“شوری” از نظر لغوی؛ مصدر عربی بوده و معنای مشورت کردن، مباحثه، مجادله و مکالمه را می دهد.

شوراها در دین مقدس اسلام از جایگاه و اهمیت خاصی برخورداراند. پروردگار بزرگ با حکمت بالغه و علم کامل خود ضرورت اجتماعی انسان ها را نسبت به خودش و هر مخلوق دیگر، خوبتر می داند، که زندگی اجتماعی انسانها به تبادل نظر و مشورت که نقص و کمبود نظریات هر فرد درآن جبران می شود، نیاز مبرم دارد؛ ازین رو شوراها را به حیث اصلی از اصول و امری از اوامر خویش به انسان ها و دولت اسلامی توصیه کرده و حکم آن را بالای انسانها واجب و لازمی دانسته است؛ زیرا شوراها یک ضرورت فطری و طبیعی انسانها می باشد.

الله متعال در قرآن عظیم الشأن بارها به پیامبر بزرگوار اسلام حضرت محمد (ص) در رابطه به مشورت کردن، چنین ارشاد فرموده است:  “وشاورهم فی الامر” و یا “أمرهم شوری بینهم”.

در احادیث پیامبر (ص) آنچه دلالت به اهمیت شورا می کند، مثال های آن، چه در قول و چه فعل بسیار است. درین رابطه یکی از احادیث آن حضرت (ص) چنین است، که فرموده اند:

 ترجمه: “ناامید نشد کسی که استخاره کرد و پشیمان نشد کسی که مشورت کرد.” به همین ترتیب رسول الله (ص) در بیشتر کارها با خلفای راشدین و ازواج مطهرات خود مشورت می نمود، که می توان از مشورتش در غزوه بدر و بعداً در مورد اسیران بدر با یارانش، مشورت با حضرت علی (رض) در رابطه به حضرت عایشه (رض) در قضیه افک یادآوری نمود، که همه شواهد برجسته بر این مدعا می باشند.

علمای اسلام نیز در رابطه به وجوب مشورت، تفاسیر زیادی دارند. از جمله امام قرطبی در یکی از تفاسیر خود می گوید که: “شورا از قواعد و عزایم احکام بوده و کسی که با اهل علم و دین مشورت نمی کند، عزلش واجب است. این خود حقیقتی است، که هیچ اختلافی درآن وجود ندارد.”

قابل یادآوریست که در کنار سایر صفات مؤمنان مانند نماز خواندن، صدقه دادن، اجتناب از فواحش و… یکی دیگر از صفات مؤمنان شورایی بودن کارهای شان است، تا در کارهای شان با یکدیگر مشورت نمایند.

جوامع بشری سایر ادیان به اقتضای فطرت و نیازی که دارند، درک کرده اند که موجودیت شوراها یا به اصطلاح امروزی پارلمان، برای شان به چه پیمانه با ارزش است. ازین رو آنان با تلاش های بی شمار، خویش را صاحب شوراها (پارلمانها) نموده اند، که به گونه مثال می توان از انقلاب کبیر فرانسه نام برد.

آنان این سیستم و نظام شورایی را بهترین راه برای پیشرفت و ترقی کشور های خود دانسته اند؛ زیرا در هر موضوع از میان چندین رأی، مناسبتر و خوبتر آن را برای عملکرد خود انتخاب می نمایند. طبیعی است که عملکرد به بهترین رأی و بهترین نظر، نتایج خوبی را بار می آورد.

اکنون که تعداد مسلمانان زیاد است و جمع کردن همۀ شان برای مشورت دهی در یک محل واحد ممکن نیست، بهتر است تا روی موضوعات و مسایل ملی و بین المللی، مشورت از طریق نمایندگان شان در شورای ملی و یا پارلمان صورت گیرد. 

بناءً برما مسلمانان لازم و ضروری است تا بر بنیاد ارشادات دین مقدس اسلام، درین مقطع زمانی به پروسه انتخابات مجلس نمایندگان و شوراهای ولسوالی ها سهیم شده، نمایندگان دلسوز، توانمند و متعهد به کار خویش را با استفاده  از برگه های رأی دهی، انتخاب و به شورای ملی (پارلمان) کشور خویش معرفی و اعزام نماییم؛ تا آنان در آیندۀ نه چندان دور، مصدر خدمات شایان به کشور و ملت رنجدیدۀ ما گردند. 

يادداشت: این مقاله بيانگر نظر نویسنده است، پژواک در قبال آن مسووليتى ندارد.