زنان معتاد در دایکندی خواهان تداوی هستند

نيلى (پژواک،٢ حمل ٩٩): شمارى از زنان معتاد در دايکندى که روز و شب شان را در جمع ده­ها معتاد مرد در خرابه هاى اين شهر سپرى مى کنند، از حکومت مي خواهند که زمينۀ تداوى شان را فراهم سازد تا به زندگى عادى شان برگردند.

به اساس معلومات ریاست صحت عامه دايکندى، در اين ولايت ٢٥ هزار مرد و ١٠ هزار زن و طفل به انواع مواد مخدر معتاداند.

خبرنگار پژواک، دو روز قبل در يکى از تعميرات نيمه کاره دربازار شهرنيلى (مکانى که ده­ها تن از معتادين در آن تجمع مى کنند)، براى تهيه گزارش رفت.

ساختمان­هاى نيمه کاره، زير پل و پلچک­ها، پارک­هاى تفريحى و قبرستان­ها؛ مکان هايى اند که اکثر معتادين در شهر نيلى دايکندى شب و روز شان را سپرمى کنند.

معتادين در اين شهر، در جريان روز به محلات متفاوت شهر گشت و گذار مى کنندتا از هرطريق ممکنه پولى به دست بياورند که براى شان مواد مخدر خريدارى کنند؛ اما حوالى ساعت پنج عصر، يکى دنبال ديگر به محلات تجمع خود برگشته و شب شان را سپرى مى کنند.

اين معتادين که يکى پى ديگر به اين مکان مى آيند، حلقه هايى را براى نشه کردن شان ترتيب داده و به استفادۀ هيرويين و ساير مواد نشه کننده، مى پردازند.

دود و بوى بد چرس، ترياک و هرويين، اين مکان را چون زندگى معتادين متعفن و غير قابل تحمل ساخته است، در بين اين معتادين دو خانم نيز حضور داشتند.

يکى از اين خانم ها ريزه گل نام دارد، خانمى که لباس کهنه و کنده به تن دارد، و مى خواهد مواد نشه کننده را در سگرت دست داشته اش جابه جا کند.

او باشندۀ شهر نيلى مى باشد، ازدواج کرده؛ اما جنگ همسفر زندگي اش را ازش گرفته است و اکنون در خرابه هاى شهر نيلى، شب و روزش را در بين مردان معتاد، سپرى مى کند.

ريزه گل با لبخند تلخى گفت: «از اين وضعيت بدمه چه گزارش تهيه مى کنى؟ برو دنبال کارتان ما که ديگه زندگى نداريم، حالى هرچيز ما همى نشه است.»

 اما پس از لحظه اى گفت که بيرون از اين مکان مصاحبه مى کند؛ زيرا نمى خواهد در جمع معتادين مرد، صحبت کند.

ريزه گل که پيراهن کنده کندۀ سياه به تن و چادر سياه رنگ به  سر داشت، و براى نشه ساختن خود عجله داشت، گفت که بيش از ١٠ دقيقه بيشتر صحبت کرده نمى تواند؛ زيرا زمان آن فرا رسيده تا سگرت دست داشته اش را که آمادۀ دود کردن است استعمال کند؛ درغير آن درد تمام وجودش را خواهد فشرد.

وى، شش سال قبل با مردى از باشنده­هاى شهر نيلى، ازدواج کرد، که نسبت مشکلات اقتصادى يکسال پس از ازدواج شان، به پوليس ملى پيوست.

 به گفتۀ موصوف، شوهر او پس از يکسال پيوستنش به پوليس ملى، در جنگ با طالبان جان باخت و پس از آن، خانوادۀ شوهرش دو دختر او را با خود گرفتند و ريزه گل را از خانه بيرون راندند.

در حاليکه اشک به دور چشمان اين خانم غم ديده حلقه بسته، بغض گلویش را می فشرد و غوغای بی صدايی در درونش موج می زد، گفت: «وقتى که مره از خانه کشيدند، خانوادۀ خودم هم مره جاى ندادند؛ سرنوشت مرا اينجه آورد، دوسال است که از دخترهايم هيچ خبرندارم، خدا مى داند که چه مى کنن و چه مى خورن و درچه حال هستن؟ »

وى، با گوشۀ چادرچرکين اشکهايش را که ناشى از دورى فرزندانش جارى شده بود، پاک کرد و افزود: «من بدبخت ترين زن­ها هستم، شوهرم کشته شد، اولادهايم را گرفتن، معتاد شدم، حالى دراينجا وضعيت خوبى ندارم......» 

