رفتن به محتوا
سه‌شنبه ۱۷ نومبر ۲۰۲۶ · کابل ۲:۱۰ ب.ظ
دربارۀ ماتماس با ماورود
۱۴°صاف · ↑۱۴° ↓۰°کیفیت هوا: متوسط
اعضا

اطفال يک بيوۀ بې بضاعت از وى جوياى پدر مى شوند

· ۴ دقیقه مطالعه · ۸۴ بازدید

#صداى قربانيان جنگ

شهرخوست (پژواک، ١٩ دلو٩٤):  خانمى که در پى حملۀ انتحارى در ولايت خوست بيوه شده مى گويد که زندگى اش مملو از رنج است، کسى با وى کمک نمى کند و جهت دريافت يک لقمه نان براى اطفال خود، سرگردان است.

خانم ٣٥ سالۀ بيوه، در جريان مصاحبه  اختصاصى با آژانس خبرى پژواک، نامش را شکيلا عنوان نموده و گفت که اصلاً باشندۀ ولايت بغلان است و طى چند سال گذشته، در شهر خوست زندگى مى کند.

نامبرده گفت که شوهرش، ذريعۀ کراچى دستى اموال مردم را انتقال مى داد و زمانيکه فرصت دست مى داد، با مردم کار هم مى کرد.

شکيلا افزود که يک روز در شهر برنيروهاى امريکايى حمله انتحارى صورت گرفت؛ اما وى خبر نداشت که در اين حمله، شوهرش نيز جان باخته است.

اين حملۀ انتحارى که در برج جون سال ٢٠١٢ در شهر خوست بر گزمۀ پيادۀ نيروهاى امريکايى صورت گرفت، دست کم بيست فرد ملکى در آن جان باختند و ده ها تن ديگر مجروح شدند.

خانم شکيلا درمورد رويداد گفت: "شوهرم در همان جا بود، در مورد کشته شدنش متردد بودم؛ اما اطلاع کامل نداشتم، زمانيکه به شفاخانه رفتم، جسد شوهرم را ديدم، فرياد زدم، بر زمين افتادم و سپس بى حال شدم."

اين مادر بيوه در شرق شهرخوست، در دو اتاق کوچک یک منزل خامه، با خسر ريش سفيد و خشوى سرسفيدش  زندگى مى نمايد.

نامبرده به آژانس خبرى پژواک گفت زمانيکه شوهرش را از دست داده سرپرستى خُسر، خشو و پنج طفلش که از ٤- ١٢ سال سن دارند، به دوش وى است.

نامبرده گفت که طى چهار سال گذشته مصايب زيادی را متحمل شده، اندوه مرگ شوهرش، سرپرستى اطفال يتيمش و همچنان به سبب مشکلات اقتصادى، گاهى وضعيت روانى وى خوب نمى باشد.

شکيلا در مورد گريه کنان افزود: "اطفالم گاهگاه مى پرسند، که بابايم کجا است؟ چه وقت مى آيد؟ من خسرم را براى آنها نشان مى دهم  که اين پدر شما است؛ اما آنها مى گويند، نه اين پدر ما نيست."

گرچه شکيلا درحال حاضر، درمنزلش مصروف ساختن صنايع دستى است؛ اما گفت که به طور اوسط هر روز پنجاه کلدار را به دست مى آورد که دو نان را هم توسط آن پول خريده نمى تواند.

وى علاوه کرد: "گاهى چنين هم مى شود که ما بزرگان خانواده، پى هم چند وقت گرسنه مى باشيم و اطفال را توسط چيزى فريب مى دهيم؛ در فصل سرماى زمستان چوب نداريم، اطفال خس و خاشاک را جمع آورى مى کنند."

نامبرده گفت که بعد از کشته شدن شوهرش، دولت صدهزار افغانى برايش داد؛ اما بعد از آن تاکنون هيچ کس با وى کمک نکرده است تا مشکلات وى  رفع گردد.

وى علاوه کرد که چند بار از دولت و سره مياشت خواهان کمک شده؛ اما هر بار پاسخ منفى را دريافت کرده است.

نامبرده گفت: "به دولت که مراجعه مى کنم، مى گويد شما کمک دريافت نموده ايد، ما ديگر توان نداريم؛ ازسره مياشت نيز جواب منفى دريافت کردم، هيچ کس صداى ما راگوش نمى کند، به جز خداوند اميد را از همه بريده ام."

اين مادر بيوه با بیان اینکه زندگى اش با گذشت هر روز تلختر مى شود، از دولت و موسسات خيريه خواستار کمک مواد خوراکى اوليه گرديد.

وى گفت: "ما ديگر به کې دست دراز کنيم، همين دولت و موسسات خيريه اند که با ما کمک کرده مى توانند؛ اين مسووليت دولت است که از افراد غريب و بى بضاعتی چون ما دلجويى نمايد."

حبيب خُسر این بیوه که در جريان مصاحبه با آژانس خبرى پژواک، اشک در چشمانش حلقه بسته بود، با صداى گريه آلود گفت که از درد زياد، به چهره سنو و نواسه هاى خود ديده نمى تواند.

گوش هاى موصوف درست شنيده نمى تواند و سخنانی به صداى پايين را شنيده نمى تواند و زمانيکه سخن مى گويد، چنين به نظر مى رسد که به سبب سن زياد، از زور دل گپ مى زند.

 حبيب با صداى پايين گفت: "سوگند به خدا که چند روز نان نخورده ام و شوله ای  که از برنج لُک تيار مى شود، خود و اطفال را به آن فريب مى دهم."

نامبرده از دولت و ادارات کمک کننده خواست تا به صداى آنها گوش دهند و تا حد توان، با آنها مواد اوليه خوراکى را کمک نمايند.

اعضا

You need to subscribe to view the full article. Please login or register a new account.

خبرهای مرتبط

همه امنیت و جرايم