برخى مريضداران از پولگيرى و محل نامناسب در شفاخانه ها شکايت دارند

کابل(پژواک،۲٧جدی۹۴): اخذپول، محل نامناسب بودوباش مريضداران و برخورد نادرست نرس ها با مریضان در برخى شفاخانه ها، باعث گردیده تا شکایت مردم بلند شود.

آنان میگویند که از يکسو انتظارخانه ها سرد است و ازسوى ديگر، تاوقتی که به خدمه ها ونرس ها پول داده نشود، ازمریضان درست مراقبت نمی کنند.

مريضداران شاکی اند موقعى که قابله هامریضان رامعاینه میکنند، بااخلاق نادرست وصدای بلندآنها را توهین وتحقیرمى نمايند، حتی دراثراین دادوفریاد، دردخانم هاى ولادى، گم شده وباعث میگرددکه ولادت برای چندروزبه عقب بیفتد.

اين شکايات به خبرنگارآژانس خبری پژواک که ازبخش هاى ولادی -نسایی شفاخانه هاى استقلال و رابعۀ بلخى دیدن نموده، مطرح شده است.

مژگان که صورتش به زردی گراییده، لبانش خشکیده ونالش میکرد، گفت بنابرمشکلی که داشت عملیات شد و کودکش که دختراست. از بطنش برداشته شده است.

این مریض که درشفاخانۀ استقلال بستربود، بانگاهی که به سوی داکتر داشت، افزود که برخورد داکتران و مسوولان شفاخانه باوی خیلی خوب بوده است.

اماعاقله، خواهراین مریض که درکناربسترخواهرش نشسته بود، گفت: "قابله هادروقت معاینه با مریضان، خیلی روش زشت میکنن وخاله گکها اکت و نازکده تا پول برى شان داده نشه، کار مریضه نمى کنن. "

وی افزود تاوقتى که شوهرخواهرش برای خدمه"خاله گک"پول نداد، اجازه داخل شدن براى وى به داخل اتاق مریض داده نشد ولباس خواهروکودکش را نیاوردند.

عاقله علاوه کردکه هرباربه خدمه يکصد افغانى ميدهند تا لباس خواهرش را ازنزدشوهر خواهرش بياورد وزمانى که مريض رخصت شود نيز يکمقدار پول به نام شيرينى مى گيرند.

درهمین اتاق خانم دیگری که دربستر استراحت بود، با صدای ضعیف گفت که هرگاه پول براى خدمه ها داده نشود، اصلاً احساس ندارند ودر فکر مريض نيستند.

وى که نامش رانگفت، افزود: "خانم بیادر یک داکترولادت میکد، به حق شکلى ولادتش دادند و خدمتشه کدن که نپرس!"

اما پری گل یکی ازخدمه هاکه مصروف پاک کردن دهلیزبود، گفت که وی و دیگرهمقطارانش هیچگاهی از مریضداران پول نخواسته اند .

وی افزود سالهاست که درشفاخانه کارمیکند وشماری از پایوازها برای آنها به رضايت پول میدهند وآنها هم اين پول را ميگيرند؛ چرا که معاش شان کم است.

پرى گل گفت: "هیچکس دیوانه نشده که با یک مریض برخورد زشت کند، بایک مریض  چهار پایواز مى آيد، هرقدرمیگوییم داخل شفاخانه نیایید، مى آيند؛ حتی اطفال خود راهم مى آورندودراتاق مریض نان میخوردند، ما مجبور میشویم که بالاى شان غالمغال کنیم. "

در اتاقى که مریضان، ولادت عادی داشتن، همه بارنگ های زردوحالت نگران بربسترهای شان استراحت بودند؛ شاید به سبب همراهی قابله باخبرنگارویا به خوشی اینکه ساعاتى پس بانوزاد شان شفاخانه را ترک میکنند، از داکتران و نرس ها ابراز خوشی میکردند.

