری، روایت دختری است که مهاجرت، ناتمام ماندن آموزش و تغییر مسیر زنده‌گی نتوانسته او را از تلاش برای ساختن آینده‌ای تازه بازدارد. او پس از بازگشت به افغانستان، با آموختن مهارت‌های تازه و ورود به بازار کار، مسیر جدیدی را برای خود انتخاب کرده و اکنون در تلاش است اهداف و آرزوهایش را دنبال کند؛ روایتی که نشان می‌دهد تغییر مسیر زنده‌گی، پایان راه نیست و می‌توان با تلاش و امید، فصل تازه‌ای را آغاز کرد.
