یک مغاره نشين: از دولت توقعى نداريم زيرا خود دولت گرسنه است

باميان (پژواک،٢٢جدى٩٤): مغاره نشينان در اطراف مجسمه هاى مخروبۀ بودا در باميان، از بيکارى رنج برده و برخى آنان از گرسنگى، برای اطفال خود نان خشک و پسمانده غذاى هوتل هارا مى آورند.

حدود سه هزار مغاره در اطراف مجسمه هاى مخروبۀ بودا وجود دارد وحدود ٢٥٠ خانوادۀ بى سرپناه از باميان و برخى ولايات همجوار، در شمارى ازاين مغاره ها زندگى بدوى را سپرى ميکنند.

اين مغاره ها که در زمان بوديزم (قرون٢-٥ ميلادى) مورد استفادۀ پيروان بودا بود؛ از سال هاى  متمادى به مسکن فقرا و بيجاشدگان تبديل شده است.

با ديدن اين  وضعيت، چنان استنباط ميشود که مغاره نشينان، به زندگی بدوى و زمان بوديزم برگشته ودقيقاً زندگی عصر بودائيان را از سر گرفته اند.

مغاره نشینان با لوازم و امکانات ابتدائيه اى که دارند، به علت نبود سرپناه ونداشتن کرایه منزل و نبود کار، از سال ها بدينسو به این مغاره ها پناه آورده اند.

با وجود سردى زمستان، دراکثرمغاره ها؛ بيش ازيک فرش کهنه ويا دوشکچه، چيز ديگری مشاهده نمى شود و گرسنگى زندگى تعدادى از خانواده ها را تهديد مى کند.

دولت حسین یکی ازمغاره نشینان که فاميل هشت عضوى دارد، ميگويد که آنها فقط تلاش دارند که زنده بمانند وبعضی اوقات که چیزی برای خوردن ندارند، از سبزی ها استفاده میکنند وبرای اطفال خود نان های خشک از پسمانده های غذاى هوتل ها را مى آورند.

وی به آژانس خبرى پژواک گفت: "من خودم ده بار به هوتل هارفته ام وبه بهانه اى که گاودارم، نان خشک هوتل راخریده ام، ولی درحقيقت آن نان خشک وپسمانده غذا را برای فامیلم می آورم تا شکم شان سیر باشد."

اين مغاره نشين شکايت نمودکه کاروبار نیست، کسى از ده روز فقط چانس بیاورد که دو روزش کار پيداکند دیگر روزها درسرچوک شهر باميان بیکار میماند واین وضعیت مردم ومغاره نشینان را به ستوه آورده است.

همچنان يک خانم دريکى از مغاره ها که خود را مادر مهدى معرفى کرد، گفت که دربهار خوب بود، به چوب فروشى رفته و درخت راپوست ميکرد وروزانه پنجاه تا يکصد افغانى مُزد ميگرفت؛ اما حالا اين کار هم وجود ندارد.

اين مادر که سه طفل دارد و شوهرش ١٠ سال قبل فوت نموده، گفت که حالا که سردى زمستان بيداد ميکند، در مغاره، مواد سوخت ندارد.

مادر مهدى افزود: "مغارۀ ما يخ اس، بچه گک هايم کمى پلاستيک و چوب ميارن که کمى گرم شويم."

وى ادعا نمود که دوماه ميشودکه اولادهايش گوشت نخورده اند، برخى اوقات که اطفالش اصرار ميکنند، پاچه و شکمبۀ گاو وگوسفند را ازقصابى ها رايگان ويا با پول ناچيز مى آورد واطفالش را بدينگونه فريب ميدهد.

حسین داد احمدی مسوول مجمتع جامعۀ مدنى افغانستان(مجما) در بامیان گفت که واقعاً وضعیت مغاره نشینان نگران کننده است و باید در این زمینه چاره اندیشی شود.

وی افزود که تعداد زیادی از مردم به شمول تحصیلکرده ها بیکار میشوند وفرصت های شغلی وکاری روز به روز کم میگردد وهمین موضوع، باعث شده است تا روند مغاره نشینی بیشتر گردد .

احمدى علاوه کرد: "مردم از هوس نمیخواهند که در مغاره ها در دل کوه های نمناک زندگی نمایند واین فقر است که آنان را به مغاره های زمان بوديزم کشانده است."

مسوول مجما انتقاد نمود که متاسفانه حکومت، پلان استراتیژی کار وبرنامه هايی را ندارد که بتواند مردم را از فقر وبيکارى نجات دهد واین نگرانی به وجود می آید که اگر بدون برنامه، وضعیت به همین منوال ادامه پیدا نماید، آمار فُقرا روز به روزبیشتر گردیده وبرتعداد بيجاشدگان افزوده خواهد شد.

محمد حسن اسدی عضو شورای ولایتی بامیان، به این باوراست که وضعیت فقر وبیکاری، مردم و بخصوص مغاره نشينان را نگران ساخته و به تعداد فرارجوانان ازکشور افزوده و امسال صدها جوان ازاين ولايت به خارج کشور رفته اند.

وی گفت که نبود ظرفیت دولت برای جذب نیروهای کاری، رشد نیافتن زراعت، نبود ساخت وسازها وپروژه های کارزا، نبود سرمایه گذاری های سکتورخصوصی و نبود یک برنامه کاری از طرف دولت درکشور وبه ويژه باميان، از عواملی است که مردم را به سوی فقر کشانده و زمينۀ فرار جوانان را از کشور به خصوص بامیان فراهم ساخته است .

اسدى علاوه نمود که شمار مغاره نشینان هم روز به روز افزايش مى يابد واین، به دلیل مجبوریت مردم، بیکاری و وضعیت نا بسامان شهروندان بامیان است که زندگی فقر وتنگدستی را پشت سر ميگذارند.

