رفتن به محتوا
سه‌شنبه ۱۷ نومبر ۲۰۲۶ · کابل ۲:۰۹ ب.ظ
دربارۀ ماتماس با ماورود
۱۴°صاف · ↑۱۴° ↓۰°کیفیت هوا: متوسط
اعضا

يک بازماندۀ رويداد شاه شهيد کابل: آيا خونبهاى دوپسر شهيدم همين دولک افغانى است؟

· ۷ دقیقه مطالعه · ۱۴۱ بازدید

# صداى قربانيان جنگ کابل

کابل(پژواک،۱۰دلو۹۴):يکتن ازبازماندگان رويدادخونين وويرانکُن شاه شهيد کابل ميگويدکه دوپسرش رادراين انفجارازدست داده،چندعضوخانواده اش زخم برداشته وخانه اش به ویرانه مبدل گرديده،اما دولت  تنها با آنها يکمقدار پول کمک کرده است.  

ساحۀ شاه شهيد شهر کابل،نيمه شب ١٦ اسد،شاهد انفجار قوى بود که براساس آمار ارايه شده ازسوى نهادهاى امنيتى، دراين رويداد ۱٦ فردملکى ،جان باختند و نزديک به ٥٠٠ تن ديگر به شمول اطفال و زنان جراحت برداشتند.

دراين رويداد بى پيشينه که ناشى ازانفجار مواد درداخل يک لارى بود،بخشى از منطقه ويران گرديد، صدها منزل و دکان ودهها واسطۀ  نقليه تخريب شد و مردم محل ميليون ها  افغانى خساره مند شدند.

با گذشت حدود هفت ماه ازاين رويداد بى سابقه وويرانگر هنوزهم  خانه هاى مخروبه، ترميم نشده و آثار انفجار مهيب دراذهان زنده ميگردد.

محمدظاهريکى ازبازماندگان قربانيان درحالیکه درآغازصحبت باآژانس خبرى پژواک،اشک در چشمانش حلقه زد،گفت :(( دوپسرم شهید شدند،دودختر ودوپسرديگرم زخمی شدند،خانه ما به ویرانه مبدل شد،اما دولت تنها دو لک افغانی خون بهای دوپسر شهیدم را داد وبس! ))

وقتی وارددکان بوت دوزی اين پدرغمديده شدم، با اشک مارا به داخل دکانش بدرقه کرد،دریکسوی دکان عکس های پسران،جان باخته اش ودرسوی دیگردکان،الماری ازبوت هاى چیده شده بودکه توسط مسعود يکى از پسران کشته شده اش دوخته شده بود.

وى که حدود٧٠ سال دارد، اینک آن مردی نبودکه هفت ماه قبل اورا بالای جنازه های پسرانش دیده بودند،یک مرد سراسیمه که موهای سر و ریشش همه سپید شده بود.

وقتی مارا دید چپلی های گلابی رنگ عروسش را که در تاقچه دکان گذاشته بود، نشان داد و گفت که این تنها یک جوره  چپلی عروسش است که از زیر خاک ها کشیده شده و دیگر همه زندگی آنها به باد فنا رفت.

وی که ضربات شدیدی ازسيلى روزگار برپیکرپیرش واردگرديده و سراپا می لرزید به تصاوير پسرانش اشاره کردوافزود که شش پسرودو دختر داشت، عبدالله و مسعود را در حادثه شاه شهید ازدست داد،اینک چهار پسرش مانده که یکی آن در خارج کشور به سر مى برد.

اين پدرکه گريه مجال صحبت کردن را به وى نمى داد،گفت که عبدالله ۲۳ساله محصل يکى ازپوهنتون های خصوصی بود ودرکنار آن درمکتب خصوصی احمد شاه ابدالی بحیث استاد ریاضی درس میداد.

محمد ظاهر که چشمان درد دیده اش را میفُشرد، افزود که عبدالله یک بچه بسیار خوب و اخلاقی بود، وقتی صبح از خانه می برآمد میگفتی که یک وزیر می برآید، همیشه میگفت دراین ملک زندگی نمیشود میخواست که خارج برود و تحصیلات خود را در آنجا ادامه دهد،پاسپورتش هم  آماده بود،اما نامراد شد.

وى این چند کلمه را بیان داشته در حالیکه دستمالش را از جیبش بیرون کرد ،چنان زار زار گریست که گویا همین حالا این حادثه رخ داده است .

