نیلی(پژواک، ۲۱ قوس ۹۷): بانویی در دایکندی می گوید با آن که انتخاب جنسیت کودک در دایره اختیار انسان ها نیست؛ اما شوهرش او را به خاطر به دنیا آوردن پیهم سه فرزند دختر، طلاق داده است.
جمیله (نام مستعار) باشنده اصلی مرکز ولایت دایکندی، در صحبت با آژانس خبری پژواک گفت: «هفده سالی بیش نداشتم و متعلم مکتب بودم که به عقد نکاح کسی درآمدم که او را از دل و جان دوست داشتم و برای آفرینش لحظه های خوش در زنده گی، هیچ گونه کوتاهی نمی کردم و تمام وقتم را وقف رضایت شوهر و خانواده شوهرم می نمودم.»
موصوف افزود از اینکه شوهرش شخص با سواد بوده است، او (جمیله) همه سعی و تلاشش را معطوف به بلندرفتن دانش شوهرش می کرده است تا در آینده، زنده گی مرفه و بدون دغدغه اى داشته باشد.
وی علاوه کرد که دیری از وصلت شان نگذشته بود که باردار شد و خداوند برایش فرزند دختری اعطا فرمود؛ اما به دنیا آمدن این کودک معصوم، هیچ خوشی را در خانوادۀ شوهرش به همراه نداشته است.
او گفت: «یک دانه دختر به دنیا آوردم و همین که دیدم صحتمند و سالم در پهلویم خوابیده، خوشحال شدم؛ اما شوهرم و اعضای خانواده اش از دیدنش خیلی غمگین شدند و لب به خنده نگشودند... لحظه اى مات و مبهوت شدمُ به شوهرم نگاه کردم گفتم خیر است، من که هنوز جوانم و این هم اولین فرزند ماست و دفعه بعد حتماً به خیر، پسر به دنیا می آورم.»
جمیله افزود که شوهرش با شنیدن این حرف، دمی به سکوت رفت و قبول کرد؛ اما دیری نگذشت که گفت: «اگر پسر به دنیا نیاوردی، زن دوم خواهم گرفت.»
او با بیان اینکه دخترش آهسته آهسته در حال بزرگ شدن بود و بازی های کودکانه اش را آغاز می کرد، که جنینی در وجودش شکل گرفت؛ اما نمی دانست که دختر و یا پسر است.
موصوف افزود: «شوهرم با اطلاع از این وضعیت، خواست تا بداند که این فرزند ما چه جنسیتی دارد، غافل از اینکه انسان در انتخاب جنسیت هیچ نقشی ندارد؛ چند ماه بعد مرا به یکی از شفاخانه ها برد تا بعد از معاینه بداند که جنسیت کودک چه است؛ اما داکتر به شوهرم گفت اگر طفل معاینه شود، ممکن مشکلی پیش بیاید و او را قناعت داد تا از معاینه منصرف شود.»
به گفته او، با گذشت هر روز زمان موعود برای به دنیا آمدن کودک نزدیک می شد و کسی نمی دانست که جنسیت کودک چه است؟
با وصف این، درد زایمان سراپای جملیه را فرا گرفت و به طرف شفاخانه حرکت کردند و در عرض راه خشو و شوهرش گفتند که اگر کودک پسر نباشد، طلاقش می دهند و دختر را هم نمی گیرند و باید با خودش به خانواده پدرش ببرد.
وی گفت: «با این سخنان ترس تمام وجودم را فرا گرفت، درد زایمان را فراموش کردم، به فکر این فرو رفتم که اگر دختر باشد، خانواده ام را از دست می‌دهم و این تشویش ها سبب شد تا درد زایمانم را گم کنم و ولادت به تعویق افتاد؛ اما تا دو روز دیگر درد داشتم؛ طفل به دنیا نمی آمد؛ انگار طفلم احساس کرده بود که به دنیا آمدنش، باعث از دست دادن زندگی مادرم می‌شود.»
موصوف افزود که این ناراحتی باعث آن شد، تا کودک طبیعی به دنیا نیاید و داکتران را مصمم ساخت تا نوزاد را از روی شکم بردارند؛ چون احتمال از دست دادن مادر و نوزاد حدس زده می شد؛ اما هیچکس اجازه عملیات (سزارین) را نمی داد؛ تا اینکه شوهرش به این کار رضایت نشان داد.
وی گفت: «یک زمان به هوش آمدم که یک طفل بسیار مقبول در پهلویم خواب است؛ اما من تک و تنها هستم؛ یادم آمد که این دختر است یا پسر و با خود می گفتم خدا کند که پسر باشد، اگر نه روزم سیاه است؛ با عجله طفک را نگاه کردم که متاسفانه دختر بود.»
او علاوه کرد؛ در حالیکه چند ساعتی از ولادت گذشته بود، هیچ خبری از خانواده شوهرش نبود، کسانی که آن دور و بر ها بودند، با خنده های معنی دار و نگاه های نامیمون می گفتند، نکند که این طفل بی پدر باشد که هیچ کسی در کنارش نیست.
جمیله گفت: «با شنیدن این حرف ها من فقط گریه می‌کردم و از خداوند کمک می‌خواستم که ناگهان مادر شوهرم پیدا شد و گفت بلند شو برویم خانه، بسیار عصبانی بود، مثل اینکه من کدام کار زشت کرده باشم.»
موصوف افزود: «در آن زمان من بسیار خوش شدم و شکر خدا را کردم که خانواده ام، من و دخترم را قبول کردند؛ اما زمانی که به خانه رسیدیم شوهرم با من حرف نزد، چند روزی گذشت، گفت آمادگی خانم دوم را بگیر! من گفتم خیر است، من را رها نکن یعنی طلاق نده، من دفعه بعدی پسر به دنیا می آورم؛ اگر نیاوردم باز طلاقم بده! این بار بازهم شوهرم قبول کرد و گفت خوب است، پس دفعۀ بعد معلوم خواهد شد.»
این خانم با ابراز تاسف گفت: «اینکه قسمت و تقدیر الهی چه بوده است، من نمی دانم؛ اما بار سوم نیز دختر به دنیا آمد؛ اما این بار قبل از اینکه من از شفاخانه به طرف خانه بروم، شوهرم زن دوم را آورده بود و همان لحظه که به خانه رسیدم، طلاقم داد و گفت می توانی دختران خود را هم با خودت ببری، من نه خودت را کار دارم و نه دخترانت را؛ دیگر راهی نداشتم، دخترانم را برداشتم و به طرف خانه پدرم آمدم.»
موصوف افزود که پدرش چند روزی، با وی برخورد خوب می کرد؛ اما رویه اش تغییر کرد.
او علاوه کرد: «از طرز برخوردها فهمیدم که ما بار دوش پدرم هستیم، مجبور شدم که وظیفه پیدا کنم تا مصارف فرزندانم را خودم تهیه نمایم، تا بار دوش پدرم نباشیم و اکنون در یک مکتب خصوصی به صفت معلم ایفای وظیفه می کنم.»
جمیله در حالیکه عالمی از پریشانی در سیمایش مشهود بود، گفت: «این است وضعیت زنان در جامعۀ ما که دختر به دنیا آوردن را، جرم می پندارند.»
اعضاYou need to subscribe to view the full article. Please login or register a new account.