محمد علی ازمغاره سنگ چسپان درجوار مجسمه ها گفت: "کار پیدا نمیشود، نان خشک خود وفامیلم را به سختی پیدا میکنم و از روی مجبوری، درمغاره زندگى ميکنيم."

وی افزود که از اول صبح به چوک شهر باميان بخاطرکار میرود؛ اما اکثر روزها دست خالی به مغاره برميگردد.

محمد على که خانم، دوپسر ويک دختردارد، درازۀ مغاره را از چوب وآهن قوطى روغن ساخته است، در خانه اش به جز از فرش کهنه، وسایل آشپزی ومقدار کمی مواد غذايى، چيز ديگرى ديده نمى شد.

اين مغاره نشين، از روزگار نامناسب شکایت کرده وبه این باوراست که زندگی وی بدترازحیوانات است.

محمدعلی گفت: "ازدولت نیزتوقعی نداريم، دولت خودش گرسنه است وکمک های ناچیز دولت زندگى ماره تغيير نميته."

وى افزود که اگر دولت بخواهد، مردم را از این وضعیت نجات دهد، برای مغاره نشینان مسکن وخانه درست نماید تا مردم در آنجا زندگی نمایند وزمینه کار را برای شان فراهم سازد تا برای اولادهای خود يک لقمه نان پیدا نماین.

اين مغاره نشين علاوه نمودکه نمى خواهند زمین وخانه رابه نام خود کنند، فقط کافی است که درآن زندگی نمايند و برای شان سرپناه باشد.

عبدالرحمن احمدی سخنگوی والى بامیان گفت: "ما می پذیریم که نباید شهروندان درعصر امروزی ودر قرن ٢١ مغاره نشین باشند؛ اما این پلان باید از طرف حکومت گرفته شود تا گليم مغاره نشینی جمع گردد."

وی علاوه نمود که پلان ها وبرنامه های ادارۀ محلی با هماهنگی بعضی موسسات به صورت مقطعی میباشد و این نمیتواند نیازمندی مغاره نشینان را رفع کند. باید در این زمینه بودجه ای از طرف دولت در نظر گرفته شود تا آنعده اشخاصى که ضرورت مبرم به مسکن دارند، برای شان خانه ساخته شود که این از ظرفیت ادارۀ محلی بالا است.

احمدى گفت که اکثريت مغاره نشینان، بدون شغل ثابت هستند وفقط در سال جاری توانستند که برای ٢١ مغاره نشین، سرپناه ساخته وآنان را جابجانمایند، که همین از توان ادارۀ محلى بود واگر بنا باشد کار اساسی برای جابجايی مغاره نشینان صورت بگیرد، باید دولت تصمیم بگیرد.

اين درحالى است که اخیراً مرکز آموزش فرهنگى (ابراهام لينکلن) رييس جمهور سابق امريکا در بامیان، برای کمک به مغاره نشینان بامیان اعلان داده است که هرکى لباس های کهنه واستعمال شده دارد، به اين مرکز بياورد تا برای مغاره نشینان توزیع کنند.

این اقدام پس از آن صورت گرفت که فصل سرما، جان اطفال و زنان مغاره نشین را تهدید نموده وهمه احساس مسوولیت در قبال فامیل های مغاره نشین نمودند، که تاهنوز صدها دست لباس کهنه زنانه، طفلانه  ومردانه جمع آوری شده وقرار است که عنقريب براى مغاره نشينان توزيع گردد.

محمد افضل یکی از شهريان بامیان به پژواک گفت که در بخش کار، دولت به درد مردم نمیخورد وکسانی در دولت شامل کار میشوند که سواد و واسطه دارند واکثریت مردم که بیسواد هستند، باید خود برای شان کار دست وپا نموده ویا از ذخیره های سال های قبل خود مصرف نمایند .

وی از دولت انتقاد نمود وخاطر نشان کرد که کار وشغل وجود ندارد ودر بعضی موارد، مردم در بازار لوازم خانه را برای فروش می آورند تا ازپول آن براى خانوادۀ خود آرد وروغن تهیه نمایند .

رحمت الله علوی آمرکار ریاست کار وامور اجتماعی باميان، با پذیرفتن آمار بالای بیکاری دراين ولايت گفت که امسال فقط در ادارات دولتی ٢٠٨ تن به کار گماشته شده ودر بخش سکتورهای خصوصی آماری ندارند.

وی  افزود که در بخش بیکاری، به حدى متقاضیان کار بالا است که در یک پُست کارمند ساده وقتی اعلان میگردد، بیش از ٨٠ تن را ثبت نام مینمایند که از این همه متقاضیان یک نفر به کار گرفته میشود.

با این حال اگر محاسبه شود که برای هر کاردولتی ٨٠ تن متقاضی وجود داشته باشد، پس نتیجه این میشود که هشتاد درصد تحصیلکرده ها بیکاراند.

علوى گفت که در بخش اشتغالزايى عمومی، بودجه ای روی دست ندارند؛ اما ریاست کار وامور اجتماعی، برای مغاره نشینان در سال جاری فقط برای ٢٠خانم مغاره نشين خیاطی آموزش داده و دیگر بودجه ای برای حمایت از مغاره نشینان نداشته اند.

وى علاوه کرد در سروی که از طرف رياست هلال احمر، کميسيون ساحوى حقوق بشر، کمیته ملی مبارزه با حوادث، نماینده ولایت و ریاست کار و امور اجتماعی، در اول بهار امسال صورت گرفت، آمار مغاره نشینان به ١٤٦ خانواده میرسید که حالا این آمار افزایش پیدا کرده است.

اعضا

You need to subscribe to view the full article. Please login or register a new account.