کابل (پژواک، ٢٧ ميزان ٩٤): يکى از داکتران شفاخانۀ داکتران بى سرحد شهر کندز که از حملۀ هوايى جان به سلامت برده ميگويد: "در جریان بمبارد؛ اجساد داکتران، نرسان و مجروحين هر طرف افتاده بود؛ ما آنها را مى ديديم؛ اما توان بالا کردن آنها را نداشتيم.
اين اظهارات را داکتر سيد حامد هاشمى يکى از کارمندان شفاخانۀ داکتران بدون سرحد که از اين رويداد زنده مانده است، به تاريخ(٢٧ميزان) در يک مصاحبۀ اختصاصى با آژانس خبرى پژواک ابراز داشت.
امريکا ميگويد که اين حمله هوايى را به اساس خواست حکومت افغانستان، به تاريخ(١٢ ميزان) بر شفاخانۀ داکتران بى سرحد در شهر کندز انجام داد که در اثر آن، شمارى از افراد کشته و مجروح گرديده اند و ساختمان شفاخانه به طور کامل تخريب شد.
گيليم مولينى مسوول اين سازمان در افغانستان، به آژانس خبرى پژواک گفت که در اين رويداد، ١٢ تن به شمول داکتران و نرسان کشته شده و ٣٧ تن ديگر جراحت برداشته اند.
به اساس معلومات وى، در اين حمله همچنان ١٠ مريض که از جنگ هاى کندز به شفاخانه انتقال يافته بود، کشته شده اند.
گيليم مولينى ميگويد که هنوزهم دو کارمند اين شفاخانه مفقود است و علاوه بر اين در مورد ٩ مريض که در اين شفاخانه تحت تداوى قرار داشته اند، هيچ معلومات ندارد.
داکتر هاشمى که در شب بمبارد هوايى، در اين شفاخانه وظيفه انجام ميداد، گفت: "تحصيلات عالى خود را در خارج انجام داده ام، به هدف خدمت مردم کندزى خود آمده بودم و وظيفۀ خود را سه ماه قبل در اين شفاخانه آغاز نموده ام."
وی افزود که بعد از ساعت يک شب، شمارى از داکتران خارجى و داخلى، مصروف جراحى مجروحين جنگ کندز در عملياتخانه بودند که انفجار قوى غيرمترقبه صورت گرفت.
وى گفت:"ما فکر کرديم که کس اشتباها بر شفاخانه حمله نمود؛ اما بعداً انفجارات و حملات زياد شد، برق شفاخانه قطع شد، المارى، کلکين و دروازه هاى عمليات خانه افتاد و سقف آن خساره برداشت."
به گفتۀ داکترهاشمى، آنها به يک اتاق همجوار پناه بردند، در نزديک آنجا نيز انفجارات صورت گرفت و بمب ها پرتاب شدند، هر طرف آتش سوزى بود.
وى افزود: "ما در وضعيت خيلى بد قرار داشتيم، هيچ فيصله کرده نتوانستيم، چند دقيقه بعد بسار با سرعت به طرف يک تهکوى رفتيم، از راه تهکاوى به دهليز بخش عاجل رسيديم، شمارى از همکارانم به سوى تهکوى رفتند و بعضى ديگر به اتاق هاى ديگر، در اينجا کارمندان شفاخانه از هم جدا شدند."
به گفتۀ وى، آنها به يکديگر صدا ميکردند، از يکديگر احوال ميگرفتند؛ اما چند بمب ديگر نيز پرتاب شد، صداهاى يک طرف بند شد و آنها فهميدند که آنها از بين رفته اند.
داکتر هاشمى کارمند شفاخانۀ داکتران بى سرحد در کندز گفت چند دقيقه بعد از تهکوى خارج شده و در يک ويرانۀ عميق در جوار ساختمان شفاخانه پنهان شدند؛ اما دود و شعله هاى آتش آنها را به فرار از اين تهکوى مجبور ساخت.
