پل علم (پژواک، ٢٩ ميزان ٩٦): اکثريت باشندگان لوگر مى گويند که خدمات صحى در اين ولايت ضعيف است و مجبور ميشوند که مريضان خود را جهت تداوى به کابل و ولايات ديگر انتقال دهند.
از سویى هم مقامات بخش صحى مى گويند که نفوس شمارى نادرست ادارۀ احصائيۀ مرکزى در لوگر، باعث شده که به تناسب نفوس اين ولايت دوا داده نشود و اين کار باعث شده که بعضى از مريضان براى تداوى به مناطق ديگر انتقال داده شوند.
سيد عاشر آغا باشنده منطقه پنگرام ولسوالى چرخ، در مورد اين موضوع به آژانس خبرى پژواک گفت که در منطقۀ آنها خدمات صحى به شکل درست به مردم عرضه نميشود و با مشکلات زياد مواجه اند.
او افزود: “در چرخ يک شفاخانه هم وجود ندارد، دو مرکز صحى فعاليت دارد که فقط خدمات تداوى اوليه در آن وجود دارد، مريضان خود را به شفاخانۀ ولايات و اکثراً به کابل انتقال مى دهيم، اين کار به مردم غريب و بيچارۀ ما خيلى مشکل تمام ميشود.”
موصوف، از مقامات حکومت خواست که به مشکلات مردم در اين بخش رسيدگى نمايند.
محمد ناصر يکى از بزرگان قومى ولسوالى خروار نيز به پژواک گفت که در ولسوالى آنها فقط دو کلينيک وجود دارد که به مشکلات صحى مردم رسيدگى کرده نمى تواند.
او افزود: “در اين کلينيک ها نه داکتر خوب و نه هم دواى درست وجود دارد؛ از همينرو مريضان خود را به کابل و گاهى هم به گرديز انتقال مى دهيم.”
به گفتۀ موصوف، باشندگان خروار، مريضان خود را در شرايط خيلى سخت، از راه هاى مشکل به شفاخانه هاى ولايات ديگر انتقال مى دهند.
او افزود: “عبور از راه ها در فصل زمستان مشکل تر ميشود، اکثرا زنان و اطفال مريض در جريان انتقال به مرکز صحى ولايت ديگر از بین میروند.”
او گفت که اگر حکومت هرچه زودتر به مشکلات صحى مردم لوگر رسيدگى نکند، يک جفاى بزرگ در حق اين ولايت خواهد بود.
بازمحمد باشنده قريۀ سجاوند ولسوالى بره کى برک نيز از ضعف خدمات صحى در اين منطقه شکايت نموده گفت که علاوه بر نبود داکتر و دوا، امبولانس نيز در اين منطقه وجود ندارد.
او افزود: “دوا را از بازار خريدارى مى کنيم و مريض خود را به کابل انتقال مى دهيم، اين به معناى اين است که در اينجا هيچ خدمات صحى وجود ندارد.”
حاجی ابراهيم باشنده منطقۀ اکبرخيل ولسوالى ازره نيز به پژواک گفت که باشندگان اين ولسوالى، ده ها کيلومتر سفر مى کنند؛ تا مريضان خود را به ولايت ننگرهار انتقال دهند.
قابل ذکر است که راه عمومى ولسوالى ازره، از ١٤ سال گذشته بدينسو با پل علم مرکز اين ولايت مسدود است.
به گفتۀ حاجى ابراهيم، باشندگان محدود اين ولسوالى، مى توانند مريضان خود را به ننگرهار و يا هم کابل انتقال دهند. او گفت: “همه مردم پول انتقال مريضان خود به کابل و ننگرهار را ندارند، به اميد خداوند در جاهاى خود مى مانند، يا خوب ميشوند و ياهم جان مى دهند.”
موصوف تاکید کرد که مقامات بخش صحى، بايد يک شفاخانۀ مجهز براى ولسوالى ازره اعمار نمايند.
عاشق الله باشندۀ ديگر منطقۀ پورک پل علم مرکز لوگر، به پژواک گفت که براى زردى سياه، در هر دو- سه ماه يک بار به کابل مراجعه مى کند.
او افزود: “پول و وقتم ضايع ميشود؛ اما مريض زردى سياه کدام مريضى جدى نيست که تداوى آن در لوگر صورت نگيرد؛ در اينجا بايد بخش تداوى آن ايجاد گردد.”
احمد شاکر باشندۀ ولسوالى خروار، يکى از افرادى است که مى خواهد جهت تداوى درد پاى خود به کابل سفر نمايد.
او گفت: “پايم در حادثۀ ترافيکى آسيب ديده است، درد شديد دارد، کسى تداوى آن را در خروار نميتواند، به پل علم آمدم، در اينجا نيز در جريان يک هفته آرام نشد، حالا تصميم دارم که به کابل سفر نمايم.”
او افزود با وجودى که وضعيت اقتصادى خوب ندارد؛ اما اگر مشکل صحى اش در کابل حل نشود، پلان دارد که به پشاور نيز سفر نمايد.”
