رفتن به محتوا
سه‌شنبه ۱۷ نومبر ۲۰۲۶ · کابل ۲:۲۴ ب.ظ
دربارۀ ماتماس با ماورود
۱۴°صاف · ↑۱۴° ↓۰°کیفیت هوا: متوسط
اعضا

يک نابينا تمام کتب دورۀ مکتب و پوهنتونش را به خط بريل تبدیل کرده است

· ۷ دقیقه مطالعه · ۱۱۸ بازدید

کابل (پژواک،٣ثور٩٤): يک نابينا که فعال مدنى و محصل پوهنتون ولايت بلخ است، همه کتاب هايش را در دورۀ مکتب و پوهنتون، به خط مخصوص بريل تبديل کرده و به دروسش باموفقيت ادامه داده است.

اين جوان، سيدمحمد "يزدان پرست" نام دارد و در کنار اينکه مسوول مرکز اجتماعى و فرهنگى "اميد همزيستى" يک نهاد ويژه افراد داراى معلوليت درشمال افغانستان است، عضوشوراى قومى، مدير نشريه "اميد همزيستى" مسوول ماهنامه "نما" و نطاق راديوى محلى بلخ نيز ميباشد.

وى که دورۀ مکتب واکنون پوهنتون را درکنار افراد سالم به پيش برده ومحصل سال سوم پوهنځى ژورناليزم پوهنتون بلخ است، به آژانس خبرى پژواک گفت که همه کتابهايش را هم دردوره مکتب و هم دوره پوهنتنون به خط  مخصوص بريل تبديل کرده وبه دروسش با موفقيت ادامه داده است.

نابينايان، از طريق خط مخصوص "بريل" تدريس ميشوند؛ خط بريل، يکنوع خط برجسته است که توسط دست نابينايان لمس ميگردد.

قرار آمار کميسيون معلولين و معيوبين و بازماندگان شهدا در ولسى جرگه، در حال حاضر بيش از ٨٠٠ هزار معلول و معيوب به شمول ٤٠٠ هزار نابينا در کشور وجود دارد، که ٤١ درصد شانرا زنان تشکيل ميدهند.

يزدان پرست نيزيکى ازافرادى است که از نعمت ديد محروم بوده؛ اما کارهاى خارق العادۀ وى، نسبت به بسا افراد سالم، تعجب آور و درخور تقدير است.

وى که٢٨ سال قبل درشهر مزارشريف مرکز ولايت بلخ، چشم به دنيا گشوده، دوره ثانوى را در ليسه عالى باختر مزارشريف به پايان رسانيده واکنون به تحصيلاتش بامحصلين بينا دريک صنف ادامه ميدهد؛ حال آنکه بخاطر نابينايى پنج سال در مکتب پذيرفته نشده بود.

اين جوان گفت: "هشت سال پيش،زمانيکه متعلم مکتب بودم ماهنامه ويژه " اميد همزيستى " را براى معلولين با خط روشندلان بريل وبا خط عادى که قابل مطالعه به همگان باشد، منتشر ساختم."

درسال ١٣٨٨نشريه رابه منظور دفاع ازحقوق اشخاص داراى معلوليت مبدل به يک نهاد اجتماعى کرده وپس از شموليت در پوهنتون، اساس يک نهاد مدنى به نام "مرکز هماهنگى دانشجويان بلخ" را ساخت  که با محصلين هم فعاليت را انجام بدهد.

يزدان پرست افزود که پس ازفراغت ازليسه عالى باختر، درکانکورشرکت نمودودرپوهنځى ژورناليزم پوهنتون بلخ موفق شده ودر تمام سمسترها نمرات عالى دارد.

وى باذکر اينکه زندگى يک امتحان است و ازهردشوارى اش بايد گذر کرد، گفت که برنامه هاى ويژه وى براى معلولين اين است که  براى شان  ماهنامه  چاپ ميکند، دربعضى از رسانه هاى محلى بلخ برنامه هاى ويژه تهيه ميکند ، مشکلات و دستاورد هاى شان را انعکاس ميدهدکه  در بخش دادخواهى در معلوليت موثر است .

