کابل(پژواک، ۳۱ جوزا ٩٨): شمار از افغان های پناهنده در کشورهای مختلف دنیا، شب و روز انتظار تامین صلح و ثبات در افغانستان را دارند تا بتوانند دوباره به کشورعودت نموده و زندگی آبرومندانه در کنار خانواده و اقارب شان داشته باشند.
امروز ۳۱ جوزا مصادف است با ۲۰ جون روز بین المللی پناهنده که همه ساله از این روز در اکثریت کشورهای جهان تجلیل به عمل می آید.
آژانس خبری پژواک به مناسبت این روز، با شماری از افغان ها در کشورهای مختلف صحبت های داشته است که اکثریت مصاحبه شونده ها زندگی مهاجرت و دور از وطن را درد آور خوانده می گویند که یگانه آرزوی شان تامین صلح و ثبات درکشور می باشد.
عبدالله احمدزی که از شش سال به این طرف در شهر هامبورگ المان پناهنده شده است، درمصاحبه اى اختصاصی با آژانس خبری پژواک گفت:« زمانيکه به کشوربودم ، زیاد آرزو می کردم که به خارج بروم و یک زندگی مرفه داشته باشم؛ زیرا خیال می کردم که درخارج تمام سهولت ها موجود است و انسان به هیچ مشکلی دچار نمی شود، اما وقتی با هزاریک مشکل به اینجا رسیدم دریافتم که چنین نیست.»
عبدالله که از طریق قاچاقی به آلمان رفته است می گوید که رسیدن تا آن کشور، کار ساده نبود و خودش به چشم سرديده که شماری از افغان دراين مسیر دردریا غرق شده اند.
وی که درحال حاضر هم کار می کند و هم درس می خواند می گوید:« کسانی عزم سفربه خارج را ميگيرند درمسيرراه با هزاران مشکل مواجه می شوند، وضمنا با مسايل چون دریافت حق پناهندگی ، یاد گرفتن لسان، درس خواندن، دریافت کار و انس گرفتن با عنعنات این مردم نيز روبرو ميگردند.»
وى که تنها درآلمان به بسر ميبرد گفت که اکثریت رفقایش مثل او تنها آمده اند و از دوری والدین و اقارب شان رنج می برند.
او دوری از وطن را خيلى نگران کننده توصیف نموده ، اضافه کرد:« بزرگترین آروزی من و تمام دوستانم درآلمان برگشت آبرومندانه به وطن است، وطنی که دیگر محل انتحار و انفجار نباشد ، از جوانان حمایت صورت گيرد وفرصت های شغلی و آموزشی برای شان مساعد گردد.»
وى اظهاراميد وارى کرد که چنين فرصت مساعد گردد وهمه جوانان مهاجر داوطلبانه راهى کشور شوند .
نیلوفر کوثر یک تن دیگر از مهاجرین افغان در هامبورک آلمان با تایید سخنان عبدالله می گوید :« هرچند دولت المان سهولت های زیاد در اختیار ما قرار می‌دهد ؛ اما بآنهم دورى از وطن ، خانواده و دوستان نگرانى خود را دارد .»
وی در ادامه می گوید :« کسانی که قاچاقى می آیند ،هزار و یک مشکل دارند، ماه ها و در کمپ های مهاجرین بی سرنوشت باقی می مانند.»
نذیره بهادری یک تن از مهاجرین افغان در شهر ویرجینیا ایالات متحده امریکا به پژواک گفت :« اين واقعيت است که در وطن ما امنیت نیست، کار نیست و اکثرمردم آرزو دارند که به کشور دیگر بروند و زندگی آرام داشته باشند ؛ اما زمانی که از وطن می برایم می بینیم چقدرمشکلات زیاد وجود دارد.»
وی نیز مشکل زبان، کارهای شاقه و خلاف مسلک ، بیمه و دست آوردن سند مهاجرت را از مشکلات افغان ها در خارج از کشور خواند.
موصوف به عنوان يک مادر همچنان افزود:« گذشته از این موضوعات، مشکلات روانی که اولاد ما چگونه کلان می شوند دریک محیطی که اصلا با فرهنگ ما همخوانی ندارد، مطابق با فرهنگ و عنعنات آنان باید عیار شویم، خیلی برای انسان رنج آوراست، اکثریت افغان ها از آن رنج می برند.»
