میمنه (پژواک، ١٢حوت٩۴): طفل جنگزده اى که از طريق بولانى فروشى، مخارج خانوادۀ خود را تامين ميکند، ميگويد گاهی که بولانی هایش فروخته نمیشود و نمیتواند نان خشک بخرد و شب ها گرسنه می خوابند و مادرش تا صبح گريه ميکند.
صبغت الله صرف١٠بهار زندگى راپشت سرگذاشته؛ امامصايب و مشقات زندگى وى رابه شدت متاثر و غمگين ساخته است.
اين طفل که باشندۀ اصلى منطقه قرایی ولسوالی المار ولايت فاریاب است، دو سال قبل پس از آن با خانواده اش به ولسوالى قیصار بيجا گرديد که پدرش عبدالسلام، در جنگ با مخالفان مسلح کشته شد.
صبغت الله افزود که اطفال همسن وسال وى به مکتب ميروند و از ناز و نعمت پدر برخوردار اند؛ اما وى پدر ندارد و ازاين ناحيه رنج مى برد وبا وجود آن، مجبور است که با مشکلات روزگار دست وپنجه نرم کند و نفقۀ خانوادۀ شش عضوى اش را تامين نمايد.
وی با خانواده اش دراتاق مخروبه اى که ازسوى يک شخص، امانت داده شده، زندگی مى نمایند، سقف برندۀ اتاق چپه شده و برف و باران در داخل خانه میریزد. در خانۀ اين يتيم، موکيت کهنه ایرانی ديده ميشود که از چند قسمت پاره شده است.
صبغت الله در بازار قیصار بولانی فروشی میکند و روزانه ۱۰۰ الی ۱۵۰ بولانی میفروشد و از مفاد ناچیز آن مادر بيوه، سه خواهر و دوبرادر کوچک خود را امرار معیشت میکند.
اين طفل که پتنوس بولانی به دست داشت، با پیراهن فولادی رنگ چرکین و چپلک های پاره در بازار، گاه به اینسو و گاه به آنسوی جاده برای جلب توجه مشتری میگشت و صدا میکرد: "هله بولانی خور، هله بولانی های گرم داغ سبزی دار و کچالو دار بخريد!"
وى داستان زندگی اسفبار وتراژیدی خود وفاملیش راچنین حکايت کرد: "سه سال پیش پدرم ده جنگ با طالبا کشته شد، ده میدان خدا ماندیم، کسی به ما کمک نکد، ده خانه چیزی نداشتیم که بخوریم، مادرم ما ره ده قیصار آورد، به یک خانه امانت که صاحبش تُرکمن است مفت میشینیم."
صبغت الله درحالى که آب بينى خود را با گوشۀ آستين پاک ميکرد و به اثر سردى نوک بينى اش، سرخ شده بود، گفت وقتیکه مادرش بولانی پُخته میکند، در بازار میبرد، از مفاد آن هر شام، ١٠ قرص نان خشک میخرد و آن را با مادر، خواهر و برادرانش میخورند.
این پسر که هنگام صحبت، چهره اش مأیوس واشک در چشمانش حلقه زده بود، خیلی ناامید اززندگی افزود: «وختیکه ده بازار بولانی ره می برم، بسیاری وقت بچه ها آزارم ميتن، بولانی هایمه میخورن وپيسه نميتن، گاهی فروخته نمیتانم و بدون نان خشک به خانه ميرُم، گشنه خَو ميکنيم و تا صبح مادرم و خوارکايم گریان میکنن.»
وى علاقه دارد مانند سایر پسران مکتب برود و درس بخواند و ولسوال و یا رییس شود؛ اما اینکه پدرش را ازدست داده، برادرکلان ندارد، مسووليت روزگار به دوشش افتاده ومجبور شده است که از سواد محروم بماند.
اين يتيم، ازدولت خواست که برای خانواده اش سرپناه بدهد، مواد غذایی کمک نماید و زمینۀ ادامه مکتب را مساعد سازد.
صنم، مادرصبغت الله درحالیکه گريه کردن مجال صحبت رانمى داد و باچادراشک هایش راپاک می کرد، گفت که پس از یکسال از کشته شدن شوهرش، در کنار خُسر و خسربرۀ اندر زندگی کرد و روزگارش خراب شد؛ زیرا شوهر و نان آور خود را از دست داد.
