کابل(پژواک،٥ اسد ۹۳): “خرچ عیده نخریديم و اولادهایم انتظار لباس و بوت بری عیده دارن؛ ازى که خواست اطفالم را پوره کده نمى تانم، بسيار رنج مى برم.”
مطلب فوق، گفتۀ میرافغان کارمند شاروالی کابل است که در آفتاب گرم، در داخل رياست تنظيف شاروالى کابل نشسته، و در فکر روزگار بد زندگى اش غرق بود.
میرافغان ٦٥ ساله که با دستمال آبی عرقش را پاک می کرد، به آژانس خبرى پژواک گفت که حالا شاروالى به آنها پلان ميدهد که بخاطر عيد، براى تنظيف شهر بيرون شوند.
وى افزود که از هشت سال بدینسو، در بدل معاش ماهانۀ ۵۸۰۰ افغانی در ریاست تنظیف کار می کند؛ اما معاشش بلند نرفته است.
اين کارمند تنظيف علاوه کرد که همواره به حیث کارمند شاروالی در صفایی و پاکی محیط زیست در خدمت شهريان قرار داشته، ولى هیچ امتیاز و کمکى برایش صورت نگرفته و با چالش اقتصادی شدید دچار است.
ميرافغان گفت: “ماه مبارک رمضانه ده روزهای دراز و گرم تير کديم و هر شام، روزۀ خوده با پیاوه و شوله افطار کديم و ده رمضان، یک دفعه هم گوشت نخورديم.”
وى افزود که صرف يک تاجر، در ماه رمضان یک بوری برنج و یک پیپ روغن برايش کمک شده که در افطاری از آن استفاده کرده است و در سحرى، روزه را با چای تلخ و نان خشک سپرى نموده و تمام روز در گرمی کار کرده است.
به گفتۀ اين کارمند شاروالى، شش طفل دارد و تنها خودش نان آور خانه است و تاکنون خرچ عید را نگرفته و اولادهایش انتظار لباس و بوت برای عید را دارند.
ميرافغان علاوه کرد که دو طفلش در ليسۀ بى بى مهرو در صنف چهارم و پنجم درس ميخوانند و همواره از وى ميخواهند که براى شان لباس و بوت نو براى عيد خريدارى کند؛ اما پول ندارد و ازينکه خواستۀ اطفالش را برآورده کرده نمى تواند، بسيار رنج مى برد.
موصوف افزود که در ماه گذشته، معاش گرفته و تمام آنرا مواد خوراکه در ماه مبارک رمضان خریده و اکنون صاحب يکصد افغانی هم نيست.
وی گفت: “اگر همى حالى مردم و حکومت، یک قطره آبه ده دان ما بندازه، ما خوش می شویم و در پنج وقت نماز دعای شان می کنیم.”
اين کارمند تنظيف، از حکومت جدید خواست تا در معاشات شان توجه نماید؛ چون معاش فعلی برای یک خانواده دارای شش طفل، کفايت نمی کند و با اين معاش، یک فامیل حتی در یکماه تنها نان خشک خورده نمیتواند؛ اما خداوند متعال روزی رسان است.
میرافغان، از تاجران و سرمایه داران نيز خواست تا در ماه مبارک رمضان، زکات و صدقۀ فطر شان را برای خانواده های غریب و فقیر در عید مساعدت نمایند؛ تا آنها برای اولادهای شان لباس، بوت و خرچ عید خریداری نمایند.
وى که دو اتاق را ماهانه سه هزار افغانی در منطقۀ میدان هوایی شهر کابل به کرایه گرفته است، افزود: “ازى معاش اول کراى خانه ره بتم، یا بری فامیلم خرچ عیده بخرم.”
اين کارمند تنظيف شاروالى، خاطرنشان کرد که از جملۀ معاش ماهوار، یکهزار آن در کرایۀ موتر رفت و برگشت وظیفه اش مصرف می شود و یک کارمند شاروالی که هشت سال خدمت نموده، موتر عمله ندارد.
