کابل (پژواک، ۷ جوزا ۱۴۰۵): صدای قیچی، ردیف مهرهها و شالهای نیمهتمام عروس، بخشی از فضای روزانۀ خانهای است که اکنون به یک کارگاه کوچک تولیدی تبدیل شدهاست؛ جایی که حوا رضایی کارش را با تنها یکهزار افغانی آغاز کرد، اما امروز برای ۳۰ زن دیگر نیز زمینۀ کار فراهم کردهاست.
حوا رضایی که آموزش در صنف دوازدهم به دلیل مشکلات خانوادهگی ناتمام مانده، حدود دو و نیم سال پیش با یکهزار افغانی سرمایه، کار دوخت شال عروس را آغاز کرد؛ حرفهای که از کودکی نزد مادرش آموخته بود.
او در آغاز شال، خینهپیچ و کمربند عروس را به سفارش دکانداران در خانه میدوخت و در مقابل دستمزد دریافت میکرد، اما با پسانداز درآمد اندک خود، حدود یک سال پیش کارگاه شخصیاش را ایجاد و برند «نگین الماس» را ثبت کرد.
حوا رضایی در مورد آغاز این مسیر میگوید: «در ابتدا فقط میخواستم یک کار کوچک برای خودم شروع کنم؛ اما شوهرم گفت که میتوانی برای دختران دیگر هم زمینۀ کار فراهم کنی. خانوادۀ شوهرم مرا تشویق و حمایت کردند تا به اینجا رسیدم.»
او حمایت خانوادۀ شوهرش را در موفقیت خود مهم میداند و میافزاید: «با مادر شوهرم صحبت کردم و گفتم سرمایه ندارم. او یکهزار افغانی از مصارف خانه برایم داد و گفت اگر همین پول کارت را پیش میبرد، شروع کن.»
وی از دشواریهای این مسیر نیز یاد میکند و میگوید: «سختیها زیاد بود؛ روزهایی میشد که چندین شال عروس را قیچی میکردم و خراب میشد، دوباره چندین بار میدوختم و باز میکردم تا درست شود، اما بالاخره موفق شدم.»
به گفتۀ او، اکنون توانستهاست برای ۳۰ زن بهگونۀ مستقیم و غیرمستقیم زمینۀ کار فراهم کند؛ زنان محصولات را در خانه میبرند، کار میکنند و پس از تکمیل دوباره تحویل داده و مزد خود را دریافت میکنند.
رضایی میگوید، در حال حاضر هشت دختر در خانۀ او روی شالهای فرمایشی کار میکنند و شماری دیگر نیز در خانههایشان مصروف این کار هستند.
او میافزاید که کاروبارش روزبهروز رونق میگیرد و تلاش دارد با طرحهای جدید و خلاقانه در بازار رقابت کند و کاروبار خود را گسترش دهد.
در کارگاه حوا رضایی شال عروس، دستمال لفاف شیرینیخوری، کمربند عروس، خینهپیچ و بازوبند تولید میشود. او میگوید، با وجود هزینه بالای مهره و کریستال، همواره تلاش کرده از مواد باکیفیت استفاده کند.
به گفتۀ او، دشوارترین کارش آمادهسازی یک شال سرخ برای دختری از عربستان بوده که روی آن ایةالکرسی نقش بسته بود و شب و روز روی آن کار کردهاست.
موصوف میگوید گاهی از خارج کشور نیز سفارش دریافت میکنند و قیمت محصولاتشان بسته به نوع دوخت و طراحی از ۲۰۰ تا ۲۰ هزار افغانی متغیر است.
او میافزاید: «تلاش میکنم کارم را توسعه بدهم و یک کارگاه بزرگتر ایجاد کنم، تا برای دختران بیشتری زمینۀ کار و آموزش فراهم شود.»
در همین حال، مرضیه حبیبی، یکی از شاگردان این کارگاه میگوید که هفت ماه میشود مصروف یادگیری هنر مورهبافی روی شال است.
او میافزاید: «قبلاً نقاشی میخواندم، اما خواستم یک هنر دیگر هم یاد بگیرم.»
وی که در برابر کارش معاش نیز دریافت میکند میگوید، با این درآمد توانسته بخشی از مصارف نقاشیاش را تأمین کند و با خانوادهاش نیز همکاری داشته باشد.