نذیره نیز آرزوى تامین صلح و ثبات درکشور را دارد تا روزی برسد که به کشور برگردد و به مردمش خدمت کند.
احمد فواد قایم یک تن دیگر از مهاجرین افغان درشهر کلیفورنیا ایالات متحده امریکا به پژواک گفت :« من هیچ مشکل ندارم به جز از دوری از خانواده و اقاربم، همیشه احساس تنهایی می کنم، وقتی خانواده ام خوشی دارند یا غم ، من از آنها دورم، نه درخوشی شان و نه درغم شان شریک شده می توانم.»
وی می گوید که در ایام عید، سال نو و دیگر مناسبت های مذهبی که افغان های دور از وطن نمی توانند از آن تجلیل کنند، برایش رنج آور است .
فواد نیز مانند سایر مصاحبه شونده ها آرزوی صلح و ثبات درکشور را دارد و از طرفین درگیر جنگ می خواهد به یک صلح پایدار و دایمی به توافق برسند، تا زمینه برگشت داوطلبانه افغان های دور از وطن مساعد گردد.
احمد رفیع مسیر که از هفت سال به این طرف در شهر بروك ان در مور اتریش زندگی می کند می گوید که ۲۳ سال از افغانستان دور بوده است وهميشه از دورى خانواده ، دوستان وعزيزان رنجيده است .
وی افزود:« اولين چیز كه يك مهاجر در ديار مهاجرت متوجه مي شود، این است كه ديگر صميمت وطن داری نيست، اصلا انسان اينجا از بافت اجتماعی خيلی دورهستند و همچنان كلتور و نورم های شان دور از ما است، خیلی برایم عذاب دهنده است، اصلا سال ها را ميگيرد تا يك مهاجر با زبان وكلتور ايشان بلديت پيدا كند . خارجي معمولا مردم سرد هستند و بسياري شان از مهاجر ها خوش شان نميايد.»
موصوف در ادامه می گوید:« آرزوى من به حيث يك افغان اين است كه وطن ما آرام شود كه دوباره در كنار دوست ،خويشاوند و مردم خود يكجا باشم.»
محمد حسین یک تن از مهاجرین افغان در شهر تهران ایران می گوید:با خانواده ام از ۲۸ سال به اینطرف در این کشور زندگی می کنیم ، مشکلات زیادی دامنگیرما است، گاهی از سوی مردم اين کشور توهین می شویم و گاهی از سوی پولیس لت و کوب میشویم، برای اطفال ما زمینه درس فراهم نیست.»
وی که حدود ده سال قبل یکبار به وطن برگشت؛ اما نسبت این که برایش زمینه کار مساعد نبود و مشکلات اقتصادی مجبورش کرد دوباره به ايران برگردد ، می افزاید:« خواست ما از دولت و طالبان همین است تا به تفاهم برسندکه با تامین صلح و ثبات زمینه کار برای مردم مساعد شود و ما به خانه و کاشانه خود برگردیم.»
این درحالی است مهاجرین افغان در ایران با خشونت های فجیع مواجه شده و حتی گزارشهای کشته شدن شان از سوی پولیس آن کشورنيز گزارش شده است.
چنانچه درتازه ترين رويداد که چندی قبل در صفحات اجتماعی کليپ تصويرى دست به دست شد یک موتر حامل مهاجرین افغان درخاک ايران به آتش کشیده شد و یک جوان افغان که دراين حادثه زخمى شده ازنيروهاى امنيتى آن کشورآب می خواهد اما کسی برایش آب نمی دهد.
بربنیاد گزارشها، دراين رويداد که حدود ۱۵ روزقبل در شهر یزد ایران صورت گرفت بربنیاد معلومات وزارت امور خارجه افغانستان ۳ تن جان باختند و پنج تن دیگر زخمی شده اند. شماری نیزهنوز ناپدید اند.
اين درحاليست که درحال حاضر میلیون ها افغان در کشورهای امریکایی، اروپایی و آسیایی پناهنده شده و شب روز شان را می گذرانند.
اعضاYou need to subscribe to view the full article. Please login or register a new account.
