آنگونه که شما بهتر میدانید؛ شهروندان و جامعهی مان با سه معضل بزرگی سد راه ادامهی حیات سیاسی، اجتماعی و حتا فردی که بحث مرگ و زندگی یک انسان در میان است مواجه استند. از ترور و دهشت (طالب) و شیوع وایروس کرونا که تهدیدی برای امنیت ملی است بگذریم؛ مردم نگران وضعیت سیاسی-امنیتی اند.
آنگونه که شما آگاه استید؛ آمریکا هشدار خروج کامل نیروهایش از افغانستان را مبنی بر عدم دستیافت به یک تفاهم میان افغانان داده است. اینکه قصر سفید در این بُرههی حساس از تاریخ، چه نقشی را ایفا و هدفی را در افغانستان دبنال میکند؛ باشد سر جایش و ما توان کوچکترین تاثیر را پیرامون آن نداریم.
شما در صفحهی خویش نگاشتید: “دریا های ما خروشان خواهند ماند. کوه های ما به هیچ سازی نخواهند رقصید. بلند و با غرور زنده گی را نظاره خواهند کرد. ما از این روزگار به افق امیدهای بیشتر پا خواهیم گذاشتد.”
با حفظ احترامی که برای شما و دیدگاه ملیگرایی شما دارم؛ اما این چشمانداز مبتنی بر تخیل و خوشبینانهی مفرط و سطحی نگری عاری از هرگونه شکاکیت و حساسیت؛ سرنوشت و آیندهی کشور و مردم را با تکرار تاریخ گره خواهد زد. امید است اِدراک حساسیتهای این مقطع زمانی، دیدگاه کلنگر و فرط خوشبینی شما را به چشمانداز مبتنی بر برنامه جهت تقابل با رویدادهای غیر مترقبه برای آینده مبدل سازد.
با حرمت نثار احمد نبیل؛ استاد پوهنتون
يادداشت: این مقاله بيانگر نظر نویسنده است، پژواک در قبال آن مسووليتى ندارد.
