رفتن به محتوا
سه‌شنبه ۱۷ نومبر ۲۰۲۶ · کابل ۱:۵۲ ب.ظ
دربارۀ ماتماس با ماورود
۱۴°صاف · ↑۱۴° ↓۰°کیفیت هوا: متوسط
اعضا

بهاره: پس از کشته شدن شوهرم براى آيندۀ اولادهايم نگرانم

· ۵ دقیقه مطالعه · ۱۰۵ بازدید

کندز (پژواک،٩ثور ٩٥): بهاره؛ خانمى که شوهرش را در جنگهاى اخير کندز از دست داده مى گويد که پس از کشته شدن شوهرش، باوضعيت بد اقتصادى روبرو بوده و مجبور گرديده تا خودش کار کند و مصارف خانواده اش را فراهم سازد.

اين خانم که ٤٠ سال عمر دارد و در ناحيه دوم شهر کندز، در يک خانه کرايى زندگى مى کند گفت که شوهر ٤٥ ساله اش (سيدجان) در شهر کندز رهنمای معاملات داشت و يگانه نان آور خانواده بود که در رويداد سقوط کندز کشته شد.

درششم ميزان سال ١٣٩٤ در پی حمله طالبان بالای شهر کندز، اين شهر به دست طالبان سقوط کرد و حدود ١٤ روز جنگ شديد در کوچه و جاده هاى اين شهر ادامه داشت تا بالاخره نيروهاى امنيتى توانستندکه اين شهر را دوباره تصرف کنند.

در جريان اين درگيرى ها بيش از ٣٠٠ تن از شهروندان مُلکى شهر کندز کشته شدند و تعدادى هم مجروح گرديدند.

بهاره که يکى از بازماندگان قربانيان اين رويداد است افزود که در چهارمين روز جنگ، زمانی که درگيری ‌ها در کوچه ‌های شهر کندز جريان داشت و مردم از خانه هاى شان بيرون شده نمی ‌توانستند، آنان درخانه نان نداشتند و از شدت گرسنگی اعضاى خانواده؛ شوهرش مجبور شد برای پيدا کردن لقمه نانی از خانه بيرون شود.

وى درحاليکه حکايت اين رويداد برايش سخت تمام می ‌شد و اشک می‌ريخت گفت: "صبح وقت شوهرم بخاطر آوردن نان رفته بود، شما ميدانيد که در ١٠ ميزان وضعيت امنيتی در کندز خوب نبود، شوهرم  بخاطر خريدن نان، ناگزير به بندرامام صاحب که صرفاً يک نانوايى باز بود رفته، که در همين وقت جنگ بين نيروهای امنيتی ومخالفين مسلح شروع ميشود و شوهرم زخمی ميشود."

وى که اشک هايش را با نوک چادرش زود زود پاک ميکرد و گريه بيشتر مجال صحبت کردن برايش نميدادگفت که ساعت ٩ صبح اقارب نزديک شان، شوهرش را به شفاخانه انتقال دادند؛ اما درآنجا درمانش نشد و از آنجا  به شفاخانه اردوى ملی انتقال گرديد و نزديکى شام همان روز بود که شوهرش جان داد.

بهاره که ٢ دختر و يک پسر١٠ تا ١٨ساله دارد گفت که پس از مرگ شوهرش مجبور گرديد تا خودش کار کند و مصارف خانواده اش را فراهم سازد و اکنون دريکى از رسانه هاى محلى کندز، صفاکاراست؛ اما پول ناچيزى به دست مى آوردکه حتى نيازمندى ابتدايى خود و فرزندانش را برآورده ساخته نمى تواند.

او افزود که با وضعيت بد اقتصادى روبرواست؛ با آنکه دولت برای شماری از خانواده های قربانى جنگ هاى اخير کندز پول کمک کرده؛ اما او تا هنوز از اين کمک مستفيدنشده است.

