کابل (پژواک، ٢٩ميزان ٩٢ ): “مادرجان، برمه جاکت پولاد علمدار بخر که تفنگچه دار باشه!”
اين گفتۀ سمير چهار ساله است که هنوز در آغوش مادرش است و به گفتۀ مادرش، تازه سر پا آمده است.
وقتى فروشنده در شهر کابل، بلوزها را مقابل مادرش روى المارى ويترين گذاشت، سمير درحاليکه پاهايش را تکان ميداد، از آغوش مادر پايين آمده، بلوزى با تصاويرى از پولادعلمدار و مماتى را گرفت.
اين کودک، آنقدر هيجان زده شده بود که رويش به سرخى گراييده بود.
سمير با زبان کودکانه اش گفت: “مادل جان، مادل جان! همى خوبش اش، مماتى هم داله.”
از سمير، پرسيده شد که پولاد و مماتى را در کجا ديده است؟ درحاليکه بلوز را در سينه اش فشار ميداد، با زبان کودکانۀ خود گفت: “ده سليال وادى گرگها.”
“وادى گرگها” يکى ازسريال هاى تُرکى است که از چند ماه بدينسو، از طريق تلويزيون خصوصى طلوع به نمايش گذاشته شده و علاقمندان زيادى را به خود جلب کرده است.
به ويژه کودکان، در روزهاى عيد با پوشيدن بلوزهايى از تصاوير چهره هاى قهرمان اين سريال و پيروى از حرکات آنها، با فيرسلاح هاى پلاستيکى که ازپاکستان وارد شده، به تهديد همديگر پرداخته، حتى شمارى از آنها از ناحيۀ چشم جراحت برداشته و شمارى هم بينايى شانرا از دست داده اند.
وادى گرگها سريالى است که بيشتر روى سياست و قتل و کشتار مى چرخد و کسانى به محتواى آن پى مى برند که دانسته و تحصيلکرده باشند؛ اما اطفال به جز از تقليد از کسانى که در آن نقش بازى مى کنند، چيز ديگرى نمى دانند؛ به همين علت کارشناسان توصيه مى کنند که خانواده ها اطفال شان را از تماشاى چنين سريال ها منع نمايند.
بازار فروش اين نوع بلوزها، قبل از عيد قربان بسيار گرم بود و هم اکنون نيز علاقمندان خود را دارد.
غلام غوث، دکاندار مارکيت ابن سيناى شهر کابل، بعد از آنکه يک بلوزى از تصوير پولاد علمدار را به مادر سمير به ٣٥٠ افغانى فروخت، درحاليکه برحرکات کودکانۀ سمير مى خنديد، به آژانس خبرى پژواک گفت که وى اين بلوزهارا از چين وارد ميکند و اکثر فروشات شان در اين مارکيت عمده است.
اين درحالى است که يک بلوز ساده، تا يکصد افغانى به فروش ميرسد؛ اما خانواده ها به خاطر ذوق و پافشارى اطفال شان، بلوزهاى “پولاد علمدار” را حتى بيش از سه برابر قيمت خريدارى ميکنند.
اين دکاندار گفت که در روزهاى قبل از عيد قربان، به خاطر هجوم مردم بر خريدارى اين بلوزها، ديگر اشياى پرچون هم، فروخته شده است.
وى افزود: “در هفته هاى پيش ازعيد، متواتر هر روز از اين بلوزها که به چند رنگ و تصوير است، روز دو حتى سه هزار دانه هم به فروش رسانيده ام.”
غلام غوث گفت که بازار عمده فروشى شان هم گرم بود و بيشتر دکانداران ليسۀ مريم و ديگر مارکيتهاى بزرگ شهر، از آنها ميبُردند.
وى علاوه کرد که اکنون نيز بازار شان گرم است؛ اما به شب هاى عيد نمى رسد.
اجمل دکاندار ديگرى که در مرکز تجارتى مشعل درساحه ده افغانان شهرکابل دکان عمده فروشى دارد، نيز گفت که عايد خوبى از فروش اين بلوزها بهدست آورده است.
وى علت اين را که چرا اينگونه لباس ها را وارد کرده است؟ گفت: “ما بازار خوده مى بينيم؛ طرف هرچيزى که رش(هجوم) مردم زياد باشه، همو ره وارد کرده، ميفروشيم.”
اجمل که اين لباس ها را به گونۀ عمده ازچين و پاکستان وارد کرده و به دسترس خريداران قرارميدهد، علاوه کرد که بار نخست اين بلوزها به رنگ سياه وسفيد برآمد، تنها عکس پولاد را داشت؛ اما حالا چندين رنگش آمده که درآن تنها تصاوير پولاد نيست، مماتى، عبدالحى، سکندر، بابه ززا و… هم است.
وى به حيث فروشنده، به ديگر جنبه هاى فروش اين لباس که چه تاثير جانبى بر فرهنگ دارد؟ توجه ندارد.
اما فرهاد صافى، مدير روابط رسانه هاى اتحاديه جوانان، به اين نظر است که تمام سريالهايى که از طريق رسانه هاى تصويرى به نمايش گذاشته ميشوند، بر روحيات اطفال و جوانان تاثير ميگذارند.
وى به پژواک گفت: “حدود سه ماه قبل، چند تن از جوانان در ليسه مريم خيرخانه که همديگر شانرا پولاد، مماتى و… خطاب ميکردند، با همديگر در گير شده با سلاح اصلى به جان هم افتاده، يکى از آنها به قتل رسيد و تعداد ديگر شان مجروح شدند.”
صافى علاوه کرد که نه تنها سريال هاى تُرکى، بلکه هندى هم اثرات خود را بر فرهنگ ميگذارد؛ اطفال با استفاده از قلم هاى رنگه، در پيشانى همديگر شان سُندر ميزنند.
پروين، محصل يکى از پوهنتون هاى خصوصى، در مورد تاثيرات اينگونه سريالها گفت: “ما در مکروريان زندگى ميکنيم، چندى قبل مادر کلان يک خانواده وفات کرد؛ باور کنيد به چشم خود ديدم وقتى جنازه را ميبُردند؛ اطفال از عقب آن “رام رام” ميگفتند و اکت سريالهاى هندى را ميکردند.”
وى افزود که تلويزيون ها، بايد سريال هايى را نشر کنند که مردم از آن برداشت مثبت بگيرند؛ اما متاسفانه در کشور از هرچيز برداشت منفى گرفته ميشود.
اين محصل، سريال “وادى گرگها” را دلچسپ خواند؛ اما گفت که نبايد اطفال بلوزهايى را که با تصاوير انها مزين است بپوشند؛ اين به دست خانواده هاست، آنها بايد جلوش را بگيرند.
پروين افزود: “اطفال، تفنگچه هاى پلاستيکى ميخرند؛ آيا فاميلها نميتوانند جلو اين عمل آنها را بگيرند؟ تابه کى جنگ؟ تا به کى خونريزى؟ تا به کى تقليد از فرهنگ ديگران و…؟ بياييد به اطفال خود، راه رسيدن و پيوستن به صلح را بياموزانيم.”
