هيچ دخترى در رسانه هاى ولايت غور کار نمى کند

فيروزکوه (پژواک، ١١حوت٩٤): با آنکه حضور دختران و خانم ها در رسانه هاى کشور چشمگيراست؛ اما نقش آنان درغور به تدريج کمرنگ شده، تاحدى که اکنون هيچ زن و دخترى در رسانه هاى اين ولايت کار نمى کند.

آزادی بیان و رسانه ها یکی از مهمترین دستورد های مهم حکومت دربیش از یک دهه اخیر در کشور بوده که افراد زیادی به شمول خانم ها علاقمند کار کردن در این نهاد ها گرديدند.

ولايت غور نيزدراين عرصه، پيشرفت نموده و پیش ازاین در رسانه ها تعدادى ازخانم ها حضور داشتند، ولی از سه سال بدينسو حضور آنها به صفر رسيده است.

سه سال پيش، یکتن ازطبقه اناث به عنوان مدیر فرستنده  وسه تن به حیث کارمند موقت در تلویزيون محلی دولتی، چهارتن به حیث نطاق و مديربرنامه ها دررادیوى خصوصى "عدالت"ودوتن در "ماهنامه ۲۱" به حیث عکاس وگزارشگر کار میکردند.

نقش آنها درتنوير اذهان زنان دربخش هاى اجتماعى، سياسى، اقتصادى و... موثر بود؛ اما حالا نبودطبقۀ اناث دررسانه ها، خلاى بزرگى را براى اطلاع رسانى و انعکاس مشکلات و خشونت ها دربرابر زنان ايجاد نموده است.

 اکنون سه نهاد انجمن یا اتحادیه خبرنگاری وسه رادیوى خصوصی به نام هاى "صدای عدالت"، "سرحد" و" فیروزکوه " فعاليت دارند که درآن درحدود ۴۰ خبرنگار وکارمند رسانه يی کار ميکنند؛ اما هیچ دختر یا زنی درآنها ديده نمى شود.

عبدالقدیر غفوری رئیس اتحادیه ملی ژورناليستان غور، با ابراز نگرانی ازاین حالت گفت که دیدگاه های نا پسندى که درجامعه به ارتباط حضور زنان درنهاد هاى دولتی وغیر دولتی وجود دارد وهمچنان عدم رضایت والدین، به این قضیه ازیکسو؛ و ازسويی هم تهدیداتى که علیه خبرنگاران زن درزمان حضور شان دررسانه های محلی وجود داشت، سبب گرديد که آنها به طورکلی ازکار در رسانه ها دست بردارند.

غفوری به آژانس خبرى پژواک گفت: "عدم حضور خانم ها در رسانه یک حق تلفی مطلق برای خانم ها است که از اینطریق برای شان وارد میشود. "

به گفته وی، حضور خانم ها در رسانه ها وسیله انتقال پیام صلح برای زنان درجامعه و کاهش خشونت های موجود میشود؛ اماتوجه نکردن دولت درقسمت رشد رسانه ها ونبود بودجه کافی برای شان، از عواملى بوده که حضور کارمندان به خصوص خانم ها را دررسانه ها کاهش میدهد.

یک خانم که در رسانه هاى غور کار کرده واکنون خانه نشین است ونخواست که اسمش ذکر شود، ترک وظیفه دلخواهش را برخاسته از دیدگاه های زشتى که درجامعه علیه وى وجود دارد، عنوان کرد.

وى گفت که برخورد نادرست همکارانش نیز یکی از دلایل ترک وظیفه  اش بوده است.

وى که در بخش خبرى يکى ازرسانه ها کار مينمود، گفت: "وقتى که در رسانه ها کار میکردم و از دفتر خارج میشدم، تمام مردم طرف مه نگاه میکردند وحتی دشنام های شان را نیز می شنیدم."

معصومه انوری ریيس امورزنان غور گفت باوجودى که رسانه ها نمادى ازآزادی بیان، صدای مردم وازجملۀ نهاد های ديموکراتیک است؛ اماهیچ خانم ودخترى دررسانه های محلی اين ولايت کار نمیکند، که قابل نگرانى است.

 وی گفت ضرورت است تا زنان درتمام رسانه ها خصوصاً رسانه های محلی بخش زنان کار نمایند تا بتوانند صدای زن مظلوم را به گوش مردم و دولت وجهانيان برسانند.

خانم انورى علاوه نمود: "وقتی یک زن خبرنگارباشد، بهتر میتواند مشکلات، درد، ظلم وخشونتى که علیه زن صورت ميگيرد، گزارش دهد؛ اين قشر دستاورد وفعالیت های زنان را نيز بهتر میتوانند انعکاس بدهند. "

رييس امورزنان غور گفت که بيشتر دختران غور که از مکاتب، دارالمعلمین و پوهنتون فارغ شده اند، بیکارهستند و زمینه کار برای شان مساعد نيست و حمایت از زنان غور وجود ندارد که درنهاد های دولتی وغیر دولتی کار نمایند .

وی دلیل نبود زنان ودختران در رسانه ها را موجودیت مشکلات فرهنگی واجتماعی جامعه، تهدیدات امنیتی وعدم احترام درمحیط کاری عنوان کرده، گفت: "وقتی یک زن درپرده تلویزيون یا رادیودیده میشود، یاصدای وی شنیده میشود، بسیارى ها برای وی وخانواده اش طعنه میزنند که درحقیقت این خفه کردن صدای زن است."

فخرالدین آریاپور رئیس اطلاعات وفرهنگ غور گفت که عدم حضورخانم ها، برگرفته ازعدم اراده خود آنها است.

وى علاوه نمود که رسانه ها درغورهم اکثریت شان کارمندان افتخاری دارند وحقوق برای شان نمی پردازند که نپرداختن حقوق برای شان نیز یکی از دلایل این مشکلات است.

گل پیدامنش، فعال حقوق زن درغور نیزعدم حضورخانم هادر رسانه هاراچالش بزرگ عنوان کرد و گفت که کمرنگ بودن و یا هم عدم حضور خانم ها در رسانه های محلی از يکطرف، و نابسامانی های جامعه از طرف ديگر، از دلايل عدم مقاومت زنان در برابر مشکلات بوده است.

به باور وی، زنان بیشتر آسوده طلب هستند و زحمت و مشکل را تحمل کرده نمی توانند؛ به همین منظور کار در رسانه ها هم نیاز به قدرى تحمل فشار دارد، که خانم ها از آن عاجز هستند.

درغور اکنون یک تلويزيون دولتی و سه رادیوى خصوصی و بالاتر از٢٠ رسانه چاپی وجود دارد که تعدادى از رسانه های چاپی، به دلیل نبود بودجه از فعالیت بازمانده اند.

شايان ذکر است که حضور دختران در رسانه ها به خصوص راديوهاى محلى، مختص به زنان در ولايت کندز، بعد از سقوط شهر کندز در ششم ميزان به دست طالبان، ناامنى و تهديدات امنيتى نيز کمرنگ شده است.  

 در گذشته ده ها دختر و زن در رسانه ها کار ميکردند؛ اما اکنون تعداد آنها به ويژه در راديوهاى محلى انگشت شمار است. 

اعضا

You need to subscribe to view the full article. Please login or register a new account.