برخى بيوه هاى قربانيان جنگ در فراه مجبور به گدايى شده اند

شهرفراه (پژواک،١٩ اسد ٩٥): وضعيت زنان بيوه در فراه که شوهر شان را در جنگ از دست داده اند نگران کننده است؛ زيرا شماری از آنها به دليل فقر به گدايى رو آورده اند.

شمار دقيق بيوه ها در اين ولايت مشخص نيست؛ اما برخى منابع، تعداد آنها را هزاران تن تخمين مى کنند و افزايش بيوه ها در اين ولايت را بحران اجتماعى دانسته خواهان ختم جنگ و انسان کشى مى باشند.

گداهاى زن در مناطق مختلف شهر چون جاده ها، مساجد و ديگر اماکن فراه ديده مى شوند. برخى شهريان فراه مى گويند که شمار زياد اين گداهاى زن، خانم هايى هستند که سرپرستان شان را در جنگ هاى سه دهه اخير به خصوص جنگ هاى حدود ١٤ سال گذشته، از دست داده اند.

راضیه ٢٨ ساله يک تن از اين گداها است.

 او که باشنده اصلى قريه کنسک مرکز فراه است، حين تگدى در چهارراهى شهداى شهر فراه، به آژانس خبرى پژواک گفت که شوهرش دهقان بود و سه سال قبل در جنگ ميان نيروهاى دولتى و مخالفين مسلح دولت، از اثر اصابت راکت بر منزل آنها در کنسک کشته شد. وى افزود که خسرش نيز در اين رويداد جان باخته است.

به گفته راضيه، دو برادر شوهر او تا يک سال بعد از اين رويداد، از وى و چهار کودک او سرپرستى مى کرد.

اما او افزود: «بعدش، ایور بزرگم گفت که یا باید با من ازدواج کنی و یا از خانه بیرون شوی. من هم دوست نداشتم که با او ازدواج کنم؛ بالاخره مجبور شدم که با پسر١٣ ساله ام و دو دختر کوچکترم، به باغپل شهر فراه بیایيم و در اینجا در یک خانۀ خرابه که از اقارب مان است، زندگی کنيم.»

راضيه گفت که اکنون براى پيدا کردن نفقه به اولادهاپش مجبور به گدايى شده است.

اين زن بيوه افزود که اولادهاى او نيز براى پيدا کردن لقمه نانى در ميان کثافات شهر، کارتن و پلاستيک جمع آورى مى کنند و با مشکل زندگى شان را پيش مى برند.

او گفت: «زياد دلم مى خواهد که فرزندانم به مکتب بروند؛ اما تنها به گدایی من چیزی جور نمیشه، مردم کمک نمی کنند و اگر فرزندانم کار نکنند و مکتب بخوانند، پس ما چه بخوریم.»

گل پری ٣٢ ساله باشنده اصلى قریه خشکابه ولسوالی خاکسفید فراه، خانم ديگرى است که شوهرش را در جنگ از دست داده و اکنون در شهر فراه مجبور به گدايى شده است.

اين خانم گفت که همراه با چهار دختر خردسال و یک پسر نوجوانش در مقابل عیدگاه شهر فراه، زیر یک خیمه زندگی می کند.

او درحاليکه همراه با دو دخترش مصروف گدايى در چهارراهى شاروالى شهر فراه بود، گفت: «خانوادۀ ما اکثر شان طالب بودند، شوهرم نیز به همراه طالبان بود، دو سال قبل شوهرم در جنگ قریۀ شیوان ولسوالی بالابلوک شهید شد.»

گل پرى گفت که بعد از کشته شدن شوهرش، یک سال را در خانواده خسرش سپرى کرد؛ اما بعد از آن که دو برادر شوهرش نيز در جنگ در ولسوالى پشترود کشته شدند، مجبور شد که با فرزندان خود به شهر فراه بيايد و گدايى کند.

او علاوه کرد که خسرش پیر است، کار کرده نمی تواند و مردم هم از بس که در قریه خشکابه بیوه ها زیاد شده، با فاميل او کمک نکرده اند.  او افزود که خسرش در خشکابه زندگى مى کند.

