کابل (پژواک،٣ اسد ٩٥): قربانيان دو رويداد بزرگ در ولسوالى هاى يحيى خيل و ارگون ولايت پکتيکا از طرف هاى درگير جنگ مى خواهند تا از جنگ دست کشيده و راه صلح را اختيار کنند.
حدود دو سال پيش در ولسوالى ارگون ولايت پکتيکا در ماه مبارک رمضان، انفجار موتربم صورت گرفت که در پى آن ١٠٧ فرد عادى کشته و شمارى زياد زخمى شدند.
در اين رويداد، ضمن شمارى زياد افراد ديگر، چهار فرزند اکبرخان دکاندار نيز کشته شدند.
اکبرخان به پژواک گفت: "من در بازار ارگون دکان تاير فروشى داشتم و چهار پسرم در دکان کار مى کرد."
به گفتۀ موصوف، در پى رويداد متذکره هر چهار پسرش کشته شدند که دو تن آنان متاهل و دو تن ديگرشان مجرد بودند.
قرار معلومات اکبرخان، از پسران کشته شده اش دو خانم و پنج اولاد به جا مانده اند.
نامبرده گريه کنان گفت: "چهار پسرم کشته شد، خانه ام ويران شد، نواسه هايم يتيم شدند، گليم غم در خانه ام گسترده شد؛ هر روز در منزل ام اندوه است."
نامبرده يک خاطرۀ تلخش را چنين اظهار داشت: "دو روز بعد از رويداد، خانمم برخاست و مرا براى سحرى بيدار کرد؛ اما زمانيکه ديد که پسرانش نيست، گفت که پيش از اين پسرانم را براى سحرى بيدار مى کردم، اکنون کې را بيدار کنم، با اين سخن همۀ ما خيلى گريه کرديم."
اين پدر داغديده گفت که بعد از آن روز، در ماه مبارک رمضان هيچ عضو خانواده اش غذاى سحرى را تناول نکرده اند.
اکبرخان از همه طرف هاى درگير در جنگ افغانستان خواست تا ديگر از جنگ دست بکشند و راه صلح را انتخاب کنند.
حيدرخان يکتن از باشندگان ديگر اين ولسوالى، به پژواک گفت که در حملۀ ارگون، پنج عضو خانواده اش را از دست داده است.
وى گفت: "در حملۀ نامردانۀ ارگون؛ يک پسرم، دو نواسه ام و دو برادرزاده ام شهيد شدند."
موصوف افزود که افراد کشته شده خانواده اش همه جوان بودند، هيچگاه آنها را فراموش نخواهد کرد.
حيدرخان گفت: "در رويداد ارگون، هر خانواده چهار و پنج تن را قربانى داد و هيچ کس تاکنون از غم و ماتم فرزندان خود فارغ نشده است."
نامبرده گفت که طرف هاى درگير در جنگ، بايد به اشارۀ بيگانگان هموطنان خود را قتل نکنند و زودتر راه صلح را اختيار نمايند.
همچنان در برج ميزان سال ١٣٩٣ در ولسوالى يحيى خيل ولايت پکتيکا، در ميدان واليبال انفجار به وقوع پيوست .
دراين حمله ٦٤ تن کشته شده و ٩٠ تن ديگر زخمى شدند که اکثر قربانيان رويداد نوجوانان بودند.
به نام زرو يکتن از مادرانى که در اين رويداد يگانه پسر و شوهرش را از دست داده، به پژواک گفت: "مرگ دو تن يادشده، مرا به حالتى رسانده که اکنون من نيز از خداوند (ج) مرگ مى خواهم."
زرو، با مشکلات شديد مواجه است و برا ى به دست آوردن يک لقمه نان، دروازه به دروازه خير طلب مى کند.
نامبرده گفت: "هر صبح ميروم و تا شام در کنار قبرهاى پسر و شوهرم مى نشينم، شام که بر ميگردم گاهى در منزل يکتن و گاهى هم در منزل ديگر مى روم و برايم يک لقمه نان پيدا مى کنم و شب به منزلم ميروم."
به گفتۀ زرو، بعد از رويداد متذکره دروازۀ منزلش بسته شده و رفتن به آن، برايش لذت بخش نيست.
زرو نيز ازطرفهاى درگير در جنگ خواست که جنگ را متوقف سازند و مادران را داغديده نکنند.
حاجى جانان يکتن از سران قومى ولسوالى يحيى خيل، به پژواک گفت که رويداد متذکره، اکثر افراد اين ولسوالى را متاثر ساخته است.
نامبرده افزود که برخى حلقات مشخص به اشارۀ ديگران، ميدان جنگ را در کشور گرم نگهداشته و هر روز، از افغانهاى بى گناه قربانى مى گيرد.
موصوف افزود: "ديگر بايد از جنگ دست بکشند، به تحريک ديگران برادران تان را نکشيد؛ طوريکه مى گويد زندگى زيباست، پس بياييد که زندگى را زيبا بسازيم."
خانواده هاى قربانيان هر دو رويداد مى گویند که حکومت در اوايل، از کمک هاى بيشتر وعده سپرد؛ اما بعداً آن را عملى نکرد.
به اساس معلومات آنان، چند روز پس از رويداد حکومت براى خانوادۀ هر فرد کشته شده ١٠٠ هزار افغانى و با هر مجروح ٥٠ هزار افغانى کمک نمود؛ اما بعد از آن هيچ از آنها دلجويى نکرد.
اما الياس وحدت والى پکتيکا به پژواک گفت که روز گذشته، با باشندگان ولسوالى هاى يحيى خيل و ارگون ملاقات کرده است.
نامبرده افزود که به تمام مشکلات خانواده هاى قربانيان گوش فراه داده و به زودى با رييس جمهور و مسوولين ديگر حکومتى، آن را در ميان خواهد گذاشت.
وحدت، بدون ارايۀ جزئيات بيشتر گفت که با مردم يک مقدار کمک صورت گرفته است و بر اساس يک پلان منظم، کمک هاى ديگر نيز با آنان صورت خواهد گرفت.
به اساس معلومات مسوولين پکتيکا، در پيوند با هردو رويداد متذکره تاکنون کسى بازداشت نشده است.
مسووليت هر دو رويداد متذکره را کدام گروهى به دوش نگرفته است.
ساکنين يحيى خيل مى گويند که بيشتر قربانيان رويداد، در جوار ميدان واليبال دفن شده اند و بر قبرهاى آنان، بيرق هاى سه رنگ افغانستان و پارچه هاى ديگر در حال اهتزازاند.
به گفتۀ باشندگان، محل رويداد اکنون به نام ميدان بازى ها نه، بلکه به نام قبرستان افراد کشته شده ياد مى شود، که هر روز ده ها تن به آنجا رفته و دست به دعا بلند مى کنند.
اعضاYou need to subscribe to view the full article. Please login or register a new account.