محمد سيد برادر شوهر بهاره گفت که برادرش وضعيت اقتصادی خوب نداشت و پس از کشته شدن وی، مسووليت خانواده به دوش خانم برادرش "بهاره" قرار گرفته و و ضعيت شان بدتر شده است.

وى افزود: "وضعيت اقتصادی خودم هم خوب نيست که بتوانم به خانم و فرزندان برادرم کمک کنم، ميدانم که فاميل برادرم در وضعيت خراب قرار دارد، دولت هم براى شان کمک نکرده، اميد ما هم از دولت خلاص شده؛ بخاطريکه دولت به خودش چيزی کرده نميتواند چه برسد که برای خانواده های قربانيان کمک کند."

اين درحالی است که ميرآقا اعتبار رييس اداره مبارزه با حوادث در کندز گفت که دولت برای خانواده های کشته شدگان رويداد اخير کندز، ٥٠ هزار افغانى مساعدت کرده؛ اما وى تاييد کرد که اين کمک، به تمام خانواده هاى قربانيان توزيع نگرديده است.

به گفته اعتبار، قراربود برای خانواده هايی که از اين کمک مستفيد نشده بودند، يکی از موسسات کمک رسان، مساعدت نمايد؛ اما اين موسسه نيز به وعدۀ خود عمل نکرد و شماری از خانواده های قربانيان محروم باقی ماندند.

اين تنها بهاره نيست که با از دست دادن شوهرش در جنگ کندز، با مشکلات دست و گريبان بوده و از آيندۀ نا معلوم نگران است، بلکه درنتيجه اين جنگ ده‌ها خانواده ديگر با سرنوشت مشابه بهاره و حتا بدتر از آن روبرو شده اند.

خديجه زن جوان ديگری است که او نيز شوهرش را در اين جنگ از دست داده و اکنون يگانه سرپرست خانواده اش است؛ اوسه پسر و يک دختر دارد، که فرزند کلانش دختر ١٢ساله است.

خديجه که از کمک های دولت و موسسات نيز مستفيد شده است مى گويد که وضعيت اقتصادى اش بهتر نيست، نه خودش کارکردن بلد است و نه فرزندانش قادر به کارکردن هستند و اکنون با مشکلات فراوان زندگی را به پيش می برند.

 خديجه به پژواک گفت: "يک مقدار کمک هايی را که دولت و موسسات به ما کده بودن، تا حالی با آن گذاره کديم؛ اما بعدازاين نميدانم که چه خواهد شد! پيسه مکتب اولادايم، نان، لباس و همه چيز را از کجا کنم؟ شوهرم کار ميکد و ما از هيچ چيز خبر نبوديم؛ اما يک دفعه ای مصيبت کلان آمد، غم يتيم شدن اولادايم از يکسو و بيکاری و بی چاره گی از طرف ديگه؛ خدا خودش رحم کنه."

شش ميزان سال گذشته (سقوط کندز) به عنوان يک رويداد تلخ در ذهن و روان مردم کندز باقی مانده است، اکنون که بيش از هفت ماه از اين رويداد می‌گذرد؛ اما هنوز هم باشندگان کندز نتوانسته اند خاطره های خونين اين رويداد را فراموش کنند؛ بخصوص خانواده های قربانيان اين جنگ، شايد بار مصيبت اين رويداد را تا سالهای سال به دوش بکشند.

خانوداه‌های قربانيان ٦ ميزان کندز، از وضعيت بد اقتصادی شان شکايت کرده مى گويند تا کنون کمک‌های لازم که بتواند امکانات زندگی شان را فراهم و آيندۀ فرزندان شان را تضمين کند، به آنها صورت نگرفته است و بيشتر اين خانواده ها که نان آوران اصلی شان را در اين جنگ از دست داده اند، اکنون در فقر و بيچاره‌گی به سر می برند و از آيندۀ خود و خانواده‌های شان نگران اند.

اعضا

You need to subscribe to view the full article. Please login or register a new account.

خبرهای مرتبط

همه امنیت و جرايم