وى افزود که درتناسب با آنچه مى خواهد، چون با قلت امکانات مواجه است، صد در صد نميتواند موفق باشد .

اين جوان مستعدگفت درحاليکه درسرتاسرکشور، هم اکنون ٥٣ نابينا مصروف آموزش درپوهنتونها هستند، هنوزهم دوستان داراى معلوليت درکانکورپوهنتون شامل نيستند ونابينايى که بانمرات عالى فارغ ميشود، نمى تواند استاد پوهنتون شود.

وى که چشمان نابينايش راباعينک سياه، پوشيده وهنگام پائين شدن از زينه ها ازشانه  پسر نوجوانى که رانندگى اوراميکند، کمک ميگرفت، گفت که زندگى‌ يک مبارزه است، آدم نبايد به ناملايمت ها سر تسليم فرود بياورد.

اين فعال مدنى با اعتمادى که برخود داردباجسارت تمام گفت: "به هيچ عنوانى من به اين باورنيستم که نابينايى، ناتوانى است يامعلوليت باعث محدوديت ميشود؛ درحاليکه باورهمگان چنين است من ميخواهم در راستاى تغييرتفکرتلاش کنم ."

يزدان پرست که دراثرتکليف" شبکيه" رگه هاى باريک  درچشمانش پديدآمد و به تدريج بينايى اش را ١٧سال قبل ازدست داد، علاوه کردکه براى تداوى درافغانستان سپس ايران، ترکيه، هندوپاکستان تلاش ورزيده؛ اما نتيجه نداده، فعلاً بيمارى شبکيه درآلمان تداوى ميشود که وى نتوانسته ويزه دريافت کند ودرآلمان تداوى گردد.

وى افزود که اکثر اوقات باجامعه درتماس است، گاهگاهى ازجانب شمارى از مردم به عنوان اينکه نابينااست، مورد تحقيروتوهين قرار ميگيرد؛ امابا مقاومت ميخواهد درمفکوره دوستان خود تغيير بياورد، تحول ساز باشد و نگذارد که معلول محتاج وحقير باشد.   

اين فرد محروم ازبينايى گفت: "معلوليت ، مجرم بودن نيست، کى دوست داشت، کى ميخواست و کى آرزوداشت که معلول شود؛ معلوليت يک پديده تحميل شده اجتماعى است که نسبت جنگ، فقر، بيسوادى نرسيدن به واکسين فلج و عوامل جنتيکى به وجود مى آيد . "

يزدان پرست  که درراستاى زندگى باجسارت گام ميگذارد وشکست راهرگز قبول ندارد، افزود: "من به اين باور استم که معلوليت نبايد سبب ترحم افراد شود؛ اگر من چانس ميخورم(ناکام ميشوم)، دوست دارم که چانس بخورم؛ اما کسى به من بيچاره گک نگويد و از روى ترحم نمره ندهد."

وى به اين باوراست که دوست داردچانس بخوردتا توانمندى اش بيشترگردد، ميخواهد برمبناى توافق برمبناى اصل تساوى شهروندى، با وى  برخورد شود و تبعيض  را درهيچ بُعد نمى پذيرد.

 اين محصل پوهنتون گفت که وقتى درسطح رهبرى ٢٠٠ جوان در پوهنتون قرارميگيرد، بحيث يک نابينا خودش تغيير تفکر را به بار مى آورد؛ چرا که دوصد نفر دوهزار خانواده را ميتواند الهام بدهد که صنفى اش يک نابينا است وآنها را  رهبرى مينمايد.

يزدان پرست که در نهادهاى مدنى حضور پررنگ دارد، گفت که نميخواهد از قانون فراتر، بيشتر و يا زياد تر براى شان حق داده شود.

وى علاوه کرد: "هر شکست تلخ سرآغاز يک پيروزى شيرين است، هربارى که براى يک انسان نا اميدى رومى آورد، نبايد غمگين شود، بلکه بايد خوش شود؛ به خاطرى که پُشت هر شام سياه، صبح سفيدى وجود دارد."