اين خانم بيوه، تعداد بيوه ها در خشکابه را مشخص نکرد و گفت: «با وجود اینکه خیلی می شرمم و غیرتم نمی پذیرد، ولی مجبورم که گدایی بکنم؛ اگر گدایی نکنم چه کار بکنم، اولادهايم را کی نان می دهد.»

وی افزود: «من اطفالم را به این خاطر با خود به گدایی می برم که دل مردم بسوزد و کمک بکنند.»

شرف الدین اشرفی باشنده قریه خوست ولسوالی خاکسفید فراه گفت شمار زيادى خانم هاى بيوه در اين ولايت که در جنگ ها به خصوص در بيش از يک دهۀ اخير سرپرستان شان را از دست داده اند، در حالت بد زندگى مى کنند و برخى آنها به گدايى مجبور شده اند.

وى افزود که تنها در قريه خوست که ٢٥٠٠ خانواده دارد، حدود ٥٠٠ زن بيوه وجود دارد که شوهران شان را در جنگ ها از دست داده اند.

به گفته او بیشتر این بیوه ها، از طالبان مسلح هستند و شماری هم از پولیس که در جنگ ها کشته شده اند.

اشرفی گفت: «جنگ های خانمانسوز، از مردم بیچاره قربانی می گیرد و هر روز زن بیوه می شود و اطفالی یتیم ميگردند.»

به گفته او، به دليل اينکه تعداد بيوه ها و کودکان يتيم در اين قريه زياد شده، اقارب شان هم نمى توانند به مشکلات آنها رسيدگى کنند.

وی علاوه کرد که شمار زیادى از این بیوه ها به همراه اطفال شان، بخاطر پیدا کردن یک لقمه نان به شهر فراه آمده و بيشتر شان در گوشه و کنار اين شهر، در خیمه ها زندگی می کنند.

موصوف افزود که شمارى از اين خانم ها مجبور به گدايى شده و اطفال شان بخاطر پیدا کردن نان، کارتن ها را از جاده هاى شهر جمع آوری می کنند و می فروشند.

به گفته اشرفى، فرزندان اکثر این فامیل ها از درس و تعلیم دور مانده اند.

عدم توجه به مشکلات بيوه ها

شاه گل سدید سرپرست ریاست امور زنان فراه، از افزایش شمار زنان و خانواده های بی سرپرست که در اثر جنگ ها، مرد خانوادۀ شان را از دست داده اند، ابراز نگرانی کرد.

به گفته او آمار دقيق زنان بيوه در فراه وجود ندارد؛ اما احتمال دارد که هزاران زن بيوه در اين ولايت وجود داشته باشند، که شوهران شان يا افراد ملکى و يا هم در صفوف نيروهاى دولتى و مخالفين مسلح دولت بوده و در جنگ کشته شده اند.

وی گفت: «اکثر این زنان خود شان سرپرست فامیل های شان هستند و به دلیل عدم حمایت دولت و اقارب شان، با مشکلات زیاد از جمله فقر مواجه هستند.»

بریالی غفاری رییس مجمع نهادهای جامعه مدنی فراه گفت که شمار زیادى خانم های بیوه در ولسوالی هاى ناامن چون خاکسفید، بالابلوک، پشترود، گلستان و بکواه می باشند.

او افزود که تنها در قریه برنگک ولسوالی پشترود، بیش از صد بیوه وجود دارد که شوهران شان را در جنگ ها از دست داده اند.

به گفته او با وجودی که بی سرپرستی و وضعیت ناگوار زندگی بیوه زنان و اطفال شان، یکی از چالش های عمدۀ جامعه است، ولی این معضل مورد توجه دولت و موسسات خیریه قرار نگرفته است.

موصوف گفت که دولت به مشکلات بیوه های مخالفين مسلح دولت که در مناطق ناامن به سر می برند، هیچ نوع توجه نکرده و حتى به بیوه های نیروهای دولتى و افراد ملکى نیز توجه لازم نشده است.

وی افزود که صدها بیوۀ نیروهای امنیتی، تنها در شهر فراه در بدترین حالت به سر می برند و دچار مشکلات سخت اقتصادى مى باشند.