مریم ۲۵ ساله که کودکش درکنارش خوابیده بود وامیدوارانه بسوى کودکش نگاه میکرد، گفت که رویه داکتران و نرس ها با وی خوب بود وکسی ازآنها پول نخواسته است .

اين مادر، درحالیکه لبخند ملیحی به روی لبان خشکش دوید، افزودکه شاید خواسته هم باشند وشوهرش در بیرون، ازخوشی زیاد براى داکتران و خدمه ها پول داده باشد .

به انتظارخانه زنانۀ شفاخانه استقلال رفتيم؛ جایی که شاید مریضداران روزهاوشب ها رادرآن سپری نمایند. دراتاق نامنظم چندپايه درازچوکی دراطراف یک بُخاری که شعله ضعیفی درآن روشن بود، ديده ميشد، درست این موقعیت زیرزینه است که یکطرف آن کاملاًبازبوده باپلاستيک پوشانده شده؛ اماسردی ازدرزهای پلاستیک به داخل نفوذ نموده ومريضداران را به تکليف ميساخت.

یکی ازخانم هاکه چندشب و روزرادراین انتظارخانه سپری کرده بود، گفت: "امروز خو آفتابی است خبرماره درروزهای خنک وشب بگیرید، بسیارخنک میخوریم، به یک کمپل ودوکمپل  چاره نمیشه، مجبور میشیم که در بیرون بشینیم و بیرو باره پرتیم. "

یکتن ازخانم هاى ديگرى که دورچشمانش حلقه زده وچهارزانو درکنار بُخاری بالای چوکی چوبی نشسته بود، گفت که از دست خنک مریض شده وشبها خواب ندارد.

راضیه افزود که دخترش عملیات شده و وى سه شب و سه روز است که در شفاخانه به سر مى برد.

این خانم هاهمه همصداگفتندکه درکناراتاق شان، تعقیم خانه است وازبوی آن اذیت ميشوند وازمسوولان شفاخانه خواستند که اتاق انتظاررا ازآنجا انتقال بدهند.

انتظارخانه مردانه، دربیرون ازمحوطه شفاخانه نيزکثیف، نامنظم و سرد بود.

محمدحسین که سگرتش رابالای تاق انتظارخانه خاموش میکرد، گفت: "اوتاغ (اتاق) ما خنک است، یک بُخاری گک دولینه ده امو دیوال اس و بس خلاص؛ تمام شوه (شب) خنک خورده بیدار مى مانیم . " 

وی افزودکه هفت شب وروز را دراینجا سپری کرده ومجبوراست که براى مریضش که به انسدادمعده مصاب گرديده، دوا خریداری کند.

داکترمحمدصابرنصیب سرپرست شفاخانه استقلال، باتایید اين چالش ها وعده سپرد که به زودی با افتتاح یک تعمیرچهار منزله  که کار آن ۹۰ درصد انجام شده، به مشکلات پایان داده خواهد شد.

وى گفت که این شفاخانه درسال ۱۳۷۵ایجاد شد، ابتدا بنام شفاخانه ۵۰ بسترکارته چهاریاد میشد وسرانجام شفاخانه وسعت یافت.

داکترنصيب افزود  که اکنون شفاخانه با بيش ازپنجصدپرسونل وچهاربخش"جراحی عمومی، نسایی-ولادی، سرویس سوختگی وجراحی پلاستیکی"، یکی از بزرگترین شفاخانه ها درسطح شهر کابل است.

مريضداران از پول گيرى در شفاخانۀ رابعۀ بلخى نيزشکايت دارند.

شاه جان که با چشمان ورم کرده درکنارانتظارخانه نشسته بود، گفت: "دخترکم مریض است، ازدینه روز تا امروز هفتصد رپیه ام مصرف شده، هرکس که کارمیکنه میگه پیسه بتی، اگه پیسه بتی زود زود کارته میکنن واگه نتی درقصۀ مريضا نيستن. "  

وی که آرام آرام حرف میزد، علاوه نمودکه اینجا جای وضوندارند، در تشناب بدرفت وضومیکنند ولباس های شان کثيف ميشود، چند خانم  دیگرى که در انتظارخانه بودند، حرف اورا یک یک تاييد نمودند.

