پيرزنى: يگانه نان آور خانه ما بىی گناه کشته شد

ايبک (پژواک، ٢ حوت ٩٤): پيرزنى که يگانه پسرش را در يک حملۀ انتحارى در سمنگان از دست داده است، از مشقت هاى زندگى شکايت دارد و نگران پيدا کردن لقمه نانى براى يتيمان پسرش می‌باشد.

اين خانم ٧٣ ساله که آيتاش نام دارد، با بيوۀ پسرش و سه نواسۀ خُردسال و يتيم او در قريۀ «چوغى» ايبک، مرکز ولايت سمنگان زندگى می‌کند.  

پسر جوان اين خانم که شاه محمود نام داشت، در حملۀ انتحارى صبح ٢٤ سرطان ١٣٩١ جان باخته است.

حملۀ انتحارى يادشده که زندگى خانواده آيتاش و ده ها خانواده ديگر را دگرگون و پر از درد و مشکلات ساخته است، در مراسم عروسى دختر احمدخان سمنگانى سابق عضو ولسى جرگه، مقابل هوتل«قصر الماس» در ايبک مرکز سمنگان انجام شد.

به اساس گزراش­ها در اين حمله، سى تن به شمول احمدخان سمنگانى و برخى مقام‌هاى دولتى و افراد ملکى کشته شدند و حدود شصت تن ديگر زخم برداشتند.

مسووليت اين حمله را کسى و گروهى بر عهده نگرفته است.

از اين رويداد، نزديک به چهار سال می‌گذرد؛ اما غم مرگ شاه محمود هنوز هم در قلب مادرش تازه است و به ياد او اشک می‌ريزد.

آيتاش، گفت که صبح بيست و چهارم سرطان ١٣٩١، آغاز بدبختى هاى خانواده او بود؛ زيرا يگانه پسر و نان آور فاميلش را از دست داد.

اين مادر درد ديده که خود نيز ده سال پيش بيوه شده است، افزود که پسرش بى­گناه بود و مزدورکارى می‌کرد تا براى خانواده اش يک لقمه نان حلال پيدا کند.

آيتاش، در هواى سرد زمستان با نواسه هايش(دو دختر يازده و هشت ساله و يک پسر پنج ساله) روى فرش کهنه پلاستيکى در صُفه حويلى نشسته بود تا او و نواسه هايش از گرمى آفتاب استفاده کنند؛ زيرا براى گرم کردن خانه مواد سوخت ندارند.

او که به لسان ازبکى صحبت می‌کرد، به آژانس خبرى پژواک گفت زمانى که از حملۀ انتحارى در مراسم عروسى دختر سمنگانى خبر شد، دويده، دويده به هوتلى رفت که در آن مراسم عروسى برگزار شده بود؛زيرا پسر او نيز به اين مراسم رفته بود.

اين مادر رنجديده افزود: «که رفتم جنازه ها را برده بودند، شفاخانه رفتم، گفتند که خانه برو، نمى­فهميدم که پسرم زنده است و يا شهيد شده، خانه که رفتم ديدم که جنازه پسرم در حويلى مانده است.»

او سخت می‌گريست و در حالى که بار، بار پسرش را ياد می‌کرد، از مشکلات زندگى خانواده اش حرف می‌زد.

آيتاش، با اشاره به سُفره غذاى صبح که جز نان خشک و آب سرد چيز ديگرى روى آن ديده نميشد و نواسه هايش گرد آن نشسته بودند، اشاره کرد و گفت: «این نان خشک را هم همسایه ما داده است.»

فرزندان يتيم شاه محمود، درحاليکه نان خشک را با آب نوش جان می‌کردند، مايوسانه به سوى مادرکلان شان می‌ديدند؛ اما چيزى نمى­گفتند؛ گويى مى­دانستند که مادر کلان سالخورده و غم ديده اش را کمکى کرده نمى­توانند و آنها نيز بايد به نان خشک همراه با آب صبر کنند؛ زيرا آرزوهاى کودکانۀ آنان با پيکر پدر شان زيرخاک شده است.