موصوف افزود که بمبارد هوايى، بعد از ٤٠ دقيقه متوقف شد، آنها دوباره به سوى شفاخانه رفتند، يک بخش ساختمان شفاخانه آتش گرفته بود و دود آن به طرف اسمان بلند مى شد.
داکتر هاشمى علاوه کرد که شمارى از مجروحين را در چند اتاق ديگر که آتشسوزى نبود، جمع کرده، چپن هاى سفيد داکترى را پاره کرده و زخم هاى مجروحين را پانسمان کرده اند.
وى گفت:"با کم شدن آتش، به اتاق هاى ديگر رفتيم، هر طرف اجساد داکتران، نرسان، مجروحين و پايوزان ما افتاده بود، از اثر آتش شديد نمى توانستيم که آنها رابلند کنيم و يا به جراحات مجروحين شديد رسيدگى کنيم، بسيار يک صحنۀ دلخراش بود، ما چند تن که زنده بوديم، همه گريه ميکرديم و اجساد همکاران شهيد خود را با ناتوانى تماشا ميکرديم."
به گفتۀ وى، يک داکتر را به نام سالارزى که در بمبارد جراحت برداشته بود، در آشپزخانۀ شفاخانه عمليات کرديم؛ اما خونريزى زياد داشت و نتوانيستم که زندگى او را نجات دهيم."
داکتر هاشمی افزود که نيروهاى خارجى، نخست بخش عاجل شفاخانه و بعداً بخش نظارت شديد( اى سى يو) را هدف حملات قرار داده و بعداً ساير بخش هاى شفاخانه را بمباران کردند.
وى افزود بعداً که وضعيت کمى آرام شد، نخست از همه امبولانس هاى شفاخانۀ حوزوى کندز آمده و تمامى مجروحين سابقه و جنگ تازه را به شفاخانۀ خود انتقال دادند.
به گفته وى، شمارى از مريضان ومجروحين، به شفاخانه هاى پلخمرى و مزار شريف انتقال يافتند.
مقامات امريکايى و مسوولين افغان گفته اند که در اين شفاخانه، مخالفين مسلح وجود داشته و باعث ايجاد تهديد به آنها شده بوده اند.
اما داکتر هاشمى گفت: "هيچ کدام مخالف مسلح را قبل و بعد از حمله به شفاخانه نديده است و نه هم در مناطق نزديک شفاخانه جنگ جريان داشت."
موصوف افزود که خانواده اش در يک منطقۀ مصوون ننگرهار موقعيت داشت؛ اما به کابل آمد و هفتۀ گذشته که به شفاخانه بازگشت، يک شفاخانۀ ويران را مشاهده کرد.
به گفتۀ وى، مبايلش در جريان رويداد گم شده بود، خانواده اش با وى تماس گرفته بودند؛ اما رُخ نمى شد، آنها صد در صد متقين شده بودند که من کشته شده ام.
داکتر هاشمى گفت: "دوستانم به پدر و مادرم مکرراً گفته بودند که وى زنده است؛ اما آنها را قانع نکرده بودند؛ وقتيکه با آنها تماس گرفتم، آنها فکر کردند که خداوند(ج) پسر آنها را دوباره زنده کرد."
موصوف افزود که آنها بيماران فقير را به شکل رايگان در شفاخانه تداوى ميکردند، شمارى زياد از کارمندان اين شفاخانه رضاکار بودند؛ اما آنها نمى دانستند که يک روز همۀ آنها با يک سرنوشت مواجه ميشوند.
به گفته وى، داکتران و کارمندان شفاخانه به شمول وى که زنده مانده اند، خواهان امنيت زندگى خود هستند و اگر امنيت آنها تحکيم شود، حاضراند که به خدمت هموطنان خود در اين شفاخانه، بار ديگر ادامه دهند.
اعضاYou need to subscribe to view the full article. Please login or register a new account.