پدر مسعود، درادامه با فروکش کردن بُغض گلویش گفت که سه روز قبل از آن انفجار، خاله اش وفات کرده بود، روز سه خاله اش بود، همراه با مسعود زیاد کارکردند هردوی شان همان شب آخربود که مهمان این دنیا بودند، دریک غوری نان خوردند، آخرین لقمه های نان را هم مشترکاً گرفتند بی خبر از اینکه فردا این ساعت برای ابد ازدنيا ميروند. 

این مرد که با صورت  چین وچروک خورده و دستان لرزان کنارعکس پسردومی اش مسعودرفت با دستان نم زده ازاشک برروی عکس دست کشیدوعلاوه نمود که این پسرش ۳۵ ساله بود ،دکان بوت فروشی داشت، موهیزيگانه نشانى مسعود ميباشد وپس ازمرگ وى پسردومى اش به دنيا آمد .

وی ميگويد که همان شب خونین ساعت یازده بجه،مسعود را دید که لبخند عجیبی بر لبانش نقش بسته بود، شاید ازشوخى هاى شيرينِ موهيز لذت می بُرد.

محمد ظاهرکه چشمش را به یک نکته زمین دوخته بودبا آه جگرسوزی گفت:((بی خبرازاینکه ساعت یک بجه شب باانفجار قوی یک بم،به کام مرگ ميرودوهمان لبخندش رابرایم دردنیابه یادگارباقی میگذارد .))

اين مرد،مانند ممثلی روی صحنه، لحظه مرگبار آن شب رابا حرکات دستان و چرخانیدن انگشتانش قصه میکرد، گویا درهمان صحنه قراردارد، جلو حرفهایش گرفته  نمى شد وادامه داد که بعد از صدای انفجار نفهمید که چگونه از جایش برخاست،هرچه میکرد دروازه را نمی یافت به سرو پیشانی خودش هم  شیشه اصابت کرده بود،اما  دردش رااحساس نمیکرد، شنوايی اش رااز دست داده بود،درهمان لحظه با روشنی گروپ موبایلش ،عبدالله را دیده بود که درزیر تخته سنگ دیوارافتاده و تنها سرش بیرون است.

وی که ازیاس زیاد هیجان زده شده بود، گفت که مسعودرامی بیند که دهن دروازه افتاده،زیرقول و گردنش همه شیشه خورده بود،هرقدر دادوفریاد میکرد،هیچکس صدایش را نمی شنيد زیرا هر کس درغم خود بود.

اين پدرگفت:(( سرعبدالله دیوارافتاده بود،تا شفاخانه زنده بود صدایش را می شنیدم که میگفت یک قورت او(آب)بتی .))

این مرد داغدیده گفت که نمیداند به کدام وسیله به شفاخانه ایمرجنسی انتقال داده شدند و هرکدام زیرتداوی قرار گرفتند.

وی افزود که دم صبح یک زنگ آمد، یک برادرخوانده اش ذبیح بود که با حالت افسرده برایش گفت که عبدالله  هم عمر خودرا به توداد.

محمدظاهر که هر لحظه ریش سفید و کوتاهش را نوازش میداد. افزود:(( از بالای بستر شفاخانه برخاستم  روی جایی را به گردم پیچیده دیوانه واراز شفاخانه برآمدم و در میان جمعی از مردم فریاد زنان گفتم مرا راه بدهید که میرم بچه هایم شهید شده.))

این پدرریش سفید ميگويد، وقتی جنازه های بی خبررا در خانه بردند مادر مسعود و عبدالله یک فریاد بلند زده به زمین افتادند و تا کنون شب و روزافسانه  بچه هایش را سر خود میخواند، گاهی میگرید و زمانی هم از درد زیاد نا خود آگاه میخندد .

پدرمسعود وعبدالله علاوه کرد: (( اگر مظاهره کردیم، اگرمراجعه کردیم ، هیچ کس غم ما را نخورد، رییس دولت آمد از ساحه دیدن کرد ،وعده احیای مجدد منطقه را داد،اما به جزیک خیمه ،یک بوری برنج پرمل که هنوز در خانه است  ودولک افغانی خون بهای بچه هایم دیگر کمکی با ما نشده.))

وى ميگويد که همین حالا در یک خانه دربگرامی، زمستان سردی را بدون مواد سوخت سپری میکنند، اگر بگوید که پول چوب را ندارند، باورنمی کنید.