اين فرهنگى که درآينده يک ژورناليست خواهد شد، شايستگى يک خبرنگار خوب رادراصل دقت، سرعت و توازن دانسته گفت که هرخبرنگار درتهيه مطالب مکلفيت دارد تا متعهد به ارزشهاى خبرنگارى باشد .

يزدان پرست افزود که ميخواهد در هرمحفل حضور داشته باشد تا هيچ فاميلى که فرزندان شان داراى معلوليت اند، احساس نا اميدى نکنند .

وى گفت که "عبدالحق بن مفتون" درصدراسلام،" رودکى" پدر شعر فارسى و "بيلانکت "وزير داخله انگلستان درسال ٢٠٠٢ازجمله نابينايان بودند، پس هيچگاه يک شهروندداراى معلوليت را مستضعف و محتاج نشماريد .

اين فعال مدنى افزود که براى دادخواهى ازحقوق اقشارآسيب ديده و آسيب پذير، ازهرمجرايى که قابل تطبيق باشد، تلاش خواهد کرد تا ديگر مردم نگويد "بيچاره گک اوره سيل کو"؛ اين واژه يک واژه تلخ و تکان دهنده است و وى نميخواهد ديگر با اين واژه ها مقابل شود.

يزدان پرست گفت: "امروز افرادداراى معلوليت بامشکلات اجتماعى زيادى ازجمله درهنگام تشکيل خانواده، درتحصيل و دربخش اشتغال دست وپنجه نرم ميکنند و ازنگاه حقوقى و اجتماعى حمايت نميشوند."

وى افزود که در قانون اساسى، حق افراد سالم و داراى معلوليت مشخص است؛ اما معلولين تحصيلکرده در حاکميت شريک نيستند.

درحاليکه قانون اساسى، تبعيض ميان شهروندان را ممنوع ساخته، چراميان معلول اصلى و جنگى فرق قايل ميشوند وچرا کارت ويژه انتخابات به خط بريل نيست؟ ماده ٤٣ قانون اساسى، تحصيل تا سطح  ليسانس را حق هر شهروند دانسته؛ اما از نابينايان امتحان کانکوراخذ نميشود .

يزدان پرست علاوه کرد که قانون اساسى، باز توانى اشخاص داراى معلوليت را مکلفيت دولت دانسته، چرا دولت  اين را مد نظر نگرفته است؟ اين چراها را بايد دولت پاسخ بدهد. درست است  زيبا بيان استند، زيبا نويس استند؛ اما با دريغ و درد، ملکرد زيبا ندارند.

وى اين شعر را درپيوند به مشکلات معلولين سرود:

خنده تلخ من از گريه غم انگيز تر است -   کارم از گريه گذشته به اين ميخندم

 يزدان پرست به اطفال بى بضاعت و معلول کمک مالى نيز ميکند.

وى گفت: "يک روز ازجايى ميگذشتم، گريه کودکى راشنيدم، وقتى صداى کودک راکه در زباله دانى انداخته بودند، شنيدم با کمک مردم او را که نابينا بود، از زباله دانى کشيده  دوباره تسليم خانواده اش کردم و ماهانه پنجهزار افغانى براى خانواده اش ميپردازم تا طفل خود را محافظت نمايند."

اين جوان محروم ازبينايى افزود که يک لحظه زندگى اش رابيکار سپرى نميکند، نماز صبح را خوانده، از خانه مى برآيد وساعت ١٠ شب به خانه بر ميگردد.

يزدان پرست که باپدر ومادر و خواهران و برادرانش زندگى ميکند و ازدواج نکرده است، گفت که حالا جامعه افغانى مترقى تر شده، دختران تحمل کرده نميتوانند که شوهر شان نا بينااست. دختران حالا پسرانى را ميخواهند که سرمايه دار بوده و در خارج براى شان زمينه بود و باش را فراهم سازد.

وى دراخير گفت: "نمى خواهم فاميلم را به جرم اينکه پسر تان نا بينااست و ما دختر خود را به او نميدهيم درد بدهم."

اعضا

You need to subscribe to view the full article. Please login or register a new account.

خبرهای مرتبط

همه تعلیم و تربیه