وى افزود که شوهرش یک مرد غریب بود، در فصل تابستان گندم درَو میکرد ودر زمستان بوته میچید و میفروخت و نفقه زن و اولادهایش را تهیه می نمود؛ اما زمانیکه طالبان در منطقه حمله کردند، قوماندانان محلى وی را در جنگ فرستادند و کشته شد.
اين مادرغم ديده که يک طفلش را درآغوش داشت واطفال ديگر دراطرافش جمع بودند، گفت: "شوهرم از خود جایداد شخصی نداشت، یک حویلی میراثی بود که آن را برادر معتادش فروخت و ما به میدان مانديم و مجبور شدم که در قیصار، در خانه یک خیرخواه مهاجر شوم."
صنم علاوه کرد که نه پدر دارد ونه برادر که برایش کمک کند، فقط یگانه نان آور وامید زندگی اش، صبغت الله پسر کلانش است که با فروش بولانی حداقل نان خشک شان را فراهم مى سازد.
مادرصبغت الله که گريه اش دوامدارشده و هِک هِک ميکرد، گفت: "در یکماه روی گوشت، برنج و خوراک چربه نمی بینیم؛ و قتیکه صبغت الله بولانی هایش را فروخت، ازبازار نان خشک مياره به طفل خورد، نیم و به کلانش یک نان تقسیم مى کنيم و زیاد وقت ها بولانی فروخته نمیشه، گرسنه مى خوابیم که جز خداوند کسی از حال ما خبر نیس."
وی افزود که گلیم بافی رایاد دارد؛ اما کسی نیست که برای بافتن، گلیم بدهد وخودش هم توان خرید مواد و کارگاه گلیم بافی راندارد.
صنم علاوه نمودکه از آینده خود و اولادهایش خیلی نگران بوده و اگرمالکِ حویلی که فعلاً در آن سکونت دارند بیرونش کند، نمیداند به کجا رفته و چه خواهد کرد؟
صبغت الله گفت که دربهار امسال، رییس شورای مردمی قیصار از چگونگی احوال آنها برای یکتعداد از افراد و فرهنگیان تعریف کرده بود و آنها وى را به شهر میمنه خواستند.
آنها شش بوری آرد، پنج بوری برنج، چهار قُطی روغن، دوبوری گندم، مقدارچای و بوره و ۳۲ هزار افغانی پول نقد به وى کمک کردند و وى را درمکتب شامل ساختند؛ اما وقتیکه این کمک ها تمام شد ناگزير گرديد که دوباره بولانی فروشی کند و مکتب را ترک نماید.
احمد فرهاد قیصاری رییس شورای مردمی قیصار، در مورد وضعیت زندگی صبغت الله و خانواده اش گفت که روز بارانی بود، طفل خُردسالی در دستش پتنوس پراز بولانی درمقابل یک دکان زار زار میگریست و میگفت که امشب بولانی ها فروخته نشد و خواهر و برادرانش چه بخورند؟
وى گفت: "با دیدن این حالت صبغت الله، چند قرص نان برایش خریدم و داستان زندگیش را برای چند تن از اهل مطبوعات و فرهنگیان فاریاب مطرح نمودم که آنها یک مقدار مواد خوراکی و پول نقد را از میمنه جمع نموده ارسال کردند و برایم توصیه نمودند که این طفل را در مکتب شامل نمایم."
قيصارى افزود که بنابر توصیه کمک کننده ها، صبغت الله راشامل لیسه نادم قیصاری نمود و برایش قرطاسيه وکتاب کمک شد وبا علاقمندی تمام به مکتب میرفت وتمام استادان و شاگردان لیسه وی را دوست داشتند؛ اما به تازگی خبر شد که فقر وتنگدستی اجازه نداده تا صبغت الله به درس وتعلیمش ادامه دهد.
رییس شورای مردمی قیصار انتقاد نمود که روش دولت مبنی برکمک و توزیع مساعدت ها برای افراد مستحق و بیجاشده، ناعادلانه است و تمام کمکها به کام زورمندان و قدرتمندان فرورفته و افراد غريب و بيچاره اى چون صغبت الله با خانواده اش ازآن محروم مانده اند.
اعضاYou need to subscribe to view the full article. Please login or register a new account.