محمد ظاهرکه چندبار بالای چوکی تنش را استوار کردو نگاهش رابه گونه اى با آن  شب خونین گره داد ، گفت که خانه هرافغان به یک ماتم سرا مبدل شده، اگراداره کرده نمی توانند بگذارند که مردم بروند.

این مرد درادامه سخنانش در حالیکه براشفتگی خویش رانتوانست کنترول کند،افزود: (( هیچ معلوم نیست که سرنوشت ما چه میشود؟ یک بم دیگرهم بیندازند که کل ما کشته شویم .))

وى دراخیر سخنانش خاطر نشان کردکه صدای شان به دولت نمیرسد دهها رسانه آمدند مصاحبه گرفتند، دولت وعده کرد،اما همه حرف ها دروغ بود،حتی خارجی ها آمده از ساحه عکاسی و فلمبرداری کردند اما  فایده نکرد و تاکنون که هفت ماه از آن حادثه خونين میگذرد خانه های شان همان آوار های خاک است وترميم نشده است.

خبرنگارپژواک برای اینکه ببیند آیا به راستی درساحه حادثه المناک شاه شهید کاری نشده راهی منطقه شد .

هرگوشه اى حکايت ازويرانى انفجار آن زمان راداشت،هیچکس نبودتنها  ا نبارهای خشت و سنگ بود که روی هم ریخته بودند وهر گوشه از این  ویرانی ها قصه ها و غصه های داشتند که بگوشها زمزمه میکرد .

مردی با اندام استخوانی ولاغر سیمای برآشفته خودش را نزدیک رسانید، تصور کرد که از جانب دولت آمده ام و با آنها کمک میکند .

عبدالحکیم مامای مسعود وعبدالله که در منطقه دکان پرزه فروشی داشت، گفت که از ۱۶ اسد تا کنون دولت هیچ کمکی با آنها  نکرده ،فقط یکصد هزار افغانى خون بهای هر جان باخته را داده است وحتی سوال نکرده که دراین فصل سرما  شما در کجا زندگی میکنید ؟

وى که لبان‎ خشکش را با آب دهنش ترمی ساخت، افزود: (( بعد از انفجارشاه شهيد، همه چیزم از بین رفت، کم است گدایی کنم، کسی سرمایه ازدستش رفت وکسی جای و جایدادش.))

ماماى مسعود با اندوه درونی که در سیمایش نقش بسته بود، علاوه نمود که بعد از انفجار شاه شهيد، پسر کلانش و دوبرادر زاده اش با سه سه هزار افغانی که به مشکل آن را به دست آورده بودند،فرار کردند،حالا نمیداند درکجا هستند،زنده اند یا مُرده ؟

وى ميگويد : ((من برای مخالفین میگویم دراین کشورمردم غریب قربانی اصلی جنگها اند، مقامات هیچ ضربه نمی بینند، چرا که آل و اولاد شان در خارج بسرمیبرند. دیگرجنگ را بس کنید  در اینجا مرمی شما به هدف نمی خورد، چند تا بیگناه بیچاره که نان خوردن خود را ندارند کشته میشوند. ))

اين درحالى است که حکومت، طالبان را مسوول رويداد شاه شهيد خوانده،اما طالبان مسووليت آن را به دوش نگرفته اند.

عبدالحکيم تاکید کرد: (( هرگاه  دولت همراه ما کمک نکند، وطن را ترک خواهيم کرد.))

وى با اندوه فراوان گفت که مسوولان امنيتى مردم را فريب داده و گفتند که مظاهره نکنید، حق تان را از رِییس جمهورمیگیرند ووقتى که مظاهره مسالمت آميزکردند،پوليس برآنها فير نمود که يک پسر محمد ظاهر ازناحيۀ پاى زخم برداشت.

 در مظاهره ١٩ اسد امسال،دهها تن از خانواده هاى قربانيان انفجار شاه شهيد، دراعتراض به اينکه دولت به خواست هاى شان رسيدگى نکرده؛ دست به تظاهرات زدند وبا برافراشتن خيمۀ تحصن بر روى سرک، جريان ترافيک را درساحۀ سياه سنگ قطع نموده بودند.

کميسيون حقوق بشر افغانستان نيز رويداد شاه شهيد را شديدا محکوم نموده  واز ارگانه اى امنيتى، مخالفان مسلح و زورمندان تقاضا کرده بود که از هدف قراردادن افراد ملکى ابا ورزند.

اعضا

You need to subscribe to view the full article. Please login or register a new account.

خبرهای مرتبط

همه امنیت و جرايم