شبرغان (پژواک، ١٣ جدى ٩٧): در حاليکه به ده ها خانواده بيجا شده در ولايت جوزجان مساعدت غيرخوراکى صورت گرفت، اما آنان ميگويند که حکومت بايد در مناطق زيست شان امنيت را تحکيم کند.
این خانواده هاى متضرر از جنگ ولایت فاریاب که در ولایت جوزجان مستقر هستند، در حالی به این مسئله اشاره میکند که برای ٢٣٥ فامیل از جانب ریاست عودت مهاجرین به حمایت مالی موسسات و نهادهای امداد رسان مساعدت غیرخوراکی توزیع گردید.
عبدالمالک رستمی رئیس عودت مهاجرین ولایت جوزجان میگوید، با درنظرداشت مشکلات خانواده های بیجا شده و متضرر از جنگ، امروز برای ٢٣٥ خانواده مساعدت های غیرخوراکی توزیع شد.
او گفت، مساعدت ها شامل سطل و ترموز آب، آفتابه، بسته های لوازم صحى، کمپل، پاپوش و کیت های آشپزخانه بود که از طرف اداره یونیسف و حمایه اطفال آماده گردیده و به مستحقین آن توزیع گردید.
رستمی علاوه کرد: "ما متوجه مشکلات خانواده های بیجا شده استیم و از هر مجرای ممکنه تلاش میورزیم که چالش های فرا راه آنها را برطرف سازیم."
وی افزود، این مساعدت ها برای خانواده های درنظر گرفته شده بود که در سه ماه اخیر به شبرغان پناه آورده اند.
اما اعضاى اين خانواده ها میگویند، حکومت باید در مناطق زیست شان امنيت را تحکيم کند تا به خانه های خودشان برگردند، زیرا درشهر شبرغان اولادهای شان از درس و تعلیم بازماندند و آنان نیز در حالت بلا تکلیفی قراردارند.
فضیله یکی از زنان خانواده های بیجا شده ولسوالی اندخوی میگوید: "از مدتی است که در شهر شبرغان بسر میبریم و در اینجا بدون داشتن هیچ نوع امکانات معیشتی شب و روز خود را سپری میکنیم. کسی به حال ما دل نمیسوزاند و اولاد های ما نیز بی سرنوشت در کوچه ها و پس کوچه ها سرگردان اند، در حالیکه آنها باید درس بخوانند و تربیه درست شوند. "
او از حکومت میخواهد تا مناطق زیست شانرا امنیت سازند تا آنها به خانه های شان برگردند.
ماریا یک زن دیگر میگوید: "خانه ما آتش گرفت، پسرم سرباز بود در جنگ کشته شد و اکنون خودم بدون داشتن محرم در شهر شبرغان سرگردانم. اکنون در ده کیلومتری شهر در یک مسجد بسرمیبرم و نه برای خوردن چیزی دارم و نه برای پوشیدن."
موصوف با لحنی محزونی گفت: از دولت هم چیزی ندیده است، نه کمکی هراه شان صورت گرفته و نه امکانات زنده گی را در این سرمای زمستان دارد.
او میگوید: "از فیض آباد ولایت فاریاب بدون آنکه چیزی از خانه برداشته بتانم، به شبرغان آمدم و در حالت بلا تکلیفی بسر میبرم. "
این زن از مساعدت های ریاست عودت مهاجرین قدردانی میکند، ولی میگوید، این مساعدت ها نمیتواند حلال مشکل شان باشد، زیرا وى برای زنده ماندن به مواد خوراکی ضرورت دارد، در حالیکه عودت مهاجرین براى شان بسته های صحی و پوشاکه توزیع نموده است.
تاج محمد یک بیجا شده دیگر میگوید: "ما با مشکلات زیاد زنده گی میکنیم، وقتی طفل ما بیمار میشود، کسی برای تداوی آن نمیپردازد. ما بیجا شده ها و متضررین جنگ استیم، خانه های ما در اثر جنگ نیروهای دولتی و طالبان تخریب شد و از یکماه به اینسو به شبرغان پناه آورده ایم، اما کسی نیست از حال و احوال ما بپرسد. "
موصوف خاطر نشان ساخت، نمیداند برای درمان درد خويش کدام دروازه را بکوبد.
اعضاYou need to subscribe to view the full article. Please login or register a new account.