آنان، نه تنها غذاى لازم بل لباس مناسب زمستانى را نيز بر تن نداشتند و ناگزير بودند که سردى هوا را نيز تحمل کنند.

آيتاش نيز نگران نواسه هايش است و درحاليکه بار، بار به سوى آنها مى­ديد، گفت که نواسه هايش از نوازش پدر شان محروم شده و اين حالت، هر لحظه او را رنج می‌دهد.

وی گفت که خانه شخصى هم ندارند و حويلى که در آن زندگى می‌کنند، از شخص ديگرى است که در اختيار آنها قرار داده است.

خانم آيتاش که قامتش خم شده است، گفت: «درآسمان ستاره ندارم و در زمین بوریا، اگر مالک حویلی ما را ازحویلی خود بیرون کند، در کجا زندگی کنيم؟!»

 آيتاش گفت نمى­فهمد خانواده اش را ازکدام مدرک اعاشه کند؛ زيرا او کار کرده نمى­تواند و با کار کردن عروسش مشکلات اقتصادى آنها حل نمى­شود.  

وى افزود که خانم پسرش در خانه هاى مردم کالاشويى و پاک کارى می‌کند تا لقمه نانى براى خود و خانواده اش پيدا کند و نواسه هايش نيز در باغ هاى مردم هيزم جمع آورى می‌کنند تا از آن در پخت و پز و گرم کردن خانه استفاده کنند.  

او افزود: «بعضی وقتا که هیزم نداشته باشیم، کمی قوغ آتش را از همسایاى خود ميگريم؛ صندلی را گرم می­کنيم... مردم خيرانديش قريه، عشر محصولات زميناى شان را به ما ميتن.»

اين پير زن گفت که دولت به خانواده هر قربانى جنگ، يکصد هزار افغانى کمک می‌کند؛ اما آنها اين کمک را دريافت نکرده اند.

 وى افزودکه يک تن از بازماندگان احمدخان سمنگانى، براى انها ١٥ هزار افغانى داده است.

اما او افزود که رياست کار، امور اجتماعى، شهدا‌ و معلولين، امسال براى آنها ٦٠ هزار افغانى داده است.

آيتاش، از حکومت، موسسات خيريه و مردم متمول خواست تا آنها را «در بلند کردن بار سنگين زندگى» کمک کنند. 

وقتى از احمدفريد، نواسه حدود پنج ساله آيتاش پرسيدم که پدرش کجا است؟ گفت: «پدرم شهيد شده»

او بيشتر از اين صحبت نمى­کرد؛ اما خواهر هشت ساله اش نيلا گفت: «مه و خواهرم مکتب می­رویم، صنف اول هستيم، در آینده معلم مى­شيم.»

نيلا از مقام‌هاى حکومت خواست تا آنان را در رفع مشکلات شان به خصوص بى­سرپناهى کمک کند.    

برعلاوه اين خانواده، شمار زياد قربانيان جنگ در افغانستان، دچار مشکلات گوناگون هستند و نياز به کمک و دستگيرى دارند.

بر اساس یک گزارش تحقیقی که از سوی انستیتيوت مطالعات بین‌المللی دانشگاه براون امریکا تهیه شده، صد هزار نفر در جنگ افغانستان از سال ٢٠٠١ تا ٢٠١٤ کشته شده‌اند. به اساس گزارش ها هزاران فرد ملکى، شامل اين کشته شدگان می‌باشند.

دفتر معاونت سياسى ملل متحد در افغانستان، اعلام کرده است که از آغاز سال ٢٠٠٩ ميلادى تا ختم سال ٢٠١٥ بيش از ٢١ هزار فرد ملکى در افغانستان کشته شده و بيش از ٣٧ هزار تن ديگر آنان زخم برداشته اند.

قابل ذکر است که جنگ در افغانستان، از حدود سه دهه به اين طرف ادامه دارد. برخى گزارش ها حاکى است که در اين مدت، بيش از يک و نيم ميليون تن کشته شده اند.

اعضا

You need to subscribe to view the full article. Please login or register a new account.