شماری از باشندگان ديگر اين ولايت نيز اظهارات مشابه دارند.
از سويى هم مقامات محلى لوگر مى پذيرند که خدمات صحى در اکثريت مناطق اين ولايت ضعيف است.
محمد حنيف حنفى ولسوال چرخ لوگر، در مورد اين موضوع به پژواک گفت که گفته هاى مردم در مورد خدمات صحى نادرست در اين ولسوالى، حقيقت دارد.
او افزود: “خودم شاهد هستم که مردم مریضان خود را به کابل و سایر ولایات انتقال می دهند؛ چرا که در اينجا تداوى درست نميشوند.”
به اساس معلومات ولسوال، در اين ولسوالى فقط دو کلينيک کوچک وجود دارد که با مردم فقط کمک هاى اوليۀ صحى انجام داده مى تواند.
حميدالله حميد ولسوال ازره نيز به پژواک گفت که باشندگان اين ولسوالى، با مشکلات زياد صحى مواجه اند.
او افزود: “رسيدگى به مشکلات صحى آنها از توان من بالا است، مقامات حکومت بايد اين کار را انجام دهند… هر باشندۀ اين ولسوالى که مريض خود را به ننگرهار انتقال مى دهد، تنها شش هزار افغانى کرايه موتر مى دهد.”
او گفت که وضعيت اقتصادى اکثريت مردم اين ولسوالى ضعيف است و نمى توانند که مريضان خود را به مناطق ديگر انتقال دهند.
از سويى هم يک عضو شوراى ولايتى اين ولايت نيز اظهارات مشابه دارد.
عبدالولى وکيل عضو شوراى ولايتى، در صحبت با پژواک پذيرفت که مردم اين ولايت، در بخش صحى با مشکلات زياد مواجه اند؛ اما حکومت به آنها هيچ توجه نکرده است.
او افزود: “مردم ولايت لوگر از خدمات اساسى صحى محروم اند، مردم هميشه در اين مورد به شوراى ولايتى شکايت کرده اند؛ طبق معلومات من، تداوى ٨٠ درصد مريضان ما در مراکز صحى دولتى انجام نميشود، به کابل و يا هم به ولايات ديگر سفر مى کنند.”
حسیب الله ستانکزى عضو ديگر شوراى ولايتى گفت که خدمات صحى در اين ولايت خيلى ضعيف است و حکومت نيز براى حل آن اقدام نمى کند.
ستانکزى افزود: “از اينکه شفاخانۀ مجهز و داکتران کاردان در ولايت لوگر وجود ندارند، باشندگان آن مريضان خود را جهت تداوى به کابل و يا هم پاکستان انتقال مى دهند، اکثريت خانواده ها توان اين کار را نيز ندارند؛ اما مجبوراند که قرض بگيرند و تداوى مريض خود را انجام دهند.”
داکتر رسول گل ثمر رييس صحت عامۀ لوگر، در واکنش به اين اظهارات گفت که مشکلات در بخش خدمات صحى نه تنها در لوگر، بلکه در سراسر افغانستان وجود دارد.
او افزود: “مشکلات موجود است؛ اما آنقدر زياد هم نيست، تا توان خود کوشش مى کنيم که به مردم خدمات صحى عرضه کنيم، تمامى مراکز ما فعال است.”
به اساس معلومات موصوف، در اين ولايت ٥٣ مرکز صحى فعال است که در اکثريت آن، داکتران مسلکى نيز وجود دارند.
ثمر گفت: “مشکل اصلى اين است که تعداد نفوس ما از سوى ادارۀ احصائيه به وزارت صحت عامه کم داده شده است، آنها براى ما به سه و نيم لک جمعيت دوا مى دهند؛ در حاليکه سالانه به شفاخانه ها و کلينيک هاى ما هشت صد هزار تن مراجعه مى کنند.”
موصوف افزود که تمامى مشکلات يادشده را با وزارت شريک نموده و مقامات آن در بخش حل آن تعهد کرده اند.
سليم صالح سخنگوى والى لوگر، به پژواک گفت که مقامات ولايتى تلاش مى کنند تا يک راه حل براى حل مشکلات صحى در اين ولايت پيدا کنند.
او افزود: “کارهاى ما شامل فعال کردن شفاخانۀ نايب امين الله خان لوگرى است، که تاکنون ٩٠ درصد کارهاى آن انجام شده است.”
صالح گفت که به اساس معلومات آنها، حدود ٧٠ درصد مريضان اين ولايت، در لوگر تداوى ميشوند.
قابل ذکر است که علاوه بر افغانستان، برخى از باشندگان مناطق ديگر افغانستان نيز مجبور ميشوند که مريضان خود را براى تداوى به مناطق ديگر انتقال دهند.
چند روز قبل، باشندگان هلمند نيز به پژواک گفته بودند که به علت ضعف خدمات صحى، مجبور ميشوند مريضان خود را به کابل و پاکستان انتقال دهند.