بحران اجتماعى

اسدالله نایبی آگاه امور اجتماعی در فراه نیز افزایش روزافزون زنان بیوه و بی سرپرست و کودکان يتيم را یک بحران جدی اجتماعی خواند.

او افزايش روزافزون زنان بيوه و کودکان يتيم را «دردهاى پنهان جامعه» دانسته و گفت که بايد به اين قشر جامعه توجه جدى و لازم شود؛ زيرا در صورت عدم توجه به اين معضل، در درازمدت عواقب بسیار خطرناکی در پی خواهد داشت.

او ضمن ابراز نگرانى از ادامه جنگ و پيامدهاى ناگوار آن، چون بر جا ماندن بيوه ها و يتيمان، مجبور شدن اين قشر به گدايى و بازماندن کودکان آن ها از مکتب و غيره افزود: «جامعه از درون در حال پوسیدن است و کسی آنرا نمی بیند و یا به آن اهمیت نمی دهند. برای جلوگیری از این روند منفی، در قدم اول باید تلاش برای ختم جنگ و انسان کشی صورت گيرد.»

وی گفت که علماء باید در باره صله رحم و اهمیت سرپرستی یتیمان و بیوه زنان تبلیغ بکنند و دولت باید در قدم نخست، آمار دقيق زنان بيوه و کودکان را دريافت و به اساس آن، برنامه هايی جهت حمایت از خانواده های بی سرپرست را روی دست گیرد.

عبدالقيوم لعلى آمر بخش شهدا و معلولين رياست کار، امور اجتماعى، شهدا و معلولين فراه گفت که شمار زنان بيوه و کودکان يتيم در اين ولايت مشخص نيست؛ اما مشکلات در اين بخش وجود دارد.

به گفته او از سال ١٣٨٩ به اين طرف، ١٧٤٧ خانوادۀ قربانيان ملکى جنگ و ٥١٤ خانوادۀ قربانيان نيروهاى دولتى در فراه ثبت شده است.

موصوف گفت که رياست يادشده، ماهوار براى هر خانواده قربانيان ملکى، پنج هزار افغانى و براى خانواده هر سرباز کشته شده نيروهاى پوليس و امنيت ملى، ۸۲۵۰ افغانى معاش مى دهد.

وى گفت که اين رياست، معاش صاحب منصبان کشته شدۀ پوليس و امنيت ملى را که متفاوت مى باشد، به خانواده هاى آنها مى دهد و معاش با امتيازات قربانيان اردوى ملى، از سوى وزارت دفاع پرداخت مى شود.

عبدالقيوم لعلى نيز از نبود امکانات بيشتر در اين رياست براى خانواده هاى قربانيان و زنان بيوه شکايت نموده گفت که در مورد کمک با خانواده هاى مخالفين مسلح دولت که در جنگ کشته شده، بى تفاوتى مى شود.

همچنان موصوف افزود که پنج هزار افغانى معاش خانواده هاى قربانيان ملکى نيز کفايت نيازمندى هاى آنها را نمى کند و در فراه، کدام موسسه غير دولتى نيز وجود ندارد که با خانم هاى بيوه و بى سرپرست کمک کند.

اما يک منبع وزارت دفاع که نخواست نامش ذکر شود، گفت که با خانواده هاى قربانيان اردوى ملى، اصل معاش فرد کشته شده، يک نمره زمين، دوصد هزار افغانى براى اعمار منزل و مقدارى پول به اندازه معاش يک سالۀ شخص کشته شده به نام اکراميه به خانواده هاى قربانيان اردو داده مى شود.

به اساس آمار وزارت کار و امور اجتماعى، ۵۰۰ هزار بیوه در سراسر افغانستان وجود دارند که همۀ آنها تقریبا زیر خط فقر زندگی می‌کنند.

برخى گزارش ها مى رساند که دولت تنها ۳۰ درصد بيوه ها را حمایت غیرمستقیم می‌کند که آن هم کافی نیست و کار گسترده تر می‌طلبد.

اعضا

You need to subscribe to view the full article. Please login or register a new account.