ازجانب ديگر، رحمت جان که خانمش رابه شفاخانه برای ولادت آورده بود، گفت که در انتظارخانه برای این نمى رود که میشود مریضش به چیزی نیازداشته و وی آگاهی نداشته باشد.

وى که ازولایت پروان آمده بود، افزود که هرگاه به انتظارخانه برود، برایش کسی احوال نمیدهدو مریضش بی سرنوشت میماند.

انتظارخانۀ شفاخانه رابعۀ بلخى که با یک مرکز گرمی، تسخين ميشود، از جانب شب سرد میشود؛ چند تن که شاید شب نخوابيده باشند، درحالیکه کمپل هارابه روی شان کش کرده بودند، بادیدن خبرنگارپژواک به جای شان نشستند، هوای اتاق نسبتاً گرم اما متعفن بود.

همچنان برخى مريضداران ادعا ميکنند که داکتران، مريض را به زوربه پاى عمليات مى کشانند و از عمليات پول گزاف  مى گيرند؛ حال آنکه مريض براى ولادت وقت داشته و ولادت عادى کرده ميتواند.

به گفتۀ آنها، اگرمريض عمليات نشود، بطنش سالم مى ماند واگرعمليات شود، بطنش پاره شده ومشکل براى تولد درآينده، بيشتر ميگردد.

اما داکترمُحسنه نقیب صدیقی سرطبیب شفاخانه رابعه بلخی، عملیات جبری مریضان راکه برخی از مردم ازآن شاکی بودند رد کرد وگفت که شاید این شایعه در مورد شفاخانه های شخصی وجود داشته  باشد، در شفاخانه های دولتی هیچگاه به چپن سفید بی حرمتی نمى کنند .  

وى افزود: "ازمردم خود تقاضا داریم وقتی که سیستم خدمات رایگان برای شان عرضه میگردد، باید قانون را مراعات وعملی نمایند."

خانم صديقى علاوه کردکه هرگاه همراه هرمریض سه پایوازگذاشته شود، فکرکنید که چقدرمحیط شفاخانه مزدحم وغیر منظم خواهد شد که داکتر مریض خود را نخواهد یافت.

 این داکتر گفت که متاسفانه اکثر پایوازهای زورمند، ازآنهامیخواهند تابامریض شان باشندوکارگرهای دهن دروازه را به حدی لت و کوب میکنند که ایجاب میکند تا بستر شوند.

سرطبیب شفاخانه رابعه بلخی افزود که اگر امنيت تامین شود، مریضان ازولایات ناامن به مرکزنمی آیند. وى به وزارت صحت پیشنهاد کرد که منابع بشری شفاخانه ها را در ولايات فعال بسازند تا خدمات بیشتر، بهتر و رایگان برای مردم ارایه شود .

در شفاخانه رابعۀ بلخى وضعیت نسبتاً بهتر بود، اتاق ها آفتابی و گرم بود ومادران درحالیکه کودکان درکنار شان خوابیده بودند، احساس درد میکردند.

مسعوده که یک دختر به دنیا آورده وخوشحال معلوم میشد، گفت: "همین نرسی که بالای سرم بود، خدا به تمام آرزوهایش برساند؛ بسیار همرایم کمک کده."

شفاخانه رابعه بلخی که در سال ۱۳۷۴ تاسيس گرديد؛ در ابتدا بخش جراحی، داخله و نسایی- ولادی و جلدی  داشت؛ اما اینک  بخش جلدی آن بنابر قلت بستر به پولی کلینیک مرکزی انتقال داده شده است.

اکنون این شفاخانه که یکی از شفاخانه های معیاری در شهر کابل است، به گونه کمپلکس دربخش نسایی ولادی، داخله، جراحی، اندوسکوپی و بخش های مدیریتی کار میکند.

اعضا

You need to subscribe to view the full article. Please login or register a new account.