# صداى قربانيان جنگ
شبرغان (پژواک،۱١دلو۹۴): شگوفه يکى از قربانيان جنگ که در طويلۀ حيوانات زندگى ميکند، ميگويد که گاهى مجبور به گدايى ميشود و برخى مردان، از وى تقاضاى نامشروع مينمايند، که اين وضعيت برايش خيلى تلخ و دردناک تمام ميشود.
اين خانم ٣٦ساله که باشندۀ اصلى منطقۀ شيرم هاى حومۀ مرکز ولايت سرپل است، شش ماه قبل پس ازآن به شهرشبرغان مرکز ولايت جوزجان پناه آورد که شوهرش، به اتهام جاسوسى به دولت توسط مخالفان مسلح کشته شد.
در روى طويله که اين خانم با دو پسرش زندگى ميکند، يک سطرنجى نازک و کهنه هموار بوده که از چند جا شاريده و پاره شده و آن را با تکه ها پيوند نموده است.
باوجودى که اين خانم بى سرپرست، ديوارهاى طويله را چونه کارى نموده؛ اما هنوزهم بوى فضلۀ حيوانى به مشام ميرسد.
شگوفه، کلکين هارا باکمپل هاى کهنه پوشانيده تا از ورود سرماى شديد جلوگيرى نمايد و با گذاشتن بالون گاز اتاق را گرم ميکند.
اين اتاق که قبلاً طويلۀ حيوانات بود، شش مترطول و سه مترعرض دارد و ماهانه ٧٠٠ افغانى کرايه مى پردازد.
شگوفه ميگويد که در منازل ديگران کالاشويى و پَخته تکانى ميکند و بعضاً روى ناچارى گدايى مينمايد.
اين خانم بى بضاعت، درحالى که گريه مجال صحبت کردن را برايش نمى داد، به آژانس خبرى پژواک گفت: "وختى که گدايى ميکنم، بعضى مردها از من تقاضاى نامشروع ميکنن."
وى افزود که اين گفتۀ مردم برايش بسيار تلخ ودردآور تمام ميشود، چند بار تصميم گرفت که خود و دوطفلش را بکشد؛ اما همسايگان وى را به صبر وشکيبايى فرا خوانده اند.
شگوفه گفت درست است که برخى خانم ها بى بضاعت اند؛ اما هيچگاه عزت وغرور خود را پامال نکرده و با متانت و دليرى و مجبورى کار ميکنند. وى افزود که يک لقمه نان حلال را براى خود و دو طفلش به دست مى آورد.
اين خانم با دو پسر ١٠و١٢ ساله اش زندگی مشقت بارى را پشت سر ميگذارد.
وى که روى پسرانش يونس و اميررا در دو کنارش نشسته بودند، بوسه ميکرد و گريه مى نمود، گفت که اگر برای خوردن صبح چیزی بیابند، برای چاشت چیزی نيست و اگر چاشت برای خوردن چیزی پیدا کنند، برای شب حيران هستند که چه کنند؟
شگوفه که از اضطراب میلرزید با صدای گرفته افزود: "یک بچیم بوت رنگ میکنه و دیگیش پلاستیک میفروشه."
يونس ١٢ساله گفت که چهار سال در سرپل، مکتب خوانده وحالابخاطر جنگ ازمنطقه با مادرش به شبرغان آمده و مجبور است که بوت رنگ کند و پول به دست بياورد.
اين طفل که روزانه بجاى بکس، کتاب وقلم ورفتن به مکتب؛ صندوقچۀ چوبى را که درآن چندبوتل رنگ وچند عدد برس بوت موجود است، کيلومترها باخود انتقال ميدهد و لکه هاى رنگ بوت درلباس وحتى دست هايش مشاهده ميگردد؛ افزود که ديگر مکتب رفته نمى تواند، آرزو دارد که جنگ ختم شود که اززندگى درطويله نجات يافته به خانه اصلى خود برگشته و مکتب را ازسر بگيرد و تعليم وتحصيل نمايد.
يونس که تبسم بر لبانش داشت و با لکنت زبان صحبت ميکرد، با ديد طفلانۀ خود گفت: "اگه مکتب بخانم ميخوايم که انجنير شوم."
وى علاوه نمود که اگر جنگ باشد و بزرگ شود، همينگونه بوت رنگ خواهد کرد و سرنوشتش برباد خواهد رفت.