اين زن معتاد، از ارگانهای مسوول خواست که زمینۀ تدوای اش را فراهم سازند تا بار دیگر به زندگی عادی اش برگردد.

اما اين تنها ريزه گل نيست که به مواد مخدر معتاد شده، بلکه ده ­ها زن ديگر به مواد مخدر معتاد اند و زندگى رقتبارى را پيش مى برند.

فاطمه (نام مستعار) خانم دیگرى است که به سرنوشت ریزه گل گرفتار شده و اکنون در زیر یکی از پلچک های شهر نیلی، یکجا با چند مرد معتاد زیست دارد، او که نمی خواهد نامش درگزارش ذکر گردد گفت: «شوهرم معتاد بود و مرا عادت به کشیدن تریاک داد، هر بار شوهرم مواد می کشید، من همرایش جنگ می کردم؛ بخاطر اینکه بتواند با خیال راحت مواد استفاده کند و مانع طلاق گرفتن من شود کم کم مرا به کشیدن مواد عادت داد. »

سه سال پيش شوهر اين خانم وفات کرده است و اين خانم، خانه را ترک کرده و اکنون از سه فرزندش احوال ندارد.

اين خانم که نمى خواست بيشتر در مورد زندگي اش صحبت کند گفت: «مه از حکومت می خواهم که تداوى ما را کند، قاچاقبران را گم کند تا که ديگه هيچ کسى معتاد نشود.»

کميسيون مستقل حقوق بشر و نهادهاى مدنى، از وضعيت بد زنان معتاد نگران اند.

مبارک رضایی رئیس دفتر ولایتی دایکندی کمیسیون مستقل حقوق بشردايکندى، به پژواک گفت: «موجودیت خانم های معتاد درمیان مردان معتاد، مورد نگرانی ما است و این مسوولیت دولت است که شهروندانى را که اعتیاد دارند، تدوای نماید و در این زمنیه باید گام های اساسی بردارد. »

وى خاطر نشان کرد که کميسيون مستقل حقوق بشر دايکندى، همواره با ارگان هاى ذيربط در تماس مى باشد؛ تا براى تداوى زنان معتاد، شفاخانۀ اختصاصى ايجاد گردد.

لیلا حسینی یک فعال مدنی و فعال حقوق زن در دايکندى گفت: «بسیار تاسف بار است که هر روز آمار اعتیاد رو به افزایش است، حکومت باید تدابیر جدی را روی دست گیرد و از سويی هم دردآور است که وقتی چند خانم معتاد مورد استفاده جنسی قرار میگيرند و با هزار و یک مشکل روبرو اند؛ اما ارگانهای مسوول خاموش است. من از ریاست امور زنان ونهادهای همکار توقع دارم که در این مورد اقدام نمایند.»

پاسخ مسئولان

قربان الهام سرپرست ریاست صحت عامه دایکندی، به پژواک گفت که در اين ولايت ٢٥ هزار مرد و ١٠ هزار زن و طفل به انواع مواد مخدر معتاد اند.

وى افزود: «این ارقام با توجه به نفوسى که ولایت دایکندی دارد، سنگین و نگران کننده است و همه ساله در حال افزایش است. »

به گفتۀ او یک شفاخانه ده بستر برای تداوی معتادین زنان ساخته شده و درآینده نزدیک، رسماُ به فعالیت آغاز خواهد کرد و یک شفاخانه بیست بستر، برای تدوای معتادین مرد از چند سال بدین سو در ولایت دایکندی فعالیت دارد؛ اما پاسخگوی حجم بالای معتادین نیست.

موصوف افزود: «در صورتی که نهادهای خیریه، والی و معاون اش و یا افراد خیر دیگر، صرف مکان و مصارف غذایی معتادین را به دوش گیرند، ریاست صحت عامه حاضر است که الی تکمیل کار شفاخانه ده بستر، تمام زنان معتاد را جمع و تحت تداوی دهد.»

معصومه حسینی سرپرست ریاست امورزنان گفت که این اداره صرف می تواند خانم های معتاد را به مسئولین شفاخانه معتادین معرفی کند و دیگر کاری در این بخش از دست شان ساخته نیست.

اعضا

You need to subscribe to view the full article. Please login or register a new account.