اين دوپسر، لباس کهنه داشتند ومادر شان نيز لباس و چادر فرسوده برسرداشت.
شگوفه افزود که با هشتاد و یا يکصد افغانی که اولادهایش کار میکنند، به مشکل میشود چارۀ روزگار نمود، ولی از نهایت بی روزگاری به این مشکلات تن میدهد و جز اينکه در برابر مشقات وتنگدستى لبخند تلخ بزند، چارۀ ديگرى ندارد؛ زيرا به خاطر اطفالش ميخواهد که زنده بماند.
اين خانم بى سرپرست گفت که شش ماه قبل، شوهرش را مخالفان مسلح در منطقۀ شيرم هاى ولايت سرپل کشتند.
وى که باگوشۀ چادر، اشک هايش را پاک ميکرد، افزود که منطقۀ شيرم ها ازچند سال بدينسو ناآرام است ومردم قربانى جنگ شده اند؛ تعدادى ازافراد ملکى به اثر جنگ بين نيروهاى دولتى و طالبان، کشته شده وشمارى از منازل مسکونى تخريب گرديده است.
خانه شان بر اثرجنگ در شيرم ها تخريب شد که شوهرش آن را ترميم نمود؛ اما بعداز کشته شدن شوهر، مجبور شد که همان خانه را نيز ترک کند و اکنون در طويلۀ سابق حيوانات زندگى مى نمايد.
اين قربانى جنگ گفت که در یکی از شب های گرم تابستان، همه درخواب بودند که دروازه خانۀ شان کوبیده شد، شوهرش رفت و وقتى که دروازه را باز کرد، طالبان مسلح پشت دروازه بودند و شوهرش را با خود بردند.
شگوفه افزود که هرقدربه مسوولان محلى ومردم دادوفرياد کرد که شوهرش راپيدا کنند؛ اما نفعى نداشت. حدودیک هفته شوهرش لادرک بود تا آنکه جسدش يافت شد که طالبان وى را تيرباران نموده بودند.
اين مادرعلاوه کرد: "طالبا شوهرم را به نام جاسوس دولت کشتن، مگر پدر اولادايم دکاندار بود و با دولت هيچ سر وکار نداشت."
وى مدعى شد که پس ازچند روز، طالبان به سراغ خودش آمدند و میخواستند وى را باخود ببرند و به یکی از افراد شان نکاح کنند، که موسفیدان قریه پادرمیانی کردند وازطالبان خواستند که این زن، بیوه است و به او آزار واذیت نرسانند.
شگوفه گفت: "مه میفامم که اونها پشت مره ایلا نمیتن و پیدایم میکنن؛ ازهمی خاطر دریک منطقه شبرغان گمنام زندگی دارم."
این خانم افزود که زندگی آرام و بی سروصدا داشتند، شوهرش با دکاندارى، يک لقمه نان حلال مى آورد و مشکلی که بتواند پایه های زندگی آنها را لرزان سازد، ديده نمى شد؛ اما ناگهان چرخش روزگار آنها را برزمين کوبيد که ديگر به حال نيامده اند.
اين خانم درد ديده اضافه کرد که صرف دوماه قبل، کميسارى عالى ملل متحد درامور پناهندگانUNHCR سه سير برنج، يک بورى آرد و دوشک، کمپل و وسايل آشپزخانه برايش داده است و دیگر کسی از احوال آنها نپرسیده است .
شگوفه گفت که در این زمستان شديد، نمیداند که سرنوشت چه بازی های دیگری را برای آنها به ارمغان خواهد آورد. به زندگی با یاس و نا امیدی مینگرد و وى از سرنوشت دوپسرش نهايت نگران است.
وی علاوه کرد که اینها از درس و تعلیم بازمانده اند و اگر مساعدت نشود، آيندۀ اطفالش به باد خواهد رفت.
شگوفه از دولت خواست که شرايط مناسب زندگى را مهيا کند تا اولادهایش درس بخوانند و درآينده براى مادر بى سرپرست و جامعه مصدر خدمت گردند.
اين خانم بى سرپرست، دراخير گفت که ازشوهربرایش جای وجایداد، باغ وزمین مانده است؛ اماجرئت رفتن به خانۀ اصلى خودرا ندارد.
اعضاYou need to subscribe to view the full article. Please login or register